Tagarchief: DeRijksVoorlichtingsdienst

Robin W. en zelfbeschikking….

13-08-14

Media, bekendheid, geluk, de dood en stabiliteit.

Ik ga toch maar eens even in op de huidige collectieve verontwaardiging en
treurnis rondom het door eigen toedoen verruilen van het stoffelijke voor het eeuwige van Robin Williams.
Ook ik heb genoten van deze man en zijn talent.
Wellicht tot ongenoegen van sommigen kan ik niet echt treuren om zijn voortijdige dood.
Dit is simpelweg omdat ik de man niet kende en ik me al lang niet meer vereenzelvig met het beeld’ dat van iemand tot ons komt, en al helemaal niet als dat beeld is samengesteld uit ‘rollen’.
Ik kan sowieso niet zo mee in collectief lijden rondom individuen die collectief bekend zijn, misschien een makke.
Het viel mij voor het eerst op na de botsing van Dody en Lady D., dat ik dacht ‘Tuurlijk is het treurig, maar ik kén die mensen helemaal niet.’
Ik had het in die fase iets drukker met bijvoorbeeld wat Cambodjaanse kinderen die landmijn-, prostitutie-, verwaarlozing en anderszins slachtoffer waren van omstandigheden waar ze geen enkele invloed op hadden, en waar ik wél (tot 2 keer toe) in de fysieke wereld mee opgetrokken heb.

Anyway, om te beginnen is het vak van acteur/actrice in existentiële zin wat eigenaardig omdat je immers – vaak opgeleid en al, maar in ieder geval – betaald wordt om onder geconditioneerde condities te zijn wie je niét bent.
Je moet óf iemand zijn die nooit bestond, óf iemand die wel degelijk bestond en die jij ‘nadoet’.
Je komt er dan op z’n best dicht bij, maar zonder ooit wezenlijk iemand anders te kunnen zijn dan je onvermijdelijke zelf.
Het is een schreeuw om verkniptheid.
We kennen allemaal de mensen die in een soms geüniformeerde ‘rol’ prima presteren, en aanzien vergaren en die buiten die rol wat minder prettig in hun vel steken. (ambtenaar, agent, ober, stewardess, vertegenwoordiger, dokter, leraar, ‘baas’ un so weiter)
Dat er dan achter die, zeker in Robin’s geval geweldige, prestaties een hoop geld en aandacht van (in de kern vreemden) tevoorschijn komt helpt wel, maar ook niet.

Sowieso moet ik denken aan een goede maat die beroepsmatig al jaren  in het media landschap verkeert en ook veel met acteurs/actrices te maken heeft.
Hij zei al jaren geleden rondom een fles grappa iets in de trent van: ‘laten we de charme en overtuigingskracht van die types ‘in beeld’ niet verwarren met de onzekerheid en instabiliteit als de camera eenmaal uitgezet is. Het zijn vaak wrakken.’
Mijn eigen beroep brengt door de jaren ook omgang met artiesten en (soms beroeps) BN’rs met zich mee en ik kan me prima vinden in dat hierboven geschetste beeld. #namenopaanvraag
Waarbij aangetekend dat het écht niet bij regel zo is dat er bij al die types een wereld van verschil bestaat tussen wanneer de camera’s aan/uit staan.
Ook in die kringen zijn er genoeg die zichzelf wel degelijk ‘zien’.
Aandacht gaat vooral uit naar mafkezen, ook weer een gevolg van het eigenbelang van de media.

Je hoeft echt niet ‘bekend’ te zijn om met alle manische trekjes gezegend te zijn die nu eenmaal gratis met onze soort meekomen, een soort cadeautje van de schepping.
Jullie wilden mens zijn? Echt heel anders dan de rest? Slimmer? Beter? OK! Doe je best!
Manische trekjes?
Overgevoelig en/of angstig voor, zo niet verslaafd – in willekeurige volgorde – aan: aandacht, macht, geld, neuken, nicotine, sport, tatoo’s, zeuren, ziek zijn, politieke invloed, verzamelwoede, kinderwens(en), gokken, religieuzigheid, dieren (‘Die kunnen er ook allemaal niets aan doen’), aanzien, ‘fan van iets of iemand zijn’, (ver)hongeren, kinderen, etnische superioriteit, controle, zelf mutilatie, minder-, meerderwaardigheidscomplex, eten, geweld, spelletjes… oh ja, drank…. en zo kunnen we nog wel even door.
En dat dan vaak ook nog in briljante combinaties.

Het valt ook niet mee om simpelweg alleen maar ‘te zijn’ in het alledaagse.
Dan heb ik het over gewoon een van de mensen zijn, ingebed in een complexe realiteit die in zichzelf weinig houvast geeft.
De kans om een realiteit buiten jezelf tot norm te stellen is aanlokkelijk en eentje die voor sommigen heel begrijpelijk lastig te weerstaan is.
Dat het om de relatie, de familie, ‘ons kind’, God, Allah of iets of iemand anders zou gaan in plaats van je pure zelf, is erg aanlokkelijk.
Het ontslaat je immers van volledig eigen verantwoordelijk voor je (on)geluksgevoel en dat van je naasten.
Ik praat daarbij ook graag over ‘het welkom in de wereld gevoel’.
Toch is dat ‘simpelweg zijn’ een aardig begin om ‘de rest’ tegemoet te gaan, ‘de rest’ als in al die kwesties die nu eenmaal spelen als je op deze wereld neergezet bent om dan vervolgens van dag tot dag zo aangenaam mogelijk voort te kunnen hobbelen.

‘Dapper doorstappen’ noemt m’n vriend de professor dat.
Voor ons, de gemiddelde lezer van zo’n stukje, komt daar nog bij dat we echt wel weten dat we onwaarschijnlijk veel dom geluk hebben gehad dat we in dit tijdsgewricht en op deze plek op deze planeet zijn geboren.
Dan zouden we toch, alleen al als gevolg dáárvan, structureel minimaal tevreden moeten zijn?
Maar nee, op facebook is het meestal een groot feest en zodra we elkaar gewoon spreken is er een boel wat op z’n zachtst gezegd een heel stuk beter kan.
Dat gaat over gewoon over relaties, kinderen, bazen, geld, ouder worden enzovoorts. #geefmaartoe
In het kader van ouder worden; ik citeer, naar eer en geweten en met alle respect, zo goed mogelijk Joep Lange, HIV autoriteit, en vanuit die context medisch redder – middels een door hem samengestelde cocktailtherapie – van een van onze lieve vriendinnen en één van de slachtoffers van de MH17 en daarmee één van de slachtoffers van noodlot in een griezelig pure vorm:
‘Don’t regret getting old, it is a privilege denied to many’.

Robin Williams voorkwam zelf dat ‘ie oud zou worden.
Dat is in zich een absolute vorm van zelfbeschikking.
Niemand bepaalt dat je moét leven, dat maak je zelf uit.
Het brengt me een aantal jaar terug toen een lieve vriend van ons zich opknoopte, 37 jaar oud, in een periode met ernstige angsten, een week nadat hij zelf had aangegeven in een lang 1 op 1 gesprek bij hem thuis – rustig avondje, pastaatje, wijntje, espresso – dat je alleen al omwille van je omgeving geen zelfmoord zou moeten plegen.
Een week later hing ‘ie.
Waar de geest, de ziel en het verstand van iemand is die zo’n actie inzet is niet te bevatten.
In ieder geval niet te bevatten voor iemand die voort kan in de geest, de ziel, het gevoel en de gedachte dat er simpelweg ‘zijn’ zomaar genoeg zou kunnen zijn.
De zin van alles zit ‘m in de omgang met elkaar, zo is mijn overtuiging.
Dat maakt het allemaal de moeite waard.

Oftewel; bid, mediteer, ga op je hoofd staan, loop een marathon, word ergens lid van, geef een lidmaatschap op, studeer, neuk, sport, begin een beweging, word vegetariër of paardenslager, drink….. schrijf…
‘Alles is therapie’, zo is een andere van mijn vele overtuigingen.
Kortom, doe wat je voelt dat je nodig hebt om ‘een voldoende in je gevoel’ te behouden en accepteer dat de wens of zelfs de claim op een continu geluksgevoel een hele domme wens/claim is.
Hetzelfde geldt voor ‘geluk op termijn’.
De kans is groot dat de fixatie daarop er mede toe leidt dat je het niet eens voelt als het er ‘gewoon’ is.
Onze onlangs gestorven oude en doodzieke buurman zei het op z’n Amerikaans:
‘Make sure you smell the roses son!’
In oud Hollands komt het neer op zoiets als ‘Zorg dat je de lamp niet ziende voorbij loopt’.

Terwijl ik dit schrijf draait er een net gedowngeload repertoire dat ik over 2 maanden live moet gaan spelen.
Na ‘Staying Alive’ van de Beegees, ‘Respect’ van Aretha Franklin is het nu de beurt aan Sheila E. en haar ‘The Glamorous Life’, ‘Without love it ain’t much…..’.

Ik heb net nog maar eens een plastic tasje uit de bosjes gevist bij ons.
Die gaat in ieder geval niet het water in om via de Entrepothaven, het IJ en de Noordzee in die plastic soep in een verre oceaan te belanden.

We eten vanavond bami en ik hoef geen boodschappen te doen. Alles is in huis.

Het is zo ver…… ‘De Rijks Voorlichtingsdienst’

Lieve soortgenoten, en anderen die (Nederlands) hebben leren lezen,

Na vele jaren te hebben aangehoord dat het tijd werd voor een heus blog is het nu dan zo ver. 13 augustus 2013 is de dag geworden.

Welkom bij ‘De Rijks Voorlichtingsdienst’, met dank aan Martin Fondse voor de titel.

Er gaat hier e.e.a. aan ‘letterlijk’ eenrichtingsverkeer plaats vinden. Nieuw geschrijf over wat mij bezig houdt maar ook wordt de blog in de komende tijd gevuld met ‘oud spul’; een deel daarvan was al op Facebook te bewonderen.

Als ik helemaal de geest krijg zet ik er misschien wel wat van mijn dagboeken over de afgelopen jaren op. Maluku, Cambodja, Cuba, Zuid Afrika, China, Japan, New York…… en nog veel meer. #wezullenzien #maakdeborstenmaaralvastnat

Hoe het zich verder ontwikkelt? Geen idee. Zoals we sowieso geen idee hebben hoe het zich veder ontwikkelt.

Misschien schrijf ik hier mijn al lang aangekondigde boek(en) wel neer….. Titels heb ik al, onderwerpen ook. Nou de tijd nog. En de poen om een tijdje afgezonderd te zijn. #crowdfunding?

Ik wens U allen maar vooral ook mezelf veel plezier.

X
X
X, Jeroen

Meinl_Jeroen_lachend

Specialist binnendienst, geld, 03-02-2013

Ik heb vandaag al m’n eerste verjaardags kado vooruit gekregen van m’n lieve meisje.

Verder was het deze week weer niet saai.

Ik sprak met een Amsterdamse zanger die belangstelling heeft om met mij een liedje uit te werken. Kan ik verder niet zoveel over kwijt.

Diezelfde dag kwam er een man van Meeus om – ‘Nee, we komen graag even bij u langs’ – over de nieuwe voorwaarden te praten waaronder m’n AOV (Arbeids Ongeschiktheid Verzekering) voortgang kan vinden.
Ik vraag bij een boel mensen, ook buiten de muziek bizz, af wie ze ooit een Arbeids Géschiktheids Verklaring heeft gegeven, maar dat terzijde.
Ik heb in 30 jaar tijd 2 optredens niet gedaan vanwege griep en met name eng wordende koorts waarbij ik niet meer durfde te rijden.
Één van die keren zou ik met het talent M. Borstlap in Terneuzen spelen. Die gecancelde avond ben ik thuis na een liefdevol gemaakt boeljonnetje in een koorts stuip flauw gevallen, aan de eigen Indonesisch hard houten tafel. Verstandig dus om niet naar het zuiden afgereisd te zijn.
Anyway, de wet verplicht de verzekeraars (kennelijk ineens) om hun provisie los te schroeven van de verzekering zelf. Daardoor wordt duidelijk dat ze al járen iets van € 500 per jaar hebben voor niets doen, tótdat je als bang voor verlies van inkomsten immer doorduwende ZZP-er – in dit geval ‘Zéér Zorgelijke Percussionist’ – toch een schoudertje verbrijzeld of een stroboscoop in je nek krijgt.
Je kunt je afvragen wat zij dan ineens wél gaan doen, maar goed. We mogen nu kiezen voor een ‘Meeus AOV 1, 2 of 3 Sterren Servicepakket’.
1 ster kost € 250 per jaar, 2 sterren € 375 en 3 sterren €625 per jaar.
Maar ook een ‘Meeus AOV Passiefpakket’ behoort tot de mogelijkheden.
Dat kost dan € 125 per jaar en voor dat geld geldt geld geldt geld bij m’n vrienden van Meeus het volgende geldt geld geld:
* Uitsluitend als administratiekosten voor het in onze portefeuille houden van polissen die premievrij zijn of opgeschort. #weblijvenlachen
Wat er in het spel van de 3 sterren allemaal wel of niet gebeurt bespaar ik jullie even. Heb ook geen zin om dat allemaal uit te typen.
Wel vind ik de tarieven voor de zgn. EXTRA DIENSTEN nog wel even de moeite waard:
*Accountmanager (buitendienst) € 185,– per uur
* Specialist (binnendienst) € 170,– per uur
* Relatiebeheerder (binnendienst) € 125,– per uur
* Administratief medewerker € 75,– per uur

Daarbij extra vermeld (in het kort) ‘Ter informatie’:
1. geld geldt voor 2012 en 2013.
2. advies- en servicekosten worden vooraf in rekening gebracht bij de klant.
3. alles ex btw.
4. iets wat ik niet begrijp. geld.
5. voor activiteiten die niet worden genoemd of wat je er méér bij wil gelden onze reguliere tarieven. geld.

Ik weet dat ik al jaren in een zeer sfeervolle business rondloop maar dat dit soort tarieven voor het hoge niveau dat wij musici in mijn league na jaren hebben niet in dit leven meer tevoorschijn komen. geld.
Ik bedoel ‘Specialist binnendienst’ #hoebedoelu € 170,– per uur. Even voor de lol: 170 X 36 uur X 46 weken = € 281.520 #nattevingerwerk
Het meest vermakelijke deel van het gesprek, met een trouwens aardige vent die ook maar invulling moet geven aan wat de wet zijn baas voorschrijft, kwam tevoorschijn op het onderdeel ‘onderdelen schrappen’.
Als je bepaalde onderdelen van je pakket schrapt kan dat ook korting op de premie geven.
‘Zoals?’. Geestelijke gezondheid bijvoorbeeld…
Maak zelf eens een inschatting van of je de komende 10 jaar – zolang loopt mijn AOV nu nog – gek, depressief, manisch of een combinatie wordt, en ook nog bang dat je failliet gaat.
Ik heb gezegd dat ik inschat dat ik de komende 10 jaar niet gek ga worden en dat we over 5 jaar nog maar eens moeten kijken of ik wil dat m’n AOV wellicht door moet gaan lopen tot m’n 65e, overigens een veel gehoorde leeftijd als het gaat om een moment waarop je kennelijk iemand anders gaat zijn dan wie je tot die tijd was. geld.
De wet praat over ‘zorgplicht’ voor ons, de makke schappen van het enorme midden van het maatschappelijk veld, tevens de belangrijkste betalende deelgenoten aan het grote welvaartspeil. geld. #weblijvennogevenlachen
Er komt hoe dan ook een advies en dat kost niets – normaal € 925,–. geld – over hoe we het beste door kunnen gaan met mijn AOV. geld.
Dat niets kosten heeft te maken met al sinds mijn 17e, het moment van vrijwillige uithuisplaatsing nu bijna 34 jaar geleden, ALLES op het gebied van verzekeringen en hypotheken bij de club die na een overname – door Meeus dus – geen club meer is waarmee ik directe familiebanden heb.
Mijn achterneven hebben rond de leeftijd die ik nu heb het levenswerk van mijn oudoom en hun vader liefdevol overgedaan aan mijn huidige vrienden. geld.
Zelf leven ze in een wisselend pandemonium van geluk en ongeluk in de prachtige omgeving van Bergen aan Zee, met echte schilderijen aan de muur.
Eentje had studerende kinderen in Mokum en zei ooit tijdens een van de jaarlijkse terugkerende – ‘Ik ben toch in de buurt’ – informele huisbezoekjes tegen mij ‘Vertrouw nooit een beleggingsadviseur en/of pensioenspecialist die ouder is dan 45-50 jaar’. Ik zie m’n achterneven nooit meer. Geld.
En toen was het nog maar dinsdag middag.

Om het leven weer de illusie van zingeving mee te geven ben ik in de leuke iAmstore een Bamboo pennetje gaan kopen waarmee op de iPad geschreven kan worden.
Het betalen deed ik met bijna vergeten VVV bonnen.
Leuk is dat ik gewoon cash terug kreeg. geld.
Dus naar de kroeg, ja, wéér die ene kroeg, want dat retour geld moest op.
M’n meisje kwam ook, uurtje later dan ze voorzag.
Dat was precies het wisselgeld aan bier, op mijn tempo dan. Ik ga niet in alle details over de rest van die avond, op 2 situaties na: #komtie
1. één van de mannen die we daar al tientallen jaren spreken en die er elke dag komt ging binnen 1 minuut weer weg – de barkeeper deed toevallig even een plasje – onder het bezigen van de briljante binnensmonds geuite constatering: Ik vin dur niks an, ik ga thuis een pilsje halen. #enwegwassie
2. één van onze tot vriend verworden heren kwam binnen en wist te melden dat ‘ie binnenkort wederom een stukje gaat fietsen. San Diego – Miami dit keer, onderlangs, 6000 km’s. Alleen. De vorige keer was het Boston – Seattle, 5000 km’s. Ook alleen. En dat terwijl ‘ie eigenlijk de tering aan Amerika heeft. Hij wordt op deze trip 69 jaar en we gaan deze week met ‘m eten bij het prima restaurant ‘Wilde Zwijnen’, hier bij ons in Oost. Op Maps had ‘ie al gezien hoe men lopend van het Muiderpoort station op het Javaplein moet komen want we gaan wél met het openbaar vervoer.

Woensdag had ik als lid van de halverfraaiingscommissie een korte meeting met een Belgische dame die bij ons in de hal – voor de volgers van mijn huidige schrijfsels een bekend onderdeel van het alledaagse geneuzel – de belettering van de palen heeft ontworpen.
Die palen moesten opgemeten worden om de sjablonen goed te kunnen bestellen.
Alle belettering moet immers naadloos aansluiten op het moment dat ‘De Haven Tweeling’ – zo heten onze 2 flats gezamelijk – op 3 ringen wordt aangebracht op de 2 palen die goeddeels de flat boven ons houden.
s’Midddags nog bijgepraat met een maatje die een burn-outerige toestand aan het te boven komen is.
Het Amerikaanse bedrijf waarvoor hij al jaren werkt houdt de druk hoog. geld. Hoor ik wel vaker over.
Met hem en de Belgische dame kom ik dan op één dag en los van elkaar tot het punt dat je in de ratrace niets opbouwt aan menselijk krediet, los van de specifieke tak van sport waarin je probeert jarenlang het beste uit jezelf te persen, ter meerdere eer en glorie van het collectief waartoe je lijkt te behoren. #weblijvenlachen
s’Avonds prima muziek en leuke gesprekken in Studio K.
Ruben Hein was de gast, een gast om wie nogal veel te doen is momenteel.
Speelt lekker piano en heeft een jazzy stemmetje dat we er goed bij kunnen hebben.
Daarna een jamsessie waarbij een Chinees met baseball cap die zijn gelaatsuitdrukking verhulde mijn show stal door alleen maar met zichzelf bezig te zijn.
‘Rare jongens, die gitaristen, spelen ook met hun vingers naar zichzelf toe’ is één van de overvloedig beschikbare briljante observaties van Louis van Dijk.

Donderdag ochtend een vroege en gezellige lunch met een vriendin waarbij het ging over fondsenwerving en dan met name in een Molukse context. geld.
‘sMiddag repeteren in Koog aan de Zaan, s’avonds een prima feest bij Postoffice, het mooie bedrijf waar mijn meisje al heel lang werkt.
Daar speelde ineens zomaar een leuk jong gipsy bandje, een variatie op het – mijn grap – (Neu)Rosenbeg Trio.
‘Zouden die jongens uit de buurt komen? Gek, ik ken ze helmaal niet….’ Ja hoor, 2 uit Montreal en eentje uit Grenoble.
Licht confronterend was het moment dat ik aan iemand werd voorgesteld die ik al kende.
We hadden niet zo lang geleden een avondje gegeten met z’n vieren en ik moest enorm zoeken om dat plaatje weer rond te krijgen.
Dat moet onder zulke omstandigheden dan ook nog heel snel. Gebeurd wel vaker.
Ben inderdaad benieuwd of ik deze aardige dame de volgende keer wel instant op m’n netvlies heb, met alle ins- en outs van dat afgelopen moment erbij… #vreeshetergste
Laat thuis, veel bier….

Vrijdag vanallus doen totdat er opgetreden werd in het WTC met Het Bourgondisch Combo, een Jazzy bandje waar ik als amateur Jazz drummer getolereerd word.
s’Avonds een rendez vous met ons Kaapverdiaanse complot, voordat Suzanna weer verdwijnt voor shows in Angola.

Vandaag vanallus, waaronder een prijsopgave voor een mogelijk stoere klus in mei, maar vooral dus m’n vroege kado.
Ik las ergens op een Parool cover ofzo nog dat Mike Boddé U2 een kutband vindt.
Ik lees het parool niet.
#morgenweereendag

Café fotograaf bij het Papeneiland, 11-01-13

Ik was gisteren weer eens even in z’n stamkroeg in de Jordaan.
Op zo’n avond komen er met toestemming van het management gemiddeld 3 ‘fotomannen’ binnen.
Die maken voor een paar Euro een polaroid waardoor je het moment vast hebt. Iedereen heeft ondertussen zelf een GSM camera bij, maar goed.
Het zijn altijd de zelfde mannen, een soort Pakistanen ofzo.
Alhoewel ik nog nooit zo’n foto heb laten maken groeten ze altijd vriendelijk en dat is behalve leuk ook verstandig want ze moeten hun werkgebied goed onderhouden om het te behouden.
2 van die gasten geven me inmiddels beleefd een hand, als gevolg van korte praatjes in de ‘How are you?’ en ‘It’s really cold tonight!’ sfeer.
1 van die 2 houdt z’n zelden warme hand eerst even bij z’n hart, vaste gewoonte, van z’n opa geleerd, denk ik dan.
De reacties van de gasten zijn over het algemeen relaxed alhoewel er af en toe een eikel bijdehand doet tegen deze mensen die uiteindelijk helemaal onderaan de keten zitten, al dan niet legaal.
Hun persoonlijke verhalen wil je niet horen.
Als de baas merkt dat er tegen een van de door hem geaccrediteerde mannen vervelend gedaan wordt is er minimaal een vermaning, maar ook heb ik hem er al arrogante beurs eikels uit zien zetten.
– ‘Hier aan tafel een beetje luidruchtig over deals van tonnen zitten op te scheppen en tegen zo’n jongen zeiken over dat ‘ie te duur is? Oprotten, niks betalen en nooit meer terug komen!’ Zo ging dat.

Gisteren was er een vette dertiger die ongeïnteresseerd tegen één van de 3 zei dat ‘ie teveel geld vroeg en dat ‘z’n collega – wat het helemaal niet is – het goedkoper doet.
De man vroeg nogmaals rustig of hij nou ja of nee een foto wilde hebben, in van dat Paki Engels trouwens.
De vette eikel zei dat ‘ie helemaal geen foto wilde, en dat terwijl hij al die tijd sms-end op z’n GSM zat te kijken en de fotograaf niet eens aankeek.
De fotograaf keek mij indringend en berustend aan met z’n diep donkere ogen en wees met z’n wijsvinger op z’n voorhoofd, precies op de plek waar in z’n thuisland nog wel eens een stip gezet wordt, eveneens de plek die we aanwijzen om duidelijk te maken dat iemand niet goed snik is.
Hij verdween met een bescheiden glimlach in de nacht, op zoek naar een paar eurotjes van mensen die onverwachts een in alcohol gedrenkt moment willen vasthouden op een polaroidje.

Beschaving is iets moois, als het zich voordoet…..

Afbeelding

Ritme van de Zomer, BN-De Stem, juni 2012

Op verzoek van ‘BN-De Stem’ schreef ik een stukje over mijn eerste sentiment m.b.t. ‘Muziek en de Zomer’.

21 juni 2012

“School’s Out For Summer”, Alice Cooper.
Dat is mijn eerste ‘bewuste’ sentiment qua jeugd, zomer en muziek.
M’n vader had een boerenzoon, tevens enorm Alice Cooper fan, als kappersknecht in dienst.
Ik brommerde vaak mee naar de Bosschenhoofdse varkensfokkerij, op zijn kamertje draaiden we LP’s van Alice.
Een 3-kleurig lampensetje, een disco spiegelbolletje aan het plafond……

Óf het was “Our House” van de LP “Déjà Vu” van Crosby, Stills, Nash & Young.
“Our house is a very fine house, with two cats in the yard…..”
Ik logeerde alle zomervakanties op het Groningse platteland bij m’n favourite oom en tante.
Daar waren veel (semi) intellectuele hippie-achtige feestjes waar die muziek gedraaid werd.
Onritmies deinende BH-loze vrouwen in katoenen gewaden maakten ontluikende erotische driften los….
Deels ‘verdwenen’ die vrienden in de Bhagwan beweging, hun kinderen droegen oranje gewaden en houten kettingen met een foto van die sluwe Indiase Rolls Royce verzamelaar.

Het werd serieuzer.
Ik bleek écht met een muzikaal virus besmet en moést trommelen.
Vanaf de middelbare school traden funk en soul binnen.
Bezoek aan Roosendaalse discotheken als De Herberg en Bonaparte hielpen mee.
Één van ons werd dood uit de trein van Rotterdam naar Antwerpen gehaald, overdosis.
Een ander staat inmiddels in de Quote 500 (€ 230.000.000), het kan verkeren.
We gingen na het reguliere stappen soms nog ‘even’ naar Antwerpen.
Daar was de “President” open tot wij ‘op’ waren, half 10 s’ochtends ofzo.
Er waren ‘ineens’ gitzwarte mannen; cool dansen met lange leren jas, blokhakken en veelkleurige fluwelen pet.
We praten dan over “Car Wash”, Parliament, Sly & The Family Stone, James Brown….
Die muziek ging bij mij naadloos samen met Miles Davis, Stevie Wonder, The Stones, Charlie Parker, George Duke (later mee gespeeld), Weather Report, Herbie Hancock, Steely Dan, Thelonius Monk, The Crusaders, The Police, Talking Heads…
Ik was bezeten van Gino Vannelli’s “Powerful People” en kon nooit bevroeden dat ik 22 jaar later “People Gotta Move” met Gino zélf in schouwburg De Kring in Roosendaal zou spelen.
Op een zwoele nacht luisterden een maat en ik staand onder een enorm viaduct met open autodeuren snoeihard naar “Late In The Evening” van Paul Simon’s LP “One Trick Pony”.
Hij wilde indruk maken met z’n 4-weg speakersysteem en cassette speler met auto reverse!

De puberzomers werden evenwel volledig veroverd door Earth, Wind & Fire.
Ik paste van m’n 17e tot 19e alleenstaand op idem villa, de dubbel live LP “Gratitude” galmde dagelijks met ‘alles open’ door huis en tuin, tot aan het zwembad.
Ooit nam ik s’nachts mijn dronken trommelprestaties op, meespelend met de geweldige LP – ‘Gitaar arm in bed hoes’ – “Jan Akkerman”. Alcohol en musiceren zijn na terugluisteren definitief 2 gescheiden werelden geworden.

Inmiddels – 32 jaar verder – betekenen zomer en muziek zélf spelen, zoals de afgelopen zomers op De Kaapverden, als bandleider van de Rotterdams/Kaapverdiaanse zangeres Suzanna Lubrano. We spelen dan voor tienduizenden fotomodellen op strandfestivals.
Maar nog steeds galmt Earth, Wind & Fire – met name “All ’n All”, “Faces” en ‘In The Name Of Love” – door mijn stationwagen met super installatie, met gesloten ramen vanwege de airco.

——————————————————-

“School’s Out For Summer”, Alice Cooper.
Dat is  mijn  eerste ‘bewuste’ sentiment qua jeugd, zomer en muziek.
M’n vader had een boerenzoon, tevens enorm Alice Cooper fan, als kappersknecht in dienst.
Ik brommerde vaak mee naar de Bosschenhoofdse varkensfokkerij, op zijn kamertje draaiden we LP’s van Alice.
Een 3-kleurig lampensetje, een disco spiegelbolletje aan het plafond……

Óf het was “Our House” van de LP “Déjà Vu” van Crosby, Stills, Nash & Young.
“Our house is a very fine house, with two cats in the yard…..”
Ik logeerde alle zomervakanties op het Groningse platteland bij m’n favourite oom en tante.
Daar waren veel (semi) intellectuele hippie-achtige feestjes waar die muziek gedraaid werd.
Onritmies deinende BH-loze vrouwen in katoenen gewaden maakten ontluikende erotische driften los….
Deels ‘verdwenen’ die vrienden in de Bhagwan beweging, hun kinderen droegen oranje gewaden en houten kettingen met een foto van die sluwe Indiase Rolls Royce verzamelaar.

Het werd serieuzer.
Ik bleek écht met een muzikaal virus besmet en moést trommelen.
Vanaf de middelbare school traden funk en soul binnen, en vooral Earth, Wind & Fire. veroverden de puberzomers.

Bezoek aan Roosendaalse discotheken als De Herberg en Bonaparte hielpen mee.
Één van ons werd dood uit de trein van Rotterdam naar Antwerpen gehaald, overdosis.
Een ander staat inmiddels in de Quote 500 – geschat vermogen 2011 € 200.000.000 – , het kan verkeren.
We gingen na het reguliere stappen soms nog ‘even’ naar Antwerpen.
Daar was de “President” open tot wij ‘op’ waren, half 10 s’ochtends ofzo.
Er waren ‘ineens’ gitzwarte mannen; cool dansen met lange leren jas, blokhakken en veelkleurige fluwelen pet.
We praten dan over “Car Wash”, Parliament, Sly & The Family Stone, James Brown….
Die muziek ging bij mij naadloos samen met Miles Davis, Stevie Wonder, The Stones, Charlie Parker, George Duke (later mee gespeeld), Weather Report, Herbie Hancock, Steely Dan, Thelonius Monk, The Crusaders, The Police, Talking Heads…
Ik was bezeten van Gino Vannelli’s “Powerful People” en kon nooit bevroeden dat ik 22 jaar later “People Gotta Move” met Gino zélf in schouwburg De Kring in Roosendaal zou spelen.
Op een zwoele nacht luisterden een maat en ik staand onder een enorm viaduct met open autodeuren snoeihard naar “Late In The Evening” van Paul Simon’s LP “One Trick Pony”.
Hij wilde indruk maken met z’n 4-weg speakersysteem en cassette speler met auto reverse!

Ik paste van m’n 17e tot 19e alleenstaand op idem villa; Earth, Wind & Fire’s dubbel live LP “Gratitude” galmde dagelijks met ‘alles open’ door huis en tuin, tot aan het zwembad.
Ooit nam ik s’nachts dronken mijn trommelprestaties op, meespelend met de geweldige LP – ‘Gitaar arm in bed hoes’ – “Jan Akkerman”. Alcohol en musiceren zijn na terugluisteren definitief 2 gescheiden werelden geworden.

Inmiddels – 32 jaar verder – betekenen zomer en muziek zélf spelen, zoals de afgelopen zomers op De Kaapverden, als bandleider van de Rotterdams/Kaapverdiaanse zangeres Suzanna Lubrano. We spelen dan voor tienduizenden fotomodellen op strandfestivals. Hele families kamperen dagen op het strand, er wordt gebarbecuet, genoeg gedronken en heel veel gedanst. Suzanna is daar makkelijk zo bekend als de zwaarste BN’rs. hier, we krijgen overal een charmante voorkeursbehandeling. Ik ben door Suzanna fan van De Kaapverden geworden.
Overigens is het spelen met m’n compagnon Frits Landesbergen en wat Italiaanse vrienden op het Ascona Jazz Festival aan het Lago Maggiore, of het Laigueglia Jazz Festival aan de Italiaanse Riviera dei Fiori (Bloemenrivièra) ook niet vervelend.
Ik heb het genoegen mogen beleven om in Den Haag zelfs in alle zalen te hebben gespeeld, van de kelder tot aan de Statenhal, maar dan mis je het North Sea Jazz festival niet echt.
Maar laat ik vooral ook de Live DVD “Chez Louis” die we met Louis Van Dijk in-, en rondom z’n huis in Frankrijk opnamen niet vergeten, qua zomergevoel en muziek……
Hoe dan ook, nog steeds galmt Earth, Wind & Fire – met name “All ’n All”, “Faces” en ‘In The Name Of Love” – door mijn stationwagen met super installatie, met gesloten ramen vanwege de airco.

Open brief aan Geert

Amsterdam, 07_01_2010

Geert,

Zonder verzoek van jouw kant permiteer ik me bij deze een berichtje van een blanke Nederlandse niet gelovige ondernemende generatiegenoot (geboren in 1962).

Ik woon 28 jaar in Amsterdam, ben opgegroeid in Roosendaal en woon 27 jaar samen met één en dezelfde dame.
Ik heb een afbetaalde Mercedes en een Rolex, zij een afbetaalde Punto en een Cartier.
Zij heeft al jaren een goede baan bij één bedrijf, ik ben al jaren succesvol freelancer en ondernemer met een eigen BV, VOF en Eenmanszaak. Ik ben ook voorzitter van een stichting die iets doet voor (gratis) medische hulp op de Molukken.
Ik heb geen strafblad en geen titel, we wonen al zo’n 20 jaar in een eigen huis, waarvan de laatste 13 jaar in eentje met ieder een eigen ondergrondse garageplek.
Wel heb ik ooit na een door mijzelf aangevraagde herkeuring voor de militaire dienst S5 gekregen na een gesprek van ongeveer 8 minuten met een herkeurings arts.
Op het rapport dat naar de huisarts werd gestuurd stond: voorgoed ongeschikt wegens harddrugs gebruik ten gevolge van een psychische neurose.
Ik heb ooit als 16/17 jarige een paar joints (mee)gerookt en één keer coke gesnoven (na die herkeuring trouwens) en heb verder nooit meer drugs aangeraakt.
Stemmen heb ik nog nooit overgeslagen, en ik heb altijd op dezelfde partij gestemd, maar ik hou me al jaren niet meer ‘geestelijk’ actief bezig met politiek.
Ik was, al dan niet samen met m’n meisje en al dan niet in samenhang met werk o.a. 5 X in Indonesië, 3 X in Japan, 2 X in Cambodja, 6 X in Amerika (bij elkaar zo’n 8 maanden waarvan 1 X 3 maanden alleen in NYC en 1 X samen in een auto van oost naar west),  Cuba, Thailand, Zuid Afrika, Egypte, China en in bijna elk land van West Europa.
In 2009 waren we samen in NYC, Kaapverdië en ik alleen nog in Estland.
Mijn meisje was ook nog ‘alleen’ met 3 vriendinnen en 2 Marokkaanse gidsen, 1 kok en 1 ezel op een tracking in het Atlas gebergte in combinatie met een verblijf in Marrakech.

De orginele poster ‘Geen gezeik, iedereen rijk’ hangt op ons toilet.

Mijn vrienden zullen het wel weer vermakelijk vinden, dit bericht. Ze kennen ons, mij en m’n gedachtespinselen.
Of je dit zult lezen, dan wel er iets mee kunt, geen idee.
Ik hou zeer serieus rekening met ‘van niet’. Eigenlijk ga ik daar vanuit.

De rustige en beschaafde walging die jij (en verwante populistische types in het middelpunt van de publieke belangstelling, dan wel daar manisch naar op zoek, dan wel daar gestalte aan gevend) in mij losmaken moest hoe dan ook maar eens een keer een geschreven uitlaat vinden.
Ik bedoel het onderstaande én puur persoonlijk (terwijl ik je niet persoonlijk ken), maar ook ‘algemeen’. I jog my mind while thinking about (people like) you.

In de hoop je niet te vervelen even een klein stukje over vandaag.
Het zag er naar uit dat ik deze middag weer werkend achter m’n computer zou doorbrengen.
Genoeg te doen, al is het alleen al de BTW van het 4e kwartaal 2009.
Ik wilde er echter even uit, mede vanwege een krankzinnig drukke decembermaand met zeer veel in de auto zitten en anderszins druk zijn in het hele land, altijd met veel mensen om me heen.
Op deze koude middag heb ik me wandelend weer eens afgevraagd wat er toch in Godsnaam met je aan de hand kan zijn.
Waar komt bij jou, Geert, toch die angstaanjagende angst vandaan dat we met z’n allen het ravijn in gaan hier in het westen, om te beginnen Nederland?

Om verderop tot m’n punt te komen wil ik met je delen wat mij in burgerlijke zin opviel vanmiddag, wandelend van Amsterdam Zeeburg naar de Watergraafsmeer en terug, met een lichte focus op allochtonen, islam-achtigen in het bijzonder:
– Het is crisis, maar ik zie niemand die echt naar de kloten is. Van de 30-er jaren crisis ken ik foto’s van rijen mensen die op soep hopen omdat ze niks te vreten hebben.
– Blonde huismoeder valt zachtjes van de fiets vanwege het ijs op de stoep, 3 islammerige dames met 1 kinderwagen, 2 met hoofddoekjes, schrikken zich rot en richten zich binnen één seconde naar de Arische dame om te vragen of alles goed is.
Ze helpen haar overeind. De kinderwagen met het islammerige baby’tje staat er even verlaten bij.
– Een gitzwarte beveiliger van de Hema helpt me (tevergeefs) zeer attent met het vinden van m’n eerste reserve leesbril. Ben je zelf al zover?
Ik wil er ook eentje in de auto paraat hebben voor onverwachte noodzaak tot het consumeren van mierenneukerige lettertjes, met name ook op lokatie.
– De 4 verkoopsters van een bijna lege Blokker, 1 zwart, 1 bruin, 1 moslima, 1 wit en hun Arische chef doen lachend hun werk.
In het leesbrillenhoekje is het een puinhoop. Zou ik qua chef wat strenger op zijn.
– Een oudere Surinamer vraagt netjes of hij voor de duur van z’n boodschappenrondje z’n bevroren hangslot binnen mag laten liggen zodat het kan ontdooien. Het mag.
– Een Marokkaanse dame met klein kind aan de hand glijdt bijna op haar snoet bij het omgaan van een bocht en lacht met groot open gezicht als ik zeg ‘Wow, dat ging maar net goed’.
– Arische marktkoopman helpt me op de Dappermarkt samen met z’n Surinaamse vriendin aan de goede bril, voor € 2.
We praten over wat intelligentie is, moeilijk te duiden, en over dat je met mensen altijd op moet letten omdat je nooit weet wat er verborgen kan zitten achter het uiterlijk. Ik ben het met hem eens.
Na mijn 30 jaar zelfstandige zijn heb ik al héél veel verassende types getroffen, over de halve wereld, en ook regelmatig anti cyclisch.
Lees: bekrompen, eenzame mensen in opgeblazen sferen en wonderlijk wijze open mensen in minder hoge sferen.
De wezenlijk belangwekkende inzichten zitten niet exclusief in de toplaag van onze maatschappij.
De marktkoopman kocht onlangs 65.000 brilletjes (20 pallets) in een deal en gaat z’n inzet op de lange termijn  terug verdienen. Eerst zelf de mooie eruit halen en verkopen om de investering terug te verdienen, de rest is winst.
Het is allemaal een kwestie van lange termijn denken, zo luidt z’n inzicht.
– 2 Marokkaanse (Dapper)marktkoopmannen met baardjes praten in het Nederlands over de kou in relatie tot de omzet.
– Een jonge Marokkaan houdt heel vriendelijk een Hollandse dikke mevrouw staande die aangeeft niet te begrijpen wat ‘ie wil.
Ik doe de dopjes van m’n iPhone uit m’n oor en vraag of hij iets zoekt.
‘Nee hoor, ik wil alleen maar even zeggen dat ik Koning Eenoog ben’, zo mag ik in accentloos Nederlands begrijpen.
Ik wens hem succes en zeg tegen de ietwat verbouwereerde dame dat ik toch écht 2 ogen zag.
Uiteindelijk niet helemaal lekker, zo’n jongetje, is op de één of andere manier behoorlijk in de war, ik vermoed schizofreen. Ik kan en doe er verder niets mee.
– ‘Mijn’ fysiotherapeut heeft met z’n vrouw en 3 kinderen (6 t/m 12 jaar oud) in Zwitserland heerlijk geskied en met z’n 10-en heerlijk kerstmis gevierd in hun gehuurde Chaletje.
Met m’n schouderklachten gaat het de goede kant op.
Ik moest maar weer eens gewoon de sportschool in tegen het algeheel fysiek verval. Sjuul Paradijs, ga je mee?
– 2 Marokkaanse donsjacken met bontrandje praten op winkelcentrum Brazilië in de hal voor Appie Arabisch met een oudere en verweerde Arabische Z-Kranten verkoper.
Het gaat over GSM’s en ze komen lachend tot de zelfde slotsom (die ik niet kon ontwaren).
Ik koop geen Z-krant van de man.
– De Marokkaanse caissière  laat moeiteloos m’n speklappen door haar mollige handen glijden. Uit haar omsluierde mond komt een keurig Amsterdams ‘En nog een fijne avond verder’.
We eten straks rode kool met appeltjes uit een ‘De groente van Hak’ pot (€ 1,26), vastkokende aardappels (€1,29) en die (biologische) lapjes (€ 2,03). Het wordt smullen!
– Tomtom maakt me via het net attent op de huidige sneeuw en hun oplossingen voor de malaise. ‘TomTom Routeplanner met realtime HD Traffic™ houdt je precies op de hoogte.’ De meest opmerkelijke belofte is dat je zult weten ‘Wanneer je aankomt’.
– Er waren in het afgelopen jaar 2 Marokkanen bij ons thuis, de schoonmaker van onze hal die ik even hielp met het vinden van een straat in A’dam middels het net en een jonge loodgieter die opgewekt en in een bloedtempo een verstopte afvoer van de afwasmachine fixte.
Dat gaat met een gemiddelde van 15 tot 20 per dag.
Hij kwam vanuit een contract dat de beheerder van de VVE met ‘ons’ heeft. Hij stelde zich in eerste instantie met een verdraaide naam voor zodat je niet meteen kon horen dat hij eigenlijk gewoon Mohammed heet, hetgeen ik ‘m later vroeg.
Eigenlijk verhulde hij dat hij Marokkaan is.
Afschuwelijk dat zo iemand zich zo denkt te moeten opstellen om het, eigenlijk óns, angstbeeld van ‘de Marokkaan’ te moeten omzeilen.
Hij is aan het sparen voor z’n huwelijk, ‘bij ons altijd een enorme toestand’.

Waarom schrijf ik dit?
Ik word af en toe zo moedeloos van ‘A’ de media als zodanig en ‘B’ de manier waarop mensen als jij, Geert (van Rita horen we momenteel weinig en Peter R. is ook ‘ff uit beeld’), die media gebruiken om vanuit een buiten je eigen fysieke wereld geplaatst probleem een onrealistisch maatschappijbeeld te schetsen, en erger nog, een beeld te schetsen van een voor ons westers op Joods christelijke grondslag o.i.d. gefundeerde ideale maatschappij als we maar op jou dan wel op iemand uit je één persoons gerunde toko stemmen.
Een toko waarvan we de financiering niet mogen kennen.

En over stemmen gesproken, ken je het stukje TV, ooit in Zomergasten gezien, waarin schrijver Gerard Walschap z’n stemgedrag verklaart?
Het komt er in mijn woorden hier op neer dat je niet voor jezelf stemt als je een creatieve, flexibele geest hebt waarmee je zowel je alledaags economische als ook je geestelijk bestaan vorm kunt geven.
Dat je eigen toevallige ‘ik’ niet doorslaggevend zou moeten zijn voor hoe je de maatschappelijk verhoudingen plaatst en de manier waarop je ‘de ander’ aanschouwt en bejegend.
Dat het erom gaat dat de inflexibele en minder creatieve geesten, het doorslaggevend deel van de massa, zo goed mogelijk door de bocht komen.
Daardoor halen we ‘samen’ een relatief hoog gemiddelde i.p.v. dat (mijnsinziens) mensen zoals jullie je, door hard werken verkregen, status en (nog erger) je machtspositie inzetten om de zichzelf minder bespiegelende massa te manipuleren dan wel de luie sentimenten te voeden met taalkundige éénhapscrackers om uiteindelijk zelf ‘groter’ te zijn dan wie je werkelijk bent, hetzij in machtswellustige maatschappelijke, hetzij in financiële zin. En mogelijk zelfs de combinatie.
Neem ene Sylvio in het Europese Italië.
Wie publiekelijk het hardste schreeuwt heeft niet altijd gelijk, en moet zich volgens mij vooral afvragen waarom er zo nodig zo hard geschreeuwd moet worden.

Geert, onze generatie gaat normaal gesproken nog een slordige 30/35 mee vooraleer we de luiers weer ingaan en voor het grootste gedeelte alleen nog maar over vroeger kunnen praten.
Als je ze al graag zou hebben, zelfs je kleinkinderen zijn over een tijdje een onderdeeltje van de geschiedenis van onze soort.

Kijk eens goed in de spiegel.
Wil je écht dat de wereld, en ‘(z)wakker Nederland’ voorop, zich verder ontwikkelt in een richting zoals je die nu propageert?
Vraag je je wel eens af wat je diepste emotionele, psychologische drijfveren zijn om bezig te zijn zoals je dat bent.
Denk je dat Marokkanen, Turken, in z’n algemeenheid ‘islamieten’ hier echt weg gaan, of zich weg laten sturen?
Of dat immigratie en emigratie van ‘Joost mag weten’ welke club soortgenoten ooit stopt? En denk je werkelijk dat groepen mensen eenzijdig als vijanden bestempelen tot iets gaat leiden waar we wat aan hebben?
Denk je echt dat we verder komen door continu tweespalt te zaaien en steeds maar te schreeuwen dat de vrijheid van meningsuiting weer eens onderuit geschoffeld wordt terwijl jij er zélf steeds het juridische maar vooral humane beschavingsrandje van opzoekt en overschrijdt ?

Het inspelen op angst onder de meute om je eigen machtpositie te kunnen versterken, ik snap het, maar t’is een oud principe waar weinig positiefs over valt te vertellen als je de loop van de geschiedenis van onze soort tot je neemt.

Nogmaals, wat is er  aan de hand met je, met jou persoonlijk? Waar komt het vandaan?
Ben ik de volgende gefrustreerde burger, fatsoensrakker die het niet uit kan staan dat ik geen invloed heb op de sentimenten van de meute?
Kom een keer eten en drinken, zonder pers graag. En security is niet nodig.
Als ik al bang ben, dan is het voor jou en voor ‘jullie’, populistische schreeuwers.

Een van de leuke dingen in ongedwongen maar ook professioneel sociaal verkeer is dat je van je (filosofisch/ideologisch) vermeende vijanden meer leert dan van de mensen die elkaar sowieso op de schouders slaan uit opportuun eigenbelang.
Méér dan mens worden we volgens mij geen van allen.
Kun je je nog de aflevering herinneren waarin Archie Bunker medisch gered bleek te zijn door het bloed van z’n zwarte buurman? Hoe oud waren we toen?

Het punt?
Word geen martelaar. Ga praten met een geduldige psychiater met bewezen ervaring op het gebied van border liners en stop met wat je aan het doen bent.
Pak iets aan dat ons in het humane bestel samenbrengt.
Je hebt bewezen talent om energie buiten je eigen burgerlijke bestaan te mobiliseren.
Suggestie?
Begin met Tara Singh Varma, Rita Verdonk, (ex SG) De Hoop Scheffer en Charles Swietert een communicatiebureau voor (al dan niet georganiseerde, geformaliseerde) clubjes mensen waarvan jullie vinden dat ze niet genoeg media aandacht krijgen.
Denk hierbij bijvoorbeeld aan:
– Een praatgroep voor twijfelende Jehova’s die dierbaren kwijt zijn geraakt vanwege veel bloed verliezen bij operaties omdat ze dat niet toegediend mogen krijgen vanuit hun geloofsovertuiging.
– Homo’s (al dan niet praktiserend) die dromen van bestuurfuncties bij de SGP.
– Tros leden die twijfelen over hun gevoel ja/nee bij de grootste familie van Nederland te (willen) horen.
– Veroordeelde overheidsfraudeurs, vaak in Limburg, sorry Geert, die gewetenswroeging hebben vanwege hun katholieke geloof.
– Ontwerp een gratis handleiding voor mensen met én een baby én (een) reptiel(en) in huis.
– Organiseer een gezellige stadswandeling door Gouda voor hier geboren en/of ingeburgerde Marokkanen.
– Publiceer een boek over de onopvallend positieve invloed in de maatschappij van homo’s (Andre van Duin, Boris Dittrich, John Blankenstein) die hun geaardheid niet exploiteren ter verkrijging van meer op hun zelf gerichte aandacht zoals bijvoorbeeld Paul de Leeuw, Geer en Goor.
– Begin een interactieve website over invloed van Nelson Mandela in het gemiddelde Nederlandse huisgezin en/of een weblog over voetballers en intelligentie.
– Probeer een radio-item aangekaart te krijgen, bij een wetenschappelijk programma, over hoe het kan dat rode kool uit een potje blauw-paars wordt als je water toevoegd aan de restjes, alvorens je gaat afwassen dan wel afspoelen voordat het de afwasmachine ingaat.
En zo is er nog wel meer te verzinnen. E.e.a. uiteraard na beoordeling door jullie vieren.
Laat commerciële motieven een grondslag, maar niet bepalend zijn voor jouw aandeel in de beoordeling.

De westerse beschaving in verval en in gevaar?
Zullen we samen even in het fotoboek ‘Century’ gaan zitten gluren?
Dat laat 100 jaar menselijke geschiedenis in de vorige eeuw zien. Of anders zo’n Time Life boek.

PS, dat ik bij het uitschrijven van dit stukje mag vernemen dat de infiltrant bij de PVV nooit is ontmaskerd heeft niets met het bovenstaande te maken.
‘Toeval is logisch’, zei Cruyff al jaren geleden.
Ook zei hij de vraag – in een VN interview – of het voorstelbaar was dat het eerste elftal van Ajax ooit uit louter zwarte spelers zou bestaan, onzinnig te vinden. ‘Natuurlijk, waar heb je het over?’.

KruispuntMolukkensWbachtraat

‘Nein, nein, nein, nein, NEIN!’, je eigen horloge maken in Mannheim

Het is 00.16 u op 19-10-2008. Moanin’ [Alternate Take] van Art Blakey & The Jazz Messengers draait via de iPhone op m’n ‘JBL On Stage’ systeempje, zo’n kleine discus met een paar speakertjes die verdacht goed klinkt. #metbasenal

‘U spreekt met Jaap Blokker, staat u achter een maaimachine?’.
‘Dag meneer Blokker, nee, ik hang net het handvat terug in een dieselpomp in Duitsland, onderweg naar Mannheim’. (alsof dat er toe doet).
Ik blijf maar dingen zeggen die er helemaal niet toe doen…..
Jaap Blokker (zélf) belde me i.v.m. zijn belangstelling voor het Molukse ‘Brothers In Music’ project waarmee ik bezig ben.

Het was in totaal 5.45 uur rijden naar Hotel Löwen in Mannheim om een netjes Engels sprekende Chinese Duisteres aan de balie te treffen.
Ze wist wel iets van een reservering in verband met mijn naam, maar niet dat het over vandaag ging enzo.
Maar als ik nou even naar miester Lotterman zelf ging, aan de overkant van de straat, dan zou het allemaal goed komen.
Ikke Willem Kamerman bellen, zat op Tenerife… Hij is de baas van het merk Blancier en hij gaf me die prijs; ‘Een weekend lang je eigen horloge maken’ als je op de aardigste manier je ideale horloge zou omschrijven.
Het was een prijsvraag in een glossy horloge blad dat ik voor kerst had gekregen.
Willem zou meteen even met Lottermann bellen.
Ikke aanbellen bij Lotterman. Lotterman 1 komt tevoorschijn, van achter een dikke houten poort, op blote voeten, gouden oorplaatje in de vorm van een koe.
‘Sie brauchen mein brüder…’. Om een hoekje op het plaatsje zie ik oude meubels.
0m een niet geheel duidelijke reden heb ik voor deze trip mijn 1e serieus aangeschafte horloge om de pols gedaan, de Heuer Autavia uit ongeveer 1965, gekocht van Guus van der Put, eigenaar van hét restaurant van Roosendaal toen ik nog een pikkie was.
Waarschijnlijk is het gewoon weer burgerlijk sentimenteel. Ooit heb ik de 175 Hollandse Rekels die ik voor de Heuer betaalde tegen 3 guldens per uur wegpouliert bij Guus.
Ik wilde toen eigenlijk het Omega maanhorloge, maar ja, die kostte 900 Rekels. Onbereikbaar in die tijd.
Wat ga ik op de wijzerplaat van m’n aanstaande horloge laten zetten?
Al 2 weken is het een issue: wat ga ik op de wijzerplaat laten zetten? Waarschijnlijk een decent ‘jdr’ in een leuk lettertypje.

Sowieso was het een rare week….
Ik speelde op een dinsdag avond met de – Feest in je moerstaal – après-skihut act ‘Starkoo XL’ in de Heineken Music Hall.
Peter Koelewijn – word ik nooit meer fan van – was met z’n ‘Kom van dat dak af!’ speciale gast.
3000 jonge mensen schreeuwen mee… kale koppen, oorringen, non descripte meisjes, iedereen stijf van de oorverdovende middelen, althans zo voelde dat.
Ali B – ook speciale gast – vraagt beleefd, ‘Wie Is Hier Fokking Baas?’, ‘Wij Zijn Hier De Fokking Baas!!!’, en ook dat schreeuwen dezelfde 3000 mensen weer mee…
Ali krijgt een glas tegen zich aangegooid, Peter niet, verwarrende ervaring.

Maar ook deed ik een zogenaamde “Team Hit Building’ op een luxe boot met de directie van Sanoma, met een hagelwitte streng kijkende Finse damesbaas, maar ook met de vader van voetballer Eljero Elia die ik conga les gaf.
Mijn persoonlijke ‘de neuzen dezelfde kant op’ clinic kwam niet echt uit de verf.
Het met z’n allen leuk muziek maken wel. Zo kwam het toch goed.

Vorige week beleefden we nog een Aids gala in Zaandam, met een wat vreemde semi-BNer als  presentator.
Er was een entertainmevrouw met behoorlijke tieten en ’n ‘Phantom of the Opera’ act, verder lekker eten/drinken, prima bediening en een eigenaardige loterij.
Een van de mensen bij ons aan tafel deed leuk mee en kocht een shirt van Wesley Snijder of zoiets.
Sommigen aan onze tafel zijn wat society-achtig, maar het is een leuke avond.
Onze gastheer verontschuldigt zich een beetje voor het niet opvolgen van gebaren m.b.t. betrokkenheid aangaande mijn zakelijke activiteiten.

In het restaurant in Mannheim kom ik in aanraking met 2 oudere Hollandse heren van het type ‘op het balkon van de Muppet Show’. Ook zij gaan hun eigen horloge maken.
Hans M. en Tobias A., ze kregen het arrangement kado van vrienden i.v.m. hun beider 70e verjaardag.
Ze zijn al al 65 jaar de beste vrienden, beiden zijn electro techneuten met een internationale corporate levenswandel.
Ze hebben ervaringen over corruptie in verre landen, Nigeria, Tsjaad enz…
Tobias had iets met bierbrouwerijen… ben benieuwd.
Eerst is het nog U, later jij.
Hans is niet zo op Amsterdam. Hij spreekt spreekt over een hoofd van de politie – dhr. Kaasslachter? – die parkeergarages onder de grachten wilde… Die werd uitgelachen.
Ik noem wat verworvenheden van A’dam; Ajax, Rijksmuseum, Abouthaleb als A’damse Marokkaan burgemeester van R’dam.
Het werkt niet. Hans woont in Smilde. ‘Molukkers zijn nog behoorlijk op zichzelf….’.
Ikke ja maaren: over die hond van een Luns enzo… en dat je militairen niks moet beloven en zeker Molukse niet en dat ze in Zeeland opener zijn.
Hans: ja, maar in het licht van die tijd…
Ikke: maar als je niet weet wat je beloofd, hou dan je kop….
Tobias spreekt over z’n moeder van bijna 94 op haar sterfbed en over een twist tussen hem en z’n zusje waarbij ze zich verontschuldige omdat ze partij had gekozen voor het zusje (nakomeling).
Hij kon zich het hele incident niet herinneren.
Bij de oude mannen is er alom lof voor Wouter Bos, JP Balkende verbleekt.

Lotterman 2 komt nog even kijken of alles goed gaat in het restaurant, drinkt een soort Proseccootje, heel snel, en is weer weg. Hij blijkt Till te heten.
Noem alleen de naam Lotterman ‘und alles ist klar!’.
Hij toont op verzoek nog even snel z’n nieuwste prototype klokje, met onzichbare wijzers op donkere wijzerplaat met diamanten uiteinden waardoor je alleen de fonkele steentjes ziet.
De local vibe, super.
Tobias bedenkt dat de Lottermannen mischien ook wel De Fokking Baas van het restaurant zijn.
In dem hotelbar is nog wat te beleven. De mannen gaan naar boven, ‘terwijl ik normaal ook pas om 12.30 u ga slapen’, zegt Hans dapper.
Er zit een een gebakkenbaarde Piet Veerman met een ‘niet zo goed gelukt’ paard van een wijf in mantelpak bij zich. Ze zijn pas nog in de RAI en dus A’dam geweest.
Hij doet iets met watermanagement, heeft een grachten vaartochtje gemaakt, speciaal gearrangeerd en in de regen.
Nu voor is hij voor een ‘Messe’ in Mannheim.
Hij is 57 jaar oud en heeft jaren geleden in ‘Bergen Am See’ nog haat tegen Duitsers gevoeld. Tja….. affijn, ikke het humane verhaal erin, ‘wij’ hebben er allemaal niets mee te maken en het is van alle tijden en plaatsen.
Soms gaat het in een maatschappij gewoon fout, met name als we psychopaten niet op tijd corrigeren.
Ik gooi m’n verhaal over de handtekening onder het Amerikaanse manifest dat mijn opa geen communist was er nog maar eens in. Het paard is dan al vertrokken.
Het is 01.23 u, tijd om te slapen……

00.55 u, en dat dan na thuiskomst op zondag avond, ik heb 505 kilometer in 4/5 uur gereden, 120 km gemiddeld per uur, mét file bij Leverkusen.
‘Nein, nein, nein, nein, NEIN!’…. Dat is de samenvatting van de bevindingen van uhrmeister Frans aangaande mijn prestaties op technisch en motorisch gebied na twee dagen seminar.
Hij begrijpt niet dat ik het niet begrijp, niet zie…..
Hij blijft maar knikkebollen en gemaakt vriendelijk.
Het voelde voor mij alsof je je eerste autorijles van Michael Schumacher krijgt.
Eerst 3 uur lang techniek…. dan het horloge uit elkaar halen en weer in elkaar zetten.
Ik krijg geen naam op m’n cijferplaat, hoort niet bij het arrangement dat ik gewonnen heb.
Bij Frau und mutti Lottermann is er een Wiener Schnitzel als eerste lunch, en een grundliche pasta als tweede.
Het lijkt me een mooie familie, met foute opa en al.
Hij staat op de foto die niemand in de familie wilde hebben, dan opa maar bij Till in het atelier ophangen, de foto dus.
‘Hans, ik begrijp er geen reet meer van….’
‘Nou To, ik ook niet….’
Hans uit Smilde en Tobias uit Kleve.
‘Ich bin die Nina, aus München’, zei het paard aan het ontbijt
En ‘zwei capuccino’ op gebiedende wijze. We spreken van 2 rolexen, zij die van haar over haar mouw. We rijden in een Porsche Boxer en hebben beide een buikje.
Is zij dan de ex-secretaresse? Ik zie Duitse porno voor me.
Ik richt tijdens het seminar wat rampjes aan, schroefjes fout, polijsten fout en ook op de foute plek in het atelier, tandradartjes fout ten opzichte van elkaar, fout schroevendraaiertje, niet blue-en met de föhn om de hardstalen (fout gepolijste) schroefjes door hitte diep blauw te maken.
Grappige broer – die van de blote voeten – doet het vergulden, 3 X 30 seconden….
Meister uhrmacher Frans is een eigenlijk beest, die beledigt de zwaarste types door gebrek aan tact.
Het diner was in de Baderische kweeniemeer, Schweinesteak gebacken mit camenbert, erg lekker.
Het werd veel babbelen met Tobias en Hans, en biertjes drinken.
Er kwam nog een lokaal koor zingen, 2 X zelfs, Schubert of zo, meerstemmig en vals.
Ik dronk nog een bierchen met Frank Klein, en heb een bieschen freunde gemacht mit Holland.
‘Wir machen uns immer klein’, zegt ‘ie.

In m’n hotelkamer zie ik stukken van de RTL ‘Durch Den Wand Show’, de Horst Schlämer Show en wat sms-bare erotische nachtfreundinnen, iets anders qua stijl dan bei uns, veel lingerie, make-up, neptieten u.s.w..
Ook beland ik zappend bij een stiertje dat door besnorde cowboys castriert wird, de kop vastgebonden aan z’n lijf.
Een griezel duwt een mes in z’n witte zakje waarna de bebloede kloten uit het beestje gesneden worden terwijl de mannen kijken met een een tevreden, enge, debiel logische blik in de ogen.
Ik stuur volgende week 2 X ‘Chez Louis’ aan Tobias en Hans, ik geef wat samplers van ons label aan de andere mensen.
3 weken na z’n ontvoering vroeg Tobias of zijn baas Freddy er nog wat aan over gehouden had. “Ja, 95% van de Japanners wist niet dat er een ‘Meneer Heineken is’, dat weten ze nu wel.”
“Ik ben een ernstige man” zegt Hans.