Tagarchief: DeRijksVoorlichtingsdienst

Robin W. en zelfbeschikking….

13-08-14

Media, bekendheid, geluk, de dood en stabiliteit.

Ik ga toch maar eens even in op de huidige collectieve verontwaardiging en
treurnis rondom het door eigen toedoen verruilen van het stoffelijke voor het eeuwige van Robin Williams.
Ook ik heb genoten van deze man en zijn talent.
Wellicht tot ongenoegen van sommigen kan ik niet echt treuren om zijn voortijdige dood.
Dit is simpelweg omdat ik de man niet kende en ik me al lang niet meer vereenzelvig met het beeld’ dat van iemand tot ons komt, en al helemaal niet als dat beeld is samengesteld uit ‘rollen’.
Ik kan sowieso niet zo mee in collectief lijden rondom individuen die collectief bekend zijn, misschien een makke.
Het viel mij voor het eerst op na de botsing van Dody en Lady D., dat ik dacht ‘Tuurlijk is het treurig, maar ik kén die mensen helemaal niet.’
Ik had het in die fase iets drukker met bijvoorbeeld wat Cambodjaanse kinderen die landmijn-, prostitutie-, verwaarlozing en anderszins slachtoffer waren van omstandigheden waar ze geen enkele invloed op hadden, en waar ik wél (tot 2 keer toe) in de fysieke wereld mee opgetrokken heb.

Anyway, om te beginnen is het vak van acteur/actrice in existentiële zin wat eigenaardig omdat je immers – vaak opgeleid en al, maar in ieder geval – betaald wordt om onder geconditioneerde condities te zijn wie je niét bent.
Je moet óf iemand zijn die nooit bestond, óf iemand die wel degelijk bestond en die jij ‘nadoet’.
Je komt er dan op z’n best dicht bij, maar zonder ooit wezenlijk iemand anders te kunnen zijn dan je onvermijdelijke zelf.
Het is een schreeuw om verkniptheid.
We kennen allemaal de mensen die in een soms geüniformeerde ‘rol’ prima presteren, en aanzien vergaren en die buiten die rol wat minder prettig in hun vel steken. (ambtenaar, agent, ober, stewardess, vertegenwoordiger, dokter, leraar, ‘baas’ un so weiter)
Dat er dan achter die, zeker in Robin’s geval geweldige, prestaties een hoop geld en aandacht van (in de kern vreemden) tevoorschijn komt helpt wel, maar ook niet.

Sowieso moet ik denken aan een goede maat die beroepsmatig al jaren  in het media landschap verkeert en ook veel met acteurs/actrices te maken heeft.
Hij zei al jaren geleden rondom een fles grappa iets in de trent van: ‘laten we de charme en overtuigingskracht van die types ‘in beeld’ niet verwarren met de onzekerheid en instabiliteit als de camera eenmaal uitgezet is. Het zijn vaak wrakken.’
Mijn eigen beroep brengt door de jaren ook omgang met artiesten en (soms beroeps) BN’rs met zich mee en ik kan me prima vinden in dat hierboven geschetste beeld. #namenopaanvraag
Waarbij aangetekend dat het écht niet bij regel zo is dat er bij al die types een wereld van verschil bestaat tussen wanneer de camera’s aan/uit staan.
Ook in die kringen zijn er genoeg die zichzelf wel degelijk ‘zien’.
Aandacht gaat vooral uit naar mafkezen, ook weer een gevolg van het eigenbelang van de media.

Je hoeft echt niet ‘bekend’ te zijn om met alle manische trekjes gezegend te zijn die nu eenmaal gratis met onze soort meekomen, een soort cadeautje van de schepping.
Jullie wilden mens zijn? Echt heel anders dan de rest? Slimmer? Beter? OK! Doe je best!
Manische trekjes?
Overgevoelig en/of angstig voor, zo niet verslaafd – in willekeurige volgorde – aan: aandacht, macht, geld, neuken, nicotine, sport, tatoo’s, zeuren, ziek zijn, politieke invloed, verzamelwoede, kinderwens(en), gokken, religieuzigheid, dieren (‘Die kunnen er ook allemaal niets aan doen’), aanzien, ‘fan van iets of iemand zijn’, (ver)hongeren, kinderen, etnische superioriteit, controle, zelf mutilatie, minder-, meerderwaardigheidscomplex, eten, geweld, spelletjes… oh ja, drank…. en zo kunnen we nog wel even door.
En dat dan vaak ook nog in briljante combinaties.

Het valt ook niet mee om simpelweg alleen maar ‘te zijn’ in het alledaagse.
Dan heb ik het over gewoon een van de mensen zijn, ingebed in een complexe realiteit die in zichzelf weinig houvast geeft.
De kans om een realiteit buiten jezelf tot norm te stellen is aanlokkelijk en eentje die voor sommigen heel begrijpelijk lastig te weerstaan is.
Dat het om de relatie, de familie, ‘ons kind’, God, Allah of iets of iemand anders zou gaan in plaats van je pure zelf, is erg aanlokkelijk.
Het ontslaat je immers van volledig eigen verantwoordelijk voor je (on)geluksgevoel en dat van je naasten.
Ik praat daarbij ook graag over ‘het welkom in de wereld gevoel’.
Toch is dat ‘simpelweg zijn’ een aardig begin om ‘de rest’ tegemoet te gaan, ‘de rest’ als in al die kwesties die nu eenmaal spelen als je op deze wereld neergezet bent om dan vervolgens van dag tot dag zo aangenaam mogelijk voort te kunnen hobbelen.

‘Dapper doorstappen’ noemt m’n vriend de professor dat.
Voor ons, de gemiddelde lezer van zo’n stukje, komt daar nog bij dat we echt wel weten dat we onwaarschijnlijk veel dom geluk hebben gehad dat we in dit tijdsgewricht en op deze plek op deze planeet zijn geboren.
Dan zouden we toch, alleen al als gevolg dáárvan, structureel minimaal tevreden moeten zijn?
Maar nee, op facebook is het meestal een groot feest en zodra we elkaar gewoon spreken is er een boel wat op z’n zachtst gezegd een heel stuk beter kan.
Dat gaat over gewoon over relaties, kinderen, bazen, geld, ouder worden enzovoorts. #geefmaartoe
In het kader van ouder worden; ik citeer, naar eer en geweten en met alle respect, zo goed mogelijk Joep Lange, HIV autoriteit, en vanuit die context medisch redder – middels een door hem samengestelde cocktailtherapie – van een van onze lieve vriendinnen en één van de slachtoffers van de MH17 en daarmee één van de slachtoffers van noodlot in een griezelig pure vorm:
‘Don’t regret getting old, it is a privilege denied to many’.

Robin Williams voorkwam zelf dat ‘ie oud zou worden.
Dat is in zich een absolute vorm van zelfbeschikking.
Niemand bepaalt dat je moét leven, dat maak je zelf uit.
Het brengt me een aantal jaar terug toen een lieve vriend van ons zich opknoopte, 37 jaar oud, in een periode met ernstige angsten, een week nadat hij zelf had aangegeven in een lang 1 op 1 gesprek bij hem thuis – rustig avondje, pastaatje, wijntje, espresso – dat je alleen al omwille van je omgeving geen zelfmoord zou moeten plegen.
Een week later hing ‘ie.
Waar de geest, de ziel en het verstand van iemand is die zo’n actie inzet is niet te bevatten.
In ieder geval niet te bevatten voor iemand die voort kan in de geest, de ziel, het gevoel en de gedachte dat er simpelweg ‘zijn’ zomaar genoeg zou kunnen zijn.
De zin van alles zit ‘m in de omgang met elkaar, zo is mijn overtuiging.
Dat maakt het allemaal de moeite waard.

Oftewel; bid, mediteer, ga op je hoofd staan, loop een marathon, word ergens lid van, geef een lidmaatschap op, studeer, neuk, sport, begin een beweging, word vegetariër of paardenslager, drink….. schrijf…
‘Alles is therapie’, zo is een andere van mijn vele overtuigingen.
Kortom, doe wat je voelt dat je nodig hebt om ‘een voldoende in je gevoel’ te behouden en accepteer dat de wens of zelfs de claim op een continu geluksgevoel een hele domme wens/claim is.
Hetzelfde geldt voor ‘geluk op termijn’.
De kans is groot dat de fixatie daarop er mede toe leidt dat je het niet eens voelt als het er ‘gewoon’ is.
Onze onlangs gestorven oude en doodzieke buurman zei het op z’n Amerikaans:
‘Make sure you smell the roses son!’
In oud Hollands komt het neer op zoiets als ‘Zorg dat je de lamp niet ziende voorbij loopt’.

Terwijl ik dit schrijf draait er een net gedowngeload repertoire dat ik over 2 maanden live moet gaan spelen.
Na ‘Staying Alive’ van de Beegees, ‘Respect’ van Aretha Franklin is het nu de beurt aan Sheila E. en haar ‘The Glamorous Life’, ‘Without love it ain’t much…..’.

Ik heb net nog maar eens een plastic tasje uit de bosjes gevist bij ons.
Die gaat in ieder geval niet het water in om via de Entrepothaven, het IJ en de Noordzee in die plastic soep in een verre oceaan te belanden.

We eten vanavond bami en ik hoef geen boodschappen te doen. Alles is in huis.

Het is zo ver…… ‘De Rijks Voorlichtingsdienst’

Lieve soortgenoten, en anderen die (Nederlands) hebben leren lezen,

Na vele jaren te hebben aangehoord dat het tijd werd voor een heus blog is het nu dan zo ver. 13 augustus 2013 is de dag geworden.

Welkom bij ‘De Rijks Voorlichtingsdienst’, met dank aan Martin Fondse voor de titel.

Er gaat hier e.e.a. aan ‘letterlijk’ eenrichtingsverkeer plaats vinden. Nieuw geschrijf over wat mij bezig houdt maar ook wordt de blog in de komende tijd gevuld met ‘oud spul’; een deel daarvan was al op Facebook te bewonderen.

Als ik helemaal de geest krijg zet ik er misschien wel wat van mijn dagboeken over de afgelopen jaren op. Maluku, Cambodja, Cuba, Zuid Afrika, China, Japan, New York…… en nog veel meer. #wezullenzien #maakdeborstenmaaralvastnat

Hoe het zich verder ontwikkelt? Geen idee. Zoals we sowieso geen idee hebben hoe het zich veder ontwikkelt.

Misschien schrijf ik hier mijn al lang aangekondigde boek(en) wel neer….. Titels heb ik al, onderwerpen ook. Nou de tijd nog. En de poen om een tijdje afgezonderd te zijn. #crowdfunding?

Ik wens U allen maar vooral ook mezelf veel plezier.

X
X
X, Jeroen

Meinl_Jeroen_lachend

Specialist binnendienst, geld, 03-02-2013

Ik heb vandaag al m’n eerste verjaardags kado vooruit gekregen van m’n lieve meisje.

Verder was het deze week weer niet saai.

Ik sprak met een Amsterdamse zanger die belangstelling heeft om met mij een liedje uit te werken. Kan ik verder niet zoveel over kwijt.

Diezelfde dag kwam er een man van Meeus om – ‘Nee, we komen graag even bij u langs’ – over de nieuwe voorwaarden te praten waaronder m’n AOV (Arbeids Ongeschiktheid Verzekering) voortgang kan vinden.
Ik vraag bij een boel mensen, ook buiten de muziek bizz, af wie ze ooit een Arbeids Géschiktheids Verklaring heeft gegeven, maar dat terzijde.
Ik heb in 30 jaar tijd 2 optredens niet gedaan vanwege griep en met name eng wordende koorts waarbij ik niet meer durfde te rijden.
Één van die keren zou ik met het talent M. Borstlap in Terneuzen spelen. Die gecancelde avond ben ik thuis na een liefdevol gemaakt boeljonnetje in een koorts stuip flauw gevallen, aan de eigen Indonesisch hard houten tafel. Verstandig dus om niet naar het zuiden afgereisd te zijn.
Anyway, de wet verplicht de verzekeraars (kennelijk ineens) om hun provisie los te schroeven van de verzekering zelf. Daardoor wordt duidelijk dat ze al járen iets van € 500 per jaar hebben voor niets doen, tótdat je als bang voor verlies van inkomsten immer doorduwende ZZP-er – in dit geval ‘Zéér Zorgelijke Percussionist’ – toch een schoudertje verbrijzeld of een stroboscoop in je nek krijgt.
Je kunt je afvragen wat zij dan ineens wél gaan doen, maar goed. We mogen nu kiezen voor een ‘Meeus AOV 1, 2 of 3 Sterren Servicepakket’.
1 ster kost € 250 per jaar, 2 sterren € 375 en 3 sterren €625 per jaar.
Maar ook een ‘Meeus AOV Passiefpakket’ behoort tot de mogelijkheden.
Dat kost dan € 125 per jaar en voor dat geld geldt geld geldt geld bij m’n vrienden van Meeus het volgende geldt geld geld:
* Uitsluitend als administratiekosten voor het in onze portefeuille houden van polissen die premievrij zijn of opgeschort. #weblijvenlachen
Wat er in het spel van de 3 sterren allemaal wel of niet gebeurt bespaar ik jullie even. Heb ook geen zin om dat allemaal uit te typen.
Wel vind ik de tarieven voor de zgn. EXTRA DIENSTEN nog wel even de moeite waard:
*Accountmanager (buitendienst) € 185,– per uur
* Specialist (binnendienst) € 170,– per uur
* Relatiebeheerder (binnendienst) € 125,– per uur
* Administratief medewerker € 75,– per uur

Daarbij extra vermeld (in het kort) ‘Ter informatie’:
1. geld geldt voor 2012 en 2013.
2. advies- en servicekosten worden vooraf in rekening gebracht bij de klant.
3. alles ex btw.
4. iets wat ik niet begrijp. geld.
5. voor activiteiten die niet worden genoemd of wat je er méér bij wil gelden onze reguliere tarieven. geld.

Ik weet dat ik al jaren in een zeer sfeervolle business rondloop maar dat dit soort tarieven voor het hoge niveau dat wij musici in mijn league na jaren hebben niet in dit leven meer tevoorschijn komen. geld.
Ik bedoel ‘Specialist binnendienst’ #hoebedoelu € 170,– per uur. Even voor de lol: 170 X 36 uur X 46 weken = € 281.520 #nattevingerwerk
Het meest vermakelijke deel van het gesprek, met een trouwens aardige vent die ook maar invulling moet geven aan wat de wet zijn baas voorschrijft, kwam tevoorschijn op het onderdeel ‘onderdelen schrappen’.
Als je bepaalde onderdelen van je pakket schrapt kan dat ook korting op de premie geven.
‘Zoals?’. Geestelijke gezondheid bijvoorbeeld…
Maak zelf eens een inschatting van of je de komende 10 jaar – zolang loopt mijn AOV nu nog – gek, depressief, manisch of een combinatie wordt, en ook nog bang dat je failliet gaat.
Ik heb gezegd dat ik inschat dat ik de komende 10 jaar niet gek ga worden en dat we over 5 jaar nog maar eens moeten kijken of ik wil dat m’n AOV wellicht door moet gaan lopen tot m’n 65e, overigens een veel gehoorde leeftijd als het gaat om een moment waarop je kennelijk iemand anders gaat zijn dan wie je tot die tijd was. geld.
De wet praat over ‘zorgplicht’ voor ons, de makke schappen van het enorme midden van het maatschappelijk veld, tevens de belangrijkste betalende deelgenoten aan het grote welvaartspeil. geld. #weblijvennogevenlachen
Er komt hoe dan ook een advies en dat kost niets – normaal € 925,–. geld – over hoe we het beste door kunnen gaan met mijn AOV. geld.
Dat niets kosten heeft te maken met al sinds mijn 17e, het moment van vrijwillige uithuisplaatsing nu bijna 34 jaar geleden, ALLES op het gebied van verzekeringen en hypotheken bij de club die na een overname – door Meeus dus – geen club meer is waarmee ik directe familiebanden heb.
Mijn achterneven hebben rond de leeftijd die ik nu heb het levenswerk van mijn oudoom en hun vader liefdevol overgedaan aan mijn huidige vrienden. geld.
Zelf leven ze in een wisselend pandemonium van geluk en ongeluk in de prachtige omgeving van Bergen aan Zee, met echte schilderijen aan de muur.
Eentje had studerende kinderen in Mokum en zei ooit tijdens een van de jaarlijkse terugkerende – ‘Ik ben toch in de buurt’ – informele huisbezoekjes tegen mij ‘Vertrouw nooit een beleggingsadviseur en/of pensioenspecialist die ouder is dan 45-50 jaar’. Ik zie m’n achterneven nooit meer. Geld.
En toen was het nog maar dinsdag middag.

Om het leven weer de illusie van zingeving mee te geven ben ik in de leuke iAmstore een Bamboo pennetje gaan kopen waarmee op de iPad geschreven kan worden.
Het betalen deed ik met bijna vergeten VVV bonnen.
Leuk is dat ik gewoon cash terug kreeg. geld.
Dus naar de kroeg, ja, wéér die ene kroeg, want dat retour geld moest op.
M’n meisje kwam ook, uurtje later dan ze voorzag.
Dat was precies het wisselgeld aan bier, op mijn tempo dan. Ik ga niet in alle details over de rest van die avond, op 2 situaties na: #komtie
1. één van de mannen die we daar al tientallen jaren spreken en die er elke dag komt ging binnen 1 minuut weer weg – de barkeeper deed toevallig even een plasje – onder het bezigen van de briljante binnensmonds geuite constatering: Ik vin dur niks an, ik ga thuis een pilsje halen. #enwegwassie
2. één van onze tot vriend verworden heren kwam binnen en wist te melden dat ‘ie binnenkort wederom een stukje gaat fietsen. San Diego – Miami dit keer, onderlangs, 6000 km’s. Alleen. De vorige keer was het Boston – Seattle, 5000 km’s. Ook alleen. En dat terwijl ‘ie eigenlijk de tering aan Amerika heeft. Hij wordt op deze trip 69 jaar en we gaan deze week met ‘m eten bij het prima restaurant ‘Wilde Zwijnen’, hier bij ons in Oost. Op Maps had ‘ie al gezien hoe men lopend van het Muiderpoort station op het Javaplein moet komen want we gaan wél met het openbaar vervoer.

Woensdag had ik als lid van de halverfraaiingscommissie een korte meeting met een Belgische dame die bij ons in de hal – voor de volgers van mijn huidige schrijfsels een bekend onderdeel van het alledaagse geneuzel – de belettering van de palen heeft ontworpen.
Die palen moesten opgemeten worden om de sjablonen goed te kunnen bestellen.
Alle belettering moet immers naadloos aansluiten op het moment dat ‘De Haven Tweeling’ – zo heten onze 2 flats gezamelijk – op 3 ringen wordt aangebracht op de 2 palen die goeddeels de flat boven ons houden.
s’Midddags nog bijgepraat met een maatje die een burn-outerige toestand aan het te boven komen is.
Het Amerikaanse bedrijf waarvoor hij al jaren werkt houdt de druk hoog. geld. Hoor ik wel vaker over.
Met hem en de Belgische dame kom ik dan op één dag en los van elkaar tot het punt dat je in de ratrace niets opbouwt aan menselijk krediet, los van de specifieke tak van sport waarin je probeert jarenlang het beste uit jezelf te persen, ter meerdere eer en glorie van het collectief waartoe je lijkt te behoren. #weblijvenlachen
s’Avonds prima muziek en leuke gesprekken in Studio K.
Ruben Hein was de gast, een gast om wie nogal veel te doen is momenteel.
Speelt lekker piano en heeft een jazzy stemmetje dat we er goed bij kunnen hebben.
Daarna een jamsessie waarbij een Chinees met baseball cap die zijn gelaatsuitdrukking verhulde mijn show stal door alleen maar met zichzelf bezig te zijn.
‘Rare jongens, die gitaristen, spelen ook met hun vingers naar zichzelf toe’ is één van de overvloedig beschikbare briljante observaties van Louis van Dijk.

Donderdag ochtend een vroege en gezellige lunch met een vriendin waarbij het ging over fondsenwerving en dan met name in een Molukse context. geld.
‘sMiddag repeteren in Koog aan de Zaan, s’avonds een prima feest bij Postoffice, het mooie bedrijf waar mijn meisje al heel lang werkt.
Daar speelde ineens zomaar een leuk jong gipsy bandje, een variatie op het – mijn grap – (Neu)Rosenbeg Trio.
‘Zouden die jongens uit de buurt komen? Gek, ik ken ze helmaal niet….’ Ja hoor, 2 uit Montreal en eentje uit Grenoble.
Licht confronterend was het moment dat ik aan iemand werd voorgesteld die ik al kende.
We hadden niet zo lang geleden een avondje gegeten met z’n vieren en ik moest enorm zoeken om dat plaatje weer rond te krijgen.
Dat moet onder zulke omstandigheden dan ook nog heel snel. Gebeurd wel vaker.
Ben inderdaad benieuwd of ik deze aardige dame de volgende keer wel instant op m’n netvlies heb, met alle ins- en outs van dat afgelopen moment erbij… #vreeshetergste
Laat thuis, veel bier….

Vrijdag vanallus doen totdat er opgetreden werd in het WTC met Het Bourgondisch Combo, een Jazzy bandje waar ik als amateur Jazz drummer getolereerd word.
s’Avonds een rendez vous met ons Kaapverdiaanse complot, voordat Suzanna weer verdwijnt voor shows in Angola.

Vandaag vanallus, waaronder een prijsopgave voor een mogelijk stoere klus in mei, maar vooral dus m’n vroege kado.
Ik las ergens op een Parool cover ofzo nog dat Mike Boddé U2 een kutband vindt.
Ik lees het parool niet.
#morgenweereendag

Café fotograaf bij het Papeneiland, 11-01-13

Ik was gisteren weer eens even in z’n stamkroeg in de Jordaan.
Op zo’n avond komen er met toestemming van het management gemiddeld 3 ‘fotomannen’ binnen.
Die maken voor een paar Euro een polaroid waardoor je het moment vast hebt. Iedereen heeft ondertussen zelf een GSM camera bij, maar goed.
Het zijn altijd de zelfde mannen, een soort Pakistanen ofzo.
Alhoewel ik nog nooit zo’n foto heb laten maken groeten ze altijd vriendelijk en dat is behalve leuk ook verstandig want ze moeten hun werkgebied goed onderhouden om het te behouden.
2 van die gasten geven me inmiddels beleefd een hand, als gevolg van korte praatjes in de ‘How are you?’ en ‘It’s really cold tonight!’ sfeer.
1 van die 2 houdt z’n zelden warme hand eerst even bij z’n hart, vaste gewoonte, van z’n opa geleerd, denk ik dan.
De reacties van de gasten zijn over het algemeen relaxed alhoewel er af en toe een eikel bijdehand doet tegen deze mensen die uiteindelijk helemaal onderaan de keten zitten, al dan niet legaal.
Hun persoonlijke verhalen wil je niet horen.
Als de baas merkt dat er tegen een van de door hem geaccrediteerde mannen vervelend gedaan wordt is er minimaal een vermaning, maar ook heb ik hem er al arrogante beurs eikels uit zien zetten.
– ‘Hier aan tafel een beetje luidruchtig over deals van tonnen zitten op te scheppen en tegen zo’n jongen zeiken over dat ‘ie te duur is? Oprotten, niks betalen en nooit meer terug komen!’ Zo ging dat.

Gisteren was er een vette dertiger die ongeïnteresseerd tegen één van de 3 zei dat ‘ie teveel geld vroeg en dat ‘z’n collega – wat het helemaal niet is – het goedkoper doet.
De man vroeg nogmaals rustig of hij nou ja of nee een foto wilde hebben, in van dat Paki Engels trouwens.
De vette eikel zei dat ‘ie helemaal geen foto wilde, en dat terwijl hij al die tijd sms-end op z’n GSM zat te kijken en de fotograaf niet eens aankeek.
De fotograaf keek mij indringend en berustend aan met z’n diep donkere ogen en wees met z’n wijsvinger op z’n voorhoofd, precies op de plek waar in z’n thuisland nog wel eens een stip gezet wordt, eveneens de plek die we aanwijzen om duidelijk te maken dat iemand niet goed snik is.
Hij verdween met een bescheiden glimlach in de nacht, op zoek naar een paar eurotjes van mensen die onverwachts een in alcohol gedrenkt moment willen vasthouden op een polaroidje.

Beschaving is iets moois, als het zich voordoet…..

Afbeelding

Ritme van de Zomer, BN-De Stem, juni 2012

Op verzoek van ‘BN-De Stem’ schreef ik een stukje over mijn eerste sentiment m.b.t. ‘Muziek en de Zomer’.

21 juni 2012

“School’s Out For Summer”, Alice Cooper.
Dat is mijn eerste ‘bewuste’ sentiment qua jeugd, zomer en muziek.
M’n vader had een boerenzoon, tevens enorm Alice Cooper fan, als kappersknecht in dienst.
Ik brommerde vaak mee naar de Bosschenhoofdse varkensfokkerij, op zijn kamertje draaiden we LP’s van Alice.
Een 3-kleurig lampensetje, een disco spiegelbolletje aan het plafond……

Óf het was “Our House” van de LP “Déjà Vu” van Crosby, Stills, Nash & Young.
“Our house is a very fine house, with two cats in the yard…..”
Ik logeerde alle zomervakanties op het Groningse platteland bij m’n favourite oom en tante.
Daar waren veel (semi) intellectuele hippie-achtige feestjes waar die muziek gedraaid werd.
Onritmies deinende BH-loze vrouwen in katoenen gewaden maakten ontluikende erotische driften los….
Deels ‘verdwenen’ die vrienden in de Bhagwan beweging, hun kinderen droegen oranje gewaden en houten kettingen met een foto van die sluwe Indiase Rolls Royce verzamelaar.

Het werd serieuzer.
Ik bleek écht met een muzikaal virus besmet en moést trommelen.
Vanaf de middelbare school traden funk en soul binnen.
Bezoek aan Roosendaalse discotheken als De Herberg en Bonaparte hielpen mee.
Één van ons werd dood uit de trein van Rotterdam naar Antwerpen gehaald, overdosis.
Een ander staat inmiddels in de Quote 500 (€ 230.000.000), het kan verkeren.
We gingen na het reguliere stappen soms nog ‘even’ naar Antwerpen.
Daar was de “President” open tot wij ‘op’ waren, half 10 s’ochtends ofzo.
Er waren ‘ineens’ gitzwarte mannen; cool dansen met lange leren jas, blokhakken en veelkleurige fluwelen pet.
We praten dan over “Car Wash”, Parliament, Sly & The Family Stone, James Brown….
Die muziek ging bij mij naadloos samen met Miles Davis, Stevie Wonder, The Stones, Charlie Parker, George Duke (later mee gespeeld), Weather Report, Herbie Hancock, Steely Dan, Thelonius Monk, The Crusaders, The Police, Talking Heads…
Ik was bezeten van Gino Vannelli’s “Powerful People” en kon nooit bevroeden dat ik 22 jaar later “People Gotta Move” met Gino zélf in schouwburg De Kring in Roosendaal zou spelen.
Op een zwoele nacht luisterden een maat en ik staand onder een enorm viaduct met open autodeuren snoeihard naar “Late In The Evening” van Paul Simon’s LP “One Trick Pony”.
Hij wilde indruk maken met z’n 4-weg speakersysteem en cassette speler met auto reverse!

De puberzomers werden evenwel volledig veroverd door Earth, Wind & Fire.
Ik paste van m’n 17e tot 19e alleenstaand op idem villa, de dubbel live LP “Gratitude” galmde dagelijks met ‘alles open’ door huis en tuin, tot aan het zwembad.
Ooit nam ik s’nachts mijn dronken trommelprestaties op, meespelend met de geweldige LP – ‘Gitaar arm in bed hoes’ – “Jan Akkerman”. Alcohol en musiceren zijn na terugluisteren definitief 2 gescheiden werelden geworden.

Inmiddels – 32 jaar verder – betekenen zomer en muziek zélf spelen, zoals de afgelopen zomers op De Kaapverden, als bandleider van de Rotterdams/Kaapverdiaanse zangeres Suzanna Lubrano. We spelen dan voor tienduizenden fotomodellen op strandfestivals.
Maar nog steeds galmt Earth, Wind & Fire – met name “All ’n All”, “Faces” en ‘In The Name Of Love” – door mijn stationwagen met super installatie, met gesloten ramen vanwege de airco.

——————————————————-

“School’s Out For Summer”, Alice Cooper.
Dat is  mijn  eerste ‘bewuste’ sentiment qua jeugd, zomer en muziek.
M’n vader had een boerenzoon, tevens enorm Alice Cooper fan, als kappersknecht in dienst.
Ik brommerde vaak mee naar de Bosschenhoofdse varkensfokkerij, op zijn kamertje draaiden we LP’s van Alice.
Een 3-kleurig lampensetje, een disco spiegelbolletje aan het plafond……

Óf het was “Our House” van de LP “Déjà Vu” van Crosby, Stills, Nash & Young.
“Our house is a very fine house, with two cats in the yard…..”
Ik logeerde alle zomervakanties op het Groningse platteland bij m’n favourite oom en tante.
Daar waren veel (semi) intellectuele hippie-achtige feestjes waar die muziek gedraaid werd.
Onritmies deinende BH-loze vrouwen in katoenen gewaden maakten ontluikende erotische driften los….
Deels ‘verdwenen’ die vrienden in de Bhagwan beweging, hun kinderen droegen oranje gewaden en houten kettingen met een foto van die sluwe Indiase Rolls Royce verzamelaar.

Het werd serieuzer.
Ik bleek écht met een muzikaal virus besmet en moést trommelen.
Vanaf de middelbare school traden funk en soul binnen, en vooral Earth, Wind & Fire. veroverden de puberzomers.

Bezoek aan Roosendaalse discotheken als De Herberg en Bonaparte hielpen mee.
Één van ons werd dood uit de trein van Rotterdam naar Antwerpen gehaald, overdosis.
Een ander staat inmiddels in de Quote 500 – geschat vermogen 2011 € 200.000.000 – , het kan verkeren.
We gingen na het reguliere stappen soms nog ‘even’ naar Antwerpen.
Daar was de “President” open tot wij ‘op’ waren, half 10 s’ochtends ofzo.
Er waren ‘ineens’ gitzwarte mannen; cool dansen met lange leren jas, blokhakken en veelkleurige fluwelen pet.
We praten dan over “Car Wash”, Parliament, Sly & The Family Stone, James Brown….
Die muziek ging bij mij naadloos samen met Miles Davis, Stevie Wonder, The Stones, Charlie Parker, George Duke (later mee gespeeld), Weather Report, Herbie Hancock, Steely Dan, Thelonius Monk, The Crusaders, The Police, Talking Heads…
Ik was bezeten van Gino Vannelli’s “Powerful People” en kon nooit bevroeden dat ik 22 jaar later “People Gotta Move” met Gino zélf in schouwburg De Kring in Roosendaal zou spelen.
Op een zwoele nacht luisterden een maat en ik staand onder een enorm viaduct met open autodeuren snoeihard naar “Late In The Evening” van Paul Simon’s LP “One Trick Pony”.
Hij wilde indruk maken met z’n 4-weg speakersysteem en cassette speler met auto reverse!

Ik paste van m’n 17e tot 19e alleenstaand op idem villa; Earth, Wind & Fire’s dubbel live LP “Gratitude” galmde dagelijks met ‘alles open’ door huis en tuin, tot aan het zwembad.
Ooit nam ik s’nachts dronken mijn trommelprestaties op, meespelend met de geweldige LP – ‘Gitaar arm in bed hoes’ – “Jan Akkerman”. Alcohol en musiceren zijn na terugluisteren definitief 2 gescheiden werelden geworden.

Inmiddels – 32 jaar verder – betekenen zomer en muziek zélf spelen, zoals de afgelopen zomers op De Kaapverden, als bandleider van de Rotterdams/Kaapverdiaanse zangeres Suzanna Lubrano. We spelen dan voor tienduizenden fotomodellen op strandfestivals. Hele families kamperen dagen op het strand, er wordt gebarbecuet, genoeg gedronken en heel veel gedanst. Suzanna is daar makkelijk zo bekend als de zwaarste BN’rs. hier, we krijgen overal een charmante voorkeursbehandeling. Ik ben door Suzanna fan van De Kaapverden geworden.
Overigens is het spelen met m’n compagnon Frits Landesbergen en wat Italiaanse vrienden op het Ascona Jazz Festival aan het Lago Maggiore, of het Laigueglia Jazz Festival aan de Italiaanse Riviera dei Fiori (Bloemenrivièra) ook niet vervelend.
Ik heb het genoegen mogen beleven om in Den Haag zelfs in alle zalen te hebben gespeeld, van de kelder tot aan de Statenhal, maar dan mis je het North Sea Jazz festival niet echt.
Maar laat ik vooral ook de Live DVD “Chez Louis” die we met Louis Van Dijk in-, en rondom z’n huis in Frankrijk opnamen niet vergeten, qua zomergevoel en muziek……
Hoe dan ook, nog steeds galmt Earth, Wind & Fire – met name “All ’n All”, “Faces” en ‘In The Name Of Love” – door mijn stationwagen met super installatie, met gesloten ramen vanwege de airco.

Open brief aan Geert

Amsterdam, 07_01_2010

Geert,

Zonder verzoek van jouw kant permiteer ik me bij deze een berichtje van een blanke Nederlandse niet gelovige ondernemende generatiegenoot (geboren in 1962).

Ik woon 28 jaar in Amsterdam, ben opgegroeid in Roosendaal en woon 27 jaar samen met één en dezelfde dame.
Ik heb een afbetaalde Mercedes en een Rolex, zij een afbetaalde Punto en een Cartier.
Zij heeft al jaren een goede baan bij één bedrijf, ik ben al jaren succesvol freelancer en ondernemer met een eigen BV, VOF en Eenmanszaak. Ik ben ook voorzitter van een stichting die iets doet voor (gratis) medische hulp op de Molukken.
Ik heb geen strafblad en geen titel, we wonen al zo’n 20 jaar in een eigen huis, waarvan de laatste 13 jaar in eentje met ieder een eigen ondergrondse garageplek.
Wel heb ik ooit na een door mijzelf aangevraagde herkeuring voor de militaire dienst S5 gekregen na een gesprek van ongeveer 8 minuten met een herkeurings arts.
Op het rapport dat naar de huisarts werd gestuurd stond: voorgoed ongeschikt wegens harddrugs gebruik ten gevolge van een psychische neurose.
Ik heb ooit als 16/17 jarige een paar joints (mee)gerookt en één keer coke gesnoven (na die herkeuring trouwens) en heb verder nooit meer drugs aangeraakt.
Stemmen heb ik nog nooit overgeslagen, en ik heb altijd op dezelfde partij gestemd, maar ik hou me al jaren niet meer ‘geestelijk’ actief bezig met politiek.
Ik was, al dan niet samen met m’n meisje en al dan niet in samenhang met werk o.a. 5 X in Indonesië, 3 X in Japan, 2 X in Cambodja, 6 X in Amerika (bij elkaar zo’n 8 maanden waarvan 1 X 3 maanden alleen in NYC en 1 X samen in een auto van oost naar west),  Cuba, Thailand, Zuid Afrika, Egypte, China en in bijna elk land van West Europa.
In 2009 waren we samen in NYC, Kaapverdië en ik alleen nog in Estland.
Mijn meisje was ook nog ‘alleen’ met 3 vriendinnen en 2 Marokkaanse gidsen, 1 kok en 1 ezel op een tracking in het Atlas gebergte in combinatie met een verblijf in Marrakech.

De orginele poster ‘Geen gezeik, iedereen rijk’ hangt op ons toilet.

Mijn vrienden zullen het wel weer vermakelijk vinden, dit bericht. Ze kennen ons, mij en m’n gedachtespinselen.
Of je dit zult lezen, dan wel er iets mee kunt, geen idee.
Ik hou zeer serieus rekening met ‘van niet’. Eigenlijk ga ik daar vanuit.

De rustige en beschaafde walging die jij (en verwante populistische types in het middelpunt van de publieke belangstelling, dan wel daar manisch naar op zoek, dan wel daar gestalte aan gevend) in mij losmaken moest hoe dan ook maar eens een keer een geschreven uitlaat vinden.
Ik bedoel het onderstaande én puur persoonlijk (terwijl ik je niet persoonlijk ken), maar ook ‘algemeen’. I jog my mind while thinking about (people like) you.

In de hoop je niet te vervelen even een klein stukje over vandaag.
Het zag er naar uit dat ik deze middag weer werkend achter m’n computer zou doorbrengen.
Genoeg te doen, al is het alleen al de BTW van het 4e kwartaal 2009.
Ik wilde er echter even uit, mede vanwege een krankzinnig drukke decembermaand met zeer veel in de auto zitten en anderszins druk zijn in het hele land, altijd met veel mensen om me heen.
Op deze koude middag heb ik me wandelend weer eens afgevraagd wat er toch in Godsnaam met je aan de hand kan zijn.
Waar komt bij jou, Geert, toch die angstaanjagende angst vandaan dat we met z’n allen het ravijn in gaan hier in het westen, om te beginnen Nederland?

Om verderop tot m’n punt te komen wil ik met je delen wat mij in burgerlijke zin opviel vanmiddag, wandelend van Amsterdam Zeeburg naar de Watergraafsmeer en terug, met een lichte focus op allochtonen, islam-achtigen in het bijzonder:
– Het is crisis, maar ik zie niemand die echt naar de kloten is. Van de 30-er jaren crisis ken ik foto’s van rijen mensen die op soep hopen omdat ze niks te vreten hebben.
– Blonde huismoeder valt zachtjes van de fiets vanwege het ijs op de stoep, 3 islammerige dames met 1 kinderwagen, 2 met hoofddoekjes, schrikken zich rot en richten zich binnen één seconde naar de Arische dame om te vragen of alles goed is.
Ze helpen haar overeind. De kinderwagen met het islammerige baby’tje staat er even verlaten bij.
– Een gitzwarte beveiliger van de Hema helpt me (tevergeefs) zeer attent met het vinden van m’n eerste reserve leesbril. Ben je zelf al zover?
Ik wil er ook eentje in de auto paraat hebben voor onverwachte noodzaak tot het consumeren van mierenneukerige lettertjes, met name ook op lokatie.
– De 4 verkoopsters van een bijna lege Blokker, 1 zwart, 1 bruin, 1 moslima, 1 wit en hun Arische chef doen lachend hun werk.
In het leesbrillenhoekje is het een puinhoop. Zou ik qua chef wat strenger op zijn.
– Een oudere Surinamer vraagt netjes of hij voor de duur van z’n boodschappenrondje z’n bevroren hangslot binnen mag laten liggen zodat het kan ontdooien. Het mag.
– Een Marokkaanse dame met klein kind aan de hand glijdt bijna op haar snoet bij het omgaan van een bocht en lacht met groot open gezicht als ik zeg ‘Wow, dat ging maar net goed’.
– Arische marktkoopman helpt me op de Dappermarkt samen met z’n Surinaamse vriendin aan de goede bril, voor € 2.
We praten over wat intelligentie is, moeilijk te duiden, en over dat je met mensen altijd op moet letten omdat je nooit weet wat er verborgen kan zitten achter het uiterlijk. Ik ben het met hem eens.
Na mijn 30 jaar zelfstandige zijn heb ik al héél veel verassende types getroffen, over de halve wereld, en ook regelmatig anti cyclisch.
Lees: bekrompen, eenzame mensen in opgeblazen sferen en wonderlijk wijze open mensen in minder hoge sferen.
De wezenlijk belangwekkende inzichten zitten niet exclusief in de toplaag van onze maatschappij.
De marktkoopman kocht onlangs 65.000 brilletjes (20 pallets) in een deal en gaat z’n inzet op de lange termijn  terug verdienen. Eerst zelf de mooie eruit halen en verkopen om de investering terug te verdienen, de rest is winst.
Het is allemaal een kwestie van lange termijn denken, zo luidt z’n inzicht.
– 2 Marokkaanse (Dapper)marktkoopmannen met baardjes praten in het Nederlands over de kou in relatie tot de omzet.
– Een jonge Marokkaan houdt heel vriendelijk een Hollandse dikke mevrouw staande die aangeeft niet te begrijpen wat ‘ie wil.
Ik doe de dopjes van m’n iPhone uit m’n oor en vraag of hij iets zoekt.
‘Nee hoor, ik wil alleen maar even zeggen dat ik Koning Eenoog ben’, zo mag ik in accentloos Nederlands begrijpen.
Ik wens hem succes en zeg tegen de ietwat verbouwereerde dame dat ik toch écht 2 ogen zag.
Uiteindelijk niet helemaal lekker, zo’n jongetje, is op de één of andere manier behoorlijk in de war, ik vermoed schizofreen. Ik kan en doe er verder niets mee.
– ‘Mijn’ fysiotherapeut heeft met z’n vrouw en 3 kinderen (6 t/m 12 jaar oud) in Zwitserland heerlijk geskied en met z’n 10-en heerlijk kerstmis gevierd in hun gehuurde Chaletje.
Met m’n schouderklachten gaat het de goede kant op.
Ik moest maar weer eens gewoon de sportschool in tegen het algeheel fysiek verval. Sjuul Paradijs, ga je mee?
– 2 Marokkaanse donsjacken met bontrandje praten op winkelcentrum Brazilië in de hal voor Appie Arabisch met een oudere en verweerde Arabische Z-Kranten verkoper.
Het gaat over GSM’s en ze komen lachend tot de zelfde slotsom (die ik niet kon ontwaren).
Ik koop geen Z-krant van de man.
– De Marokkaanse caissière  laat moeiteloos m’n speklappen door haar mollige handen glijden. Uit haar omsluierde mond komt een keurig Amsterdams ‘En nog een fijne avond verder’.
We eten straks rode kool met appeltjes uit een ‘De groente van Hak’ pot (€ 1,26), vastkokende aardappels (€1,29) en die (biologische) lapjes (€ 2,03). Het wordt smullen!
– Tomtom maakt me via het net attent op de huidige sneeuw en hun oplossingen voor de malaise. ‘TomTom Routeplanner met realtime HD Traffic™ houdt je precies op de hoogte.’ De meest opmerkelijke belofte is dat je zult weten ‘Wanneer je aankomt’.
– Er waren in het afgelopen jaar 2 Marokkanen bij ons thuis, de schoonmaker van onze hal die ik even hielp met het vinden van een straat in A’dam middels het net en een jonge loodgieter die opgewekt en in een bloedtempo een verstopte afvoer van de afwasmachine fixte.
Dat gaat met een gemiddelde van 15 tot 20 per dag.
Hij kwam vanuit een contract dat de beheerder van de VVE met ‘ons’ heeft. Hij stelde zich in eerste instantie met een verdraaide naam voor zodat je niet meteen kon horen dat hij eigenlijk gewoon Mohammed heet, hetgeen ik ‘m later vroeg.
Eigenlijk verhulde hij dat hij Marokkaan is.
Afschuwelijk dat zo iemand zich zo denkt te moeten opstellen om het, eigenlijk óns, angstbeeld van ‘de Marokkaan’ te moeten omzeilen.
Hij is aan het sparen voor z’n huwelijk, ‘bij ons altijd een enorme toestand’.

Waarom schrijf ik dit?
Ik word af en toe zo moedeloos van ‘A’ de media als zodanig en ‘B’ de manier waarop mensen als jij, Geert (van Rita horen we momenteel weinig en Peter R. is ook ‘ff uit beeld’), die media gebruiken om vanuit een buiten je eigen fysieke wereld geplaatst probleem een onrealistisch maatschappijbeeld te schetsen, en erger nog, een beeld te schetsen van een voor ons westers op Joods christelijke grondslag o.i.d. gefundeerde ideale maatschappij als we maar op jou dan wel op iemand uit je één persoons gerunde toko stemmen.
Een toko waarvan we de financiering niet mogen kennen.

En over stemmen gesproken, ken je het stukje TV, ooit in Zomergasten gezien, waarin schrijver Gerard Walschap z’n stemgedrag verklaart?
Het komt er in mijn woorden hier op neer dat je niet voor jezelf stemt als je een creatieve, flexibele geest hebt waarmee je zowel je alledaags economische als ook je geestelijk bestaan vorm kunt geven.
Dat je eigen toevallige ‘ik’ niet doorslaggevend zou moeten zijn voor hoe je de maatschappelijk verhoudingen plaatst en de manier waarop je ‘de ander’ aanschouwt en bejegend.
Dat het erom gaat dat de inflexibele en minder creatieve geesten, het doorslaggevend deel van de massa, zo goed mogelijk door de bocht komen.
Daardoor halen we ‘samen’ een relatief hoog gemiddelde i.p.v. dat (mijnsinziens) mensen zoals jullie je, door hard werken verkregen, status en (nog erger) je machtspositie inzetten om de zichzelf minder bespiegelende massa te manipuleren dan wel de luie sentimenten te voeden met taalkundige éénhapscrackers om uiteindelijk zelf ‘groter’ te zijn dan wie je werkelijk bent, hetzij in machtswellustige maatschappelijke, hetzij in financiële zin. En mogelijk zelfs de combinatie.
Neem ene Sylvio in het Europese Italië.
Wie publiekelijk het hardste schreeuwt heeft niet altijd gelijk, en moet zich volgens mij vooral afvragen waarom er zo nodig zo hard geschreeuwd moet worden.

Geert, onze generatie gaat normaal gesproken nog een slordige 30/35 mee vooraleer we de luiers weer ingaan en voor het grootste gedeelte alleen nog maar over vroeger kunnen praten.
Als je ze al graag zou hebben, zelfs je kleinkinderen zijn over een tijdje een onderdeeltje van de geschiedenis van onze soort.

Kijk eens goed in de spiegel.
Wil je écht dat de wereld, en ‘(z)wakker Nederland’ voorop, zich verder ontwikkelt in een richting zoals je die nu propageert?
Vraag je je wel eens af wat je diepste emotionele, psychologische drijfveren zijn om bezig te zijn zoals je dat bent.
Denk je dat Marokkanen, Turken, in z’n algemeenheid ‘islamieten’ hier echt weg gaan, of zich weg laten sturen?
Of dat immigratie en emigratie van ‘Joost mag weten’ welke club soortgenoten ooit stopt? En denk je werkelijk dat groepen mensen eenzijdig als vijanden bestempelen tot iets gaat leiden waar we wat aan hebben?
Denk je echt dat we verder komen door continu tweespalt te zaaien en steeds maar te schreeuwen dat de vrijheid van meningsuiting weer eens onderuit geschoffeld wordt terwijl jij er zélf steeds het juridische maar vooral humane beschavingsrandje van opzoekt en overschrijdt ?

Het inspelen op angst onder de meute om je eigen machtpositie te kunnen versterken, ik snap het, maar t’is een oud principe waar weinig positiefs over valt te vertellen als je de loop van de geschiedenis van onze soort tot je neemt.

Nogmaals, wat is er  aan de hand met je, met jou persoonlijk? Waar komt het vandaan?
Ben ik de volgende gefrustreerde burger, fatsoensrakker die het niet uit kan staan dat ik geen invloed heb op de sentimenten van de meute?
Kom een keer eten en drinken, zonder pers graag. En security is niet nodig.
Als ik al bang ben, dan is het voor jou en voor ‘jullie’, populistische schreeuwers.

Een van de leuke dingen in ongedwongen maar ook professioneel sociaal verkeer is dat je van je (filosofisch/ideologisch) vermeende vijanden meer leert dan van de mensen die elkaar sowieso op de schouders slaan uit opportuun eigenbelang.
Méér dan mens worden we volgens mij geen van allen.
Kun je je nog de aflevering herinneren waarin Archie Bunker medisch gered bleek te zijn door het bloed van z’n zwarte buurman? Hoe oud waren we toen?

Het punt?
Word geen martelaar. Ga praten met een geduldige psychiater met bewezen ervaring op het gebied van border liners en stop met wat je aan het doen bent.
Pak iets aan dat ons in het humane bestel samenbrengt.
Je hebt bewezen talent om energie buiten je eigen burgerlijke bestaan te mobiliseren.
Suggestie?
Begin met Tara Singh Varma, Rita Verdonk, (ex SG) De Hoop Scheffer en Charles Swietert een communicatiebureau voor (al dan niet georganiseerde, geformaliseerde) clubjes mensen waarvan jullie vinden dat ze niet genoeg media aandacht krijgen.
Denk hierbij bijvoorbeeld aan:
– Een praatgroep voor twijfelende Jehova’s die dierbaren kwijt zijn geraakt vanwege veel bloed verliezen bij operaties omdat ze dat niet toegediend mogen krijgen vanuit hun geloofsovertuiging.
– Homo’s (al dan niet praktiserend) die dromen van bestuurfuncties bij de SGP.
– Tros leden die twijfelen over hun gevoel ja/nee bij de grootste familie van Nederland te (willen) horen.
– Veroordeelde overheidsfraudeurs, vaak in Limburg, sorry Geert, die gewetenswroeging hebben vanwege hun katholieke geloof.
– Ontwerp een gratis handleiding voor mensen met én een baby én (een) reptiel(en) in huis.
– Organiseer een gezellige stadswandeling door Gouda voor hier geboren en/of ingeburgerde Marokkanen.
– Publiceer een boek over de onopvallend positieve invloed in de maatschappij van homo’s (Andre van Duin, Boris Dittrich, John Blankenstein) die hun geaardheid niet exploiteren ter verkrijging van meer op hun zelf gerichte aandacht zoals bijvoorbeeld Paul de Leeuw, Geer en Goor.
– Begin een interactieve website over invloed van Nelson Mandela in het gemiddelde Nederlandse huisgezin en/of een weblog over voetballers en intelligentie.
– Probeer een radio-item aangekaart te krijgen, bij een wetenschappelijk programma, over hoe het kan dat rode kool uit een potje blauw-paars wordt als je water toevoegd aan de restjes, alvorens je gaat afwassen dan wel afspoelen voordat het de afwasmachine ingaat.
En zo is er nog wel meer te verzinnen. E.e.a. uiteraard na beoordeling door jullie vieren.
Laat commerciële motieven een grondslag, maar niet bepalend zijn voor jouw aandeel in de beoordeling.

De westerse beschaving in verval en in gevaar?
Zullen we samen even in het fotoboek ‘Century’ gaan zitten gluren?
Dat laat 100 jaar menselijke geschiedenis in de vorige eeuw zien. Of anders zo’n Time Life boek.

PS, dat ik bij het uitschrijven van dit stukje mag vernemen dat de infiltrant bij de PVV nooit is ontmaskerd heeft niets met het bovenstaande te maken.
‘Toeval is logisch’, zei Cruyff al jaren geleden.
Ook zei hij de vraag – in een VN interview – of het voorstelbaar was dat het eerste elftal van Ajax ooit uit louter zwarte spelers zou bestaan, onzinnig te vinden. ‘Natuurlijk, waar heb je het over?’.

KruispuntMolukkensWbachtraat

‘Nein, nein, nein, nein, NEIN!’, je eigen horloge maken in Mannheim

Het is 00.16 u op 19-10-2008. Moanin’ [Alternate Take] van Art Blakey & The Jazz Messengers draait via de iPhone op m’n ‘JBL On Stage’ systeempje, zo’n kleine discus met een paar speakertjes die verdacht goed klinkt. #metbasenal

‘U spreekt met Jaap Blokker, staat u achter een maaimachine?’.
‘Dag meneer Blokker, nee, ik hang net het handvat terug in een dieselpomp in Duitsland, onderweg naar Mannheim’. (alsof dat er toe doet).
Ik blijf maar dingen zeggen die er helemaal niet toe doen…..
Jaap Blokker (zélf) belde me i.v.m. zijn belangstelling voor het Molukse ‘Brothers In Music’ project waarmee ik bezig ben.

Het was in totaal 5.45 uur rijden naar Hotel Löwen in Mannheim om een netjes Engels sprekende Chinese Duisteres aan de balie te treffen.
Ze wist wel iets van een reservering in verband met mijn naam, maar niet dat het over vandaag ging enzo.
Maar als ik nou even naar miester Lotterman zelf ging, aan de overkant van de straat, dan zou het allemaal goed komen.
Ikke Willem Kamerman bellen, zat op Tenerife… Hij is de baas van het merk Blancier en hij gaf me die prijs; ‘Een weekend lang je eigen horloge maken’ als je op de aardigste manier je ideale horloge zou omschrijven.
Het was een prijsvraag in een glossy horloge blad dat ik voor kerst had gekregen.
Willem zou meteen even met Lottermann bellen.
Ikke aanbellen bij Lotterman. Lotterman 1 komt tevoorschijn, van achter een dikke houten poort, op blote voeten, gouden oorplaatje in de vorm van een koe.
‘Sie brauchen mein brüder…’. Om een hoekje op het plaatsje zie ik oude meubels.
0m een niet geheel duidelijke reden heb ik voor deze trip mijn 1e serieus aangeschafte horloge om de pols gedaan, de Heuer Autavia uit ongeveer 1965, gekocht van Guus van der Put, eigenaar van hét restaurant van Roosendaal toen ik nog een pikkie was.
Waarschijnlijk is het gewoon weer burgerlijk sentimenteel. Ooit heb ik de 175 Hollandse Rekels die ik voor de Heuer betaalde tegen 3 guldens per uur wegpouliert bij Guus.
Ik wilde toen eigenlijk het Omega maanhorloge, maar ja, die kostte 900 Rekels. Onbereikbaar in die tijd.
Wat ga ik op de wijzerplaat van m’n aanstaande horloge laten zetten?
Al 2 weken is het een issue: wat ga ik op de wijzerplaat laten zetten? Waarschijnlijk een decent ‘jdr’ in een leuk lettertypje.

Sowieso was het een rare week….
Ik speelde op een dinsdag avond met de – Feest in je moerstaal – après-skihut act ‘Starkoo XL’ in de Heineken Music Hall.
Peter Koelewijn – word ik nooit meer fan van – was met z’n ‘Kom van dat dak af!’ speciale gast.
3000 jonge mensen schreeuwen mee… kale koppen, oorringen, non descripte meisjes, iedereen stijf van de oorverdovende middelen, althans zo voelde dat.
Ali B – ook speciale gast – vraagt beleefd, ‘Wie Is Hier Fokking Baas?’, ‘Wij Zijn Hier De Fokking Baas!!!’, en ook dat schreeuwen dezelfde 3000 mensen weer mee…
Ali krijgt een glas tegen zich aangegooid, Peter niet, verwarrende ervaring.

Maar ook deed ik een zogenaamde “Team Hit Building’ op een luxe boot met de directie van Sanoma, met een hagelwitte streng kijkende Finse damesbaas, maar ook met de vader van voetballer Eljero Elia die ik conga les gaf.
Mijn persoonlijke ‘de neuzen dezelfde kant op’ clinic kwam niet echt uit de verf.
Het met z’n allen leuk muziek maken wel. Zo kwam het toch goed.

Vorige week beleefden we nog een Aids gala in Zaandam, met een wat vreemde semi-BNer als  presentator.
Er was een entertainmevrouw met behoorlijke tieten en ’n ‘Phantom of the Opera’ act, verder lekker eten/drinken, prima bediening en een eigenaardige loterij.
Een van de mensen bij ons aan tafel deed leuk mee en kocht een shirt van Wesley Snijder of zoiets.
Sommigen aan onze tafel zijn wat society-achtig, maar het is een leuke avond.
Onze gastheer verontschuldigt zich een beetje voor het niet opvolgen van gebaren m.b.t. betrokkenheid aangaande mijn zakelijke activiteiten.

In het restaurant in Mannheim kom ik in aanraking met 2 oudere Hollandse heren van het type ‘op het balkon van de Muppet Show’. Ook zij gaan hun eigen horloge maken.
Hans M. en Tobias A., ze kregen het arrangement kado van vrienden i.v.m. hun beider 70e verjaardag.
Ze zijn al al 65 jaar de beste vrienden, beiden zijn electro techneuten met een internationale corporate levenswandel.
Ze hebben ervaringen over corruptie in verre landen, Nigeria, Tsjaad enz…
Tobias had iets met bierbrouwerijen… ben benieuwd.
Eerst is het nog U, later jij.
Hans is niet zo op Amsterdam. Hij spreekt spreekt over een hoofd van de politie – dhr. Kaasslachter? – die parkeergarages onder de grachten wilde… Die werd uitgelachen.
Ik noem wat verworvenheden van A’dam; Ajax, Rijksmuseum, Abouthaleb als A’damse Marokkaan burgemeester van R’dam.
Het werkt niet. Hans woont in Smilde. ‘Molukkers zijn nog behoorlijk op zichzelf….’.
Ikke ja maaren: over die hond van een Luns enzo… en dat je militairen niks moet beloven en zeker Molukse niet en dat ze in Zeeland opener zijn.
Hans: ja, maar in het licht van die tijd…
Ikke: maar als je niet weet wat je beloofd, hou dan je kop….
Tobias spreekt over z’n moeder van bijna 94 op haar sterfbed en over een twist tussen hem en z’n zusje waarbij ze zich verontschuldige omdat ze partij had gekozen voor het zusje (nakomeling).
Hij kon zich het hele incident niet herinneren.
Bij de oude mannen is er alom lof voor Wouter Bos, JP Balkende verbleekt.

Lotterman 2 komt nog even kijken of alles goed gaat in het restaurant, drinkt een soort Proseccootje, heel snel, en is weer weg. Hij blijkt Till te heten.
Noem alleen de naam Lotterman ‘und alles ist klar!’.
Hij toont op verzoek nog even snel z’n nieuwste prototype klokje, met onzichbare wijzers op donkere wijzerplaat met diamanten uiteinden waardoor je alleen de fonkele steentjes ziet.
De local vibe, super.
Tobias bedenkt dat de Lottermannen mischien ook wel De Fokking Baas van het restaurant zijn.
In dem hotelbar is nog wat te beleven. De mannen gaan naar boven, ‘terwijl ik normaal ook pas om 12.30 u ga slapen’, zegt Hans dapper.
Er zit een een gebakkenbaarde Piet Veerman met een ‘niet zo goed gelukt’ paard van een wijf in mantelpak bij zich. Ze zijn pas nog in de RAI en dus A’dam geweest.
Hij doet iets met watermanagement, heeft een grachten vaartochtje gemaakt, speciaal gearrangeerd en in de regen.
Nu voor is hij voor een ‘Messe’ in Mannheim.
Hij is 57 jaar oud en heeft jaren geleden in ‘Bergen Am See’ nog haat tegen Duitsers gevoeld. Tja….. affijn, ikke het humane verhaal erin, ‘wij’ hebben er allemaal niets mee te maken en het is van alle tijden en plaatsen.
Soms gaat het in een maatschappij gewoon fout, met name als we psychopaten niet op tijd corrigeren.
Ik gooi m’n verhaal over de handtekening onder het Amerikaanse manifest dat mijn opa geen communist was er nog maar eens in. Het paard is dan al vertrokken.
Het is 01.23 u, tijd om te slapen……

00.55 u, en dat dan na thuiskomst op zondag avond, ik heb 505 kilometer in 4/5 uur gereden, 120 km gemiddeld per uur, mét file bij Leverkusen.
‘Nein, nein, nein, nein, NEIN!’…. Dat is de samenvatting van de bevindingen van uhrmeister Frans aangaande mijn prestaties op technisch en motorisch gebied na twee dagen seminar.
Hij begrijpt niet dat ik het niet begrijp, niet zie…..
Hij blijft maar knikkebollen en gemaakt vriendelijk.
Het voelde voor mij alsof je je eerste autorijles van Michael Schumacher krijgt.
Eerst 3 uur lang techniek…. dan het horloge uit elkaar halen en weer in elkaar zetten.
Ik krijg geen naam op m’n cijferplaat, hoort niet bij het arrangement dat ik gewonnen heb.
Bij Frau und mutti Lottermann is er een Wiener Schnitzel als eerste lunch, en een grundliche pasta als tweede.
Het lijkt me een mooie familie, met foute opa en al.
Hij staat op de foto die niemand in de familie wilde hebben, dan opa maar bij Till in het atelier ophangen, de foto dus.
‘Hans, ik begrijp er geen reet meer van….’
‘Nou To, ik ook niet….’
Hans uit Smilde en Tobias uit Kleve.
‘Ich bin die Nina, aus München’, zei het paard aan het ontbijt
En ‘zwei capuccino’ op gebiedende wijze. We spreken van 2 rolexen, zij die van haar over haar mouw. We rijden in een Porsche Boxer en hebben beide een buikje.
Is zij dan de ex-secretaresse? Ik zie Duitse porno voor me.
Ik richt tijdens het seminar wat rampjes aan, schroefjes fout, polijsten fout en ook op de foute plek in het atelier, tandradartjes fout ten opzichte van elkaar, fout schroevendraaiertje, niet blue-en met de föhn om de hardstalen (fout gepolijste) schroefjes door hitte diep blauw te maken.
Grappige broer – die van de blote voeten – doet het vergulden, 3 X 30 seconden….
Meister uhrmacher Frans is een eigenlijk beest, die beledigt de zwaarste types door gebrek aan tact.
Het diner was in de Baderische kweeniemeer, Schweinesteak gebacken mit camenbert, erg lekker.
Het werd veel babbelen met Tobias en Hans, en biertjes drinken.
Er kwam nog een lokaal koor zingen, 2 X zelfs, Schubert of zo, meerstemmig en vals.
Ik dronk nog een bierchen met Frank Klein, en heb een bieschen freunde gemacht mit Holland.
‘Wir machen uns immer klein’, zegt ‘ie.

In m’n hotelkamer zie ik stukken van de RTL ‘Durch Den Wand Show’, de Horst Schlämer Show en wat sms-bare erotische nachtfreundinnen, iets anders qua stijl dan bei uns, veel lingerie, make-up, neptieten u.s.w..
Ook beland ik zappend bij een stiertje dat door besnorde cowboys castriert wird, de kop vastgebonden aan z’n lijf.
Een griezel duwt een mes in z’n witte zakje waarna de bebloede kloten uit het beestje gesneden worden terwijl de mannen kijken met een een tevreden, enge, debiel logische blik in de ogen.
Ik stuur volgende week 2 X ‘Chez Louis’ aan Tobias en Hans, ik geef wat samplers van ons label aan de andere mensen.
3 weken na z’n ontvoering vroeg Tobias of zijn baas Freddy er nog wat aan over gehouden had. “Ja, 95% van de Japanners wist niet dat er een ‘Meneer Heineken is’, dat weten ze nu wel.”
“Ik ben een ernstige man” zegt Hans.

Columns Slagwerkkrant jaargang 2004

SLAGWERKKRANT jaargang 2004
——————————————–

Shoarma

Ik woonde op m’n 17e/18e/19e alleen en als antikraker in een waanzinnige bungalow van een naar België verhuisde meneer, die veel centjes had overgehouden aan de verkoop van z’n bedrijf en die niet teveel aan de fiscus kwijt wilde. Aangezien de man ook in de jazzmuziek actief was en goede contacten met de lokale overheid onderhield, had ‘ie het voor elkaar gekregen dat zijn straat de Duke Ellingtonlaan was tussen de klassieke grote jongens als Shubert, Mozart, etc in. Dit was in Roosendaal, alwaar ik de jeugd doorbracht. In die bungalow, gedrapeerd op 1600m2 met o.a. dubbele garage, 3 badkamers en verwarmd zwembad, had ik de beschikking over een futuristisch toilet dat was opgetrokken uit zwarte ronde stenen tegeltjes van ± 1 cm in doorsnee met middenin een futuristische vierkante witte plee met dito bril. Ook toen al vierde ik m’n verjaardag met slechts dierbarren, waarvan er nog steeds een aantal acte de présence geven op de avond in februari. En ook toen al werd ik stomdronken van bier onder deze zelf geregisseerde feestvreugde. Anyway, op een van de twee verjaardagen die onder die rijkeluisomstandigheden gevierd kon worden, speelde zich het volgende tafereel af: terwijl de ^die hards^ zich om 3 of 4 uur ‘s nachts nog verpozen, zit ik op die vierkante plee als een wolf twee broodjes shoarma te eten om te proberen het onvermijdelijke instorten nog wat uit te stellen. Eigenlijk en gelukkig gaat het al uren nergens meer over. ‘Wel gelachen’, zou ene Eijkenaar dan zeggen. Ik kreeg toen ineens het visioen dat ons leven vol is van weldaad en overvloed, en dat ik erg veel mazzel heb in deze tijd en op deze plek van de aarde (zo niet kosmos) geboren te zijn. Er is een overdaad aan alles. Het was waarschijnlijk m’n 18e verjaardag.

——————————————–

Jazz

Sinds kort woon ik, behalve met mijn leuke vriendin, ook samen met een G4 Powerbookje. Dit 12 inch duiveltje gaat zelfs mee naar bedje! Zodoende kun je nog ‘ns een columnpje (af)schrijven, een fotootje bewerken, een audiofiletje bewerken, een lijstje factuurtjes nalopen dan wel een ander digitaal brainstormpje laten gieren, terwijl mevrouw nog wat leest of bekijkt op het slaapkamertv-tje. Zo blijf je fysiek dicht bij elkaar terwijl de geesten in volledig gescheiden sferen verkeren. En dan zijn we nog nét niet aan een draadloos airport-infuusje verankerd, want dat komt eraan! Nou werd ik deze ochtend weer eens té vroeg wakker gebeld met de vraag om een telefoonnummer van ‘weetikveelwie’. In mijn roes realiseerde ik me nog nét dat het Powerbookje, tevens in slaapstand, naast het bed lag, zodat het gewenste nummer er binnen 10 secondes uitfloepte. Daardoor zag ik ineens een MP3-file van een Blue Note-lp/cd van Art Blakey, zodat ik ook verder wakker kon worden door deze file via de digitale speakertjes te laten uitspugen. Voor het eerst in jáááren hoorde ik weer ^The Blues March^ en ^Alone Came Betty^ etc… Wat een waanzinnig diepe, mooie muziek, waarbij ‘The Art Of Drumming’ een rustige glansrol wegtrommelt. En deze sfeer brengt me dan weer bij vorige week, toen mevrouw en ik in het Amsterdamse etablissement Bitterzoet waren voor een ouderwets late clubnight. Daar herhaalde een jazzy bandje, omringd door metershoge projecties van Blue Note-lp/cd-hoezen, funky jazz uit vervlogen tijden, waarbij het meest opmerkelijke verschil een (kennelijk broodnodige) dj was. Niet lang geleden was Bitterzoet ‘gewoon’ Jazzclub: De (failliete) Pompoen (‘pompoen of verzuipen’, bedacht ik al toen het openging). Jazz lukte op dezelfde plek wél en niet, ouderwets óf hip, analoog óf digitaal, authentiek én goedbedoeld nageaapt, whatever: Jazz is the shit!

——————————————–

Verwondering…

Alhier mijn laatste column. Aaaaahhhhhh… Waarom nou? Uw trommelkrant vond het welletjes. Wellicht had ik er een jaartje bij kunnen bedelen, maar dát talent ontbeer ik nu eenmaal. En we weten allemaal: trommelaartjes die vragen worden over-, én wat mij betreft ín de maat in elkaar geslagen! Deze column gaat over ‘verwondering’. Dát namelijk leidt tot hoe ik leef. Hoe werkt het? Het enige antwoord: géén idee! En neem maar aan dat er over nagedacht is. In deze charmante levensfase valt op dat ik spiritueel én alledaags handelend leef op lastig definieërbare impulsen. Dus het is niet zo dat ik ineens impulsief leef, maar dat ik onderken dat het altijd al zo was terwijl ik mezelf zicht op ‘orde d.m.v. ratio’ toeloog. Moeilijk gelul? Nee hoor, nou ja, voor u misschien… Door een mengelmoes van genetisch, geografisch en sociaal maatschappelijk toeval, daalde nog voordat ik me realiseerde dat ook ik maar gewoon mens ben een diepe verwondering voor grooves en muzikale kleuren in, trouwens samen met verwondering voor meisjes, hun specifieke kenmerken, (vermeend) wijze en hartverwarmende mensen, alcohol, wolkenhemels, horloges, mooie foto’s, ouwehoeren, humor en schurft aan autoriteit(en). Uit een wirwar van half ontleedbare feitjes heeft zich mijn bestaan ontsponnen, dat doorgaans leidt tot een gedreven waarneming van, en deelname aan het leven zélf, een doorgaande uitwisseling van voor ons wel én niet waarneembare energie, weet je wel. Verwondering is gelukkig nog steeds van eminent belang. Schoonheid in allesomvattende zin en menselijke warmte zijn ‘waar het om gaat’. Volgaarne wil ik nog lang verwonderd (maar niet naïef) waarnemen én deelnemen… Voelt als belangrijk… maar of dat het ook is… En of ons (menselijk) leven zin heeft… Zingeving zit ‘m in omgang met elkaar, met de natuur… We geven elkaar zin… dan voelen we ons welkom in de wereld… geloof ik… momenteel…

Columns Slagwerkkrant jaargang 2003

SLAGWERKKRANT jaargang 2003
——————————————–

Yoghurt

Zaterdagmiddag, boodschappen doen, met briefje van m’n liefje, erg druk bij AH…. Tomaten… pak ik wel even…… niet dus, want: Vleestomaten of Vleestomaten Biologisch of gewone Tomaten of Roma Tomaten of Romaatjes of Cherry Tomaten of Cherry Tomaten Biologisch of Trostomaten of Trostomaatjes al dan niet biologisch. ‘Krijg toch de pest, de wereld is gestoord’, denk ik dan. Vooruit maar, opgewekt verder…… Champignons? Nééééé……. Grotchampignons of Shii-Take’s of Oesterzwammen of gewone Champignons of gewone Biologische Champignons of Kastanje Champignons of een Portobello Champignon of een ‘mixed pakket’? Halfom gehakt voor de ovenschotel, half rund – half varken, verder geen gelul, is in de Bolusaanbieding. Een regelrechte meepakker in deze veelkeuzehel! Als laatste staat er yoghurt op m’n briefje. Maar ja…. Magere Yoghurt of Volle Yoghurt of Magere Vruchtenyoghurt met perzik- of bosvruchten- of aardbei- of kersen/rode bessensmaak of Stracciatella Yoghurt of Verse Boerenland Yoghurt of Milde Magere Yoghurt al dan niet Biologisch of Vanille Yoghurt of Vifit Naturel Yoghurt of Boer’n Yoghurt (in de zelfde smaken als de Magere Vruchten Yoghurt) of Ambachtelijke Yoghurt in Appel of Kaneel smaak of Magere Bulgaarse Yoghurt of Milde Vanille Yoghurt dan wel Extra Milde Vanille Yoghurt (met Bifidus cultuur!) of Roomyoghurt (zie de smaken van Magere Vruchtenyoghurt maar dan ook nog Apfelstrudel en Maracuja/Perzik) of Verwenyoghurt of Magere Fruit Yoghurt? Je zegt het maar…… Eenmaal thuis had ik post: definitieve aanslag Waz-premie 2003, Inkomstenbelasting en Premie Volksverzekeringen 2003, een voorlopige aanslag van het zelfde over 2004, de Verontreinigingsheffing 2004, Loonbelasting én Omzetbelasting 2e kwartaal 2004 en een briefje van de boekhouder dat er nog iets onduidelijk is m.b.t. het laatste kwartaal 2003 qua indienen van de jaarcijfers bij de KvK. Lekker gespeeld gisteravond, een korte oase van rust. Musiceren is de beste bezigheid om de binnenboel fris en opgeruimd te houden, nietwaar?

——————————————–

Een superketeltje!

Het is 10.15 u in de ochtend. De mevrouw van het CV-ketelinstallatiebedrijf had gezegd dat ze tussen 8 en 9 zouden komen om de nieuwe CV-ketel te plaatsen. Gisteren belde ze nog enigzins opgewonden op om te vragen of ik haar kon helpen. Of het mogelijk was dat ze de ketel al die middag zouden plaatsen i.p.v. morgenochtend, nu dus. Nou ja, vooruit dan maar…….. ik moest effe wat dingen omzetten, maar dan was het maar meteen gebeurd. Een uur later belde ze weer om te zeggen dat het tóch niet ging lukken die middag. Ze had namelijk ergens een ‘ontplofte ketel’, spoedgevalletje dus. ‘Nou, lekker dan…..’, zei ik vermoeid. Ik mocht van haar best even schelden want dat hadden anderen ook net gedaan. ‘Fijn, dank je wel, lik me reet, zo moest ik ‘ns met m’n klanten omgaan’, dacht ik. Chagerijnig zei ik dat schelden geen zin heeft en dat ik het morgen wel zou merken……. Niets dus……..
Hoe is het toch mogelijk? Het hele geintje kost € 2.178,15 en het is dus niet de moeite om voor zulk geld correct te communiceren. Overigens hebben we vanaf het begin dat we in dit huis wonen een ‘service contract’ met dit bedrijf. ‘24-uur service’ staat er op de sticker op je CV-ketel. D.w.z. dat je altijd kunt bellen en dat de mevrouw dan niet weet wanneer het ketelbinkie komt; ‘hopelijk vandaag nog….’.
Nou ben ik kleine zelfstandige en moet ik het hebben van creativiteit, flexibiliteit, bereidwilligheid, communicatieve vaardigheid, functionaliteit, betrouwbaarheid, orginalitieit, vitaliteit en vooral op tijd! Én dames en heren, ik zou érg graag willen dat elke ketelactiviteit mijnerzijds van doen heeft met een faktuur van € 2.178,15, ook al zit daar de inkoopsprijs van een ‘superketeltje’ in. Want dat schijnt het te zijn: ‘een superketeltje!

——————————————–

Gung-Ho!

12 jaar geleden was ik bandlid van Gung-Ho, een heftig funkrockhofje. We kregen een superdeal bij een inmiddels failliete platenmaatschappij. Er kwam een producer uit de VS met de veelbelovende naam Menace (gevaar/dreiging). We zaten een maand in Studio 150 en 2 weken in ‘Wisselmoord’. We liepen het hoofdkantoor in Hilversum plat voor meetings met snelle babbelaars en assistentes met korte rokjes. Onze begeleiders waren allemaal ‘toppers’. We deden Countdown, Koffietijd en andere flitsflats tv-programma’s. Onvergetelijk was de reactie toen ik verbaasd reageerde op de zoveelste envelop met 100 piek erin als onkostenvergoeding voor de zóveelste tijdverslindende promostunt. ‘Hoezo? Jullie hebben toch gewoon een uitkering?’, zei onze en dé manager van veel bekendere bands. Ik realiseerde me toen al dat de dingen die het best voor mijn eigen promotie zijn, nou nét de dingen zijn waarvoor ik meeste vang. En dat moest ik effe kwijt… ‘Lastige jongen!’, die de Rijk. Menace deed eens mee als ^special guest^ in de inmiddels afgefikte Roxy op een feestje van verzamelde Hilversumse maffia. Hij duwde een courgette in z’n onderbroek naast zijn ‘gewone lul’: ‘Showbusiness! You know what I mean?’ Ben ik te stom voor, dacht ik toen. De cd ‘Raw Meat’ kostte 300.000 pieken (€ 136.363,63). Er zijn er net zoveel van verkocht als het aantal pagina’s van ons contract. Pas kreeg ik via via de groeten van de zanger (al jaren niet gesproken). Diezelfde middag trof ik bij Concerto, platenzaak (al jaren niet meer geweest) ónze cd voor €1,- in de meest trieste uitverkoopbak. ‘Toeval is logisch’, zegt J. Cruyff. ‘Morfogenetische resonantie’, zegt Rupert Sheldrake. Van Menace etc. niets meer gehoord… We speelden 1 keer in de nét voormalige DDR voor 34 man in een sporthal. ‘Suppose George B. hates the Iraqi’ is een stukje tekst van toen…

——————————————–

Tiets

Als musicus maak je het nodige mee, genoeg om nog jarenlang over te kunnen schrijven. Nu ben ik tegenwoordig ook ‘ondernemer’ en dat levert ook nog wel eens een bizarre situatie op. Neem bijvoorbeeld het volgende: een zakeleijke connectie wordt 65. De man is jazzliefhebber en z’n kinderen willen ‘m muzikaal verwennen op het chique diner dat er georganiseerd wordt. Mijn maat Frits wordt gebeld met de mededeling dat de man al z’n hele leven fan van Count Basie is en dat die moet komen. ‘Nou’, zegt mijn Frits, ‘dat wordt graven…’. ‘Oh, nou, het maakt niet uit wat het kost!’ zegt de andere kant. ‘Nou’, zegt Frits, ‘je begrijpt het niet helemaal, dat wordt minstens anderhalve meter graven, de man is namelijk al 20 jaar dood!’. ‘Ah, juist, nou, doe dan Oscar Peterson maar!’. Uiteindelijk hebben we heerlijk gespeeld met Monty Alexander die speciaal voor dit concert naar Nederland is gekomen. Toots Thielemans was al geregeld voor eerder op de avond. Hij werd afgekondigd als Tiets Stoelendans en dat was een typering waar zelfs wij van stonden te kijken want dat krijgen wij, notoire lolbroekwoordkunstenaars, echt niet verzonnen! Overigens werd ooit aan een maatje van ons, Eric Timmermans, gevraagd of ‘ie een zoon van Toots was. ‘Toots?????’ ‘Ja…. Toots Timmermans!’ Anyway, de enige echte Toots hoorde tijdens de soundcheck een GSM overgaan in het restaurant en hield onmiddellijk zijn mondharmonica voor z’n oor en mond en zei ‘’Allo?’ (Belgisch accent…). Dat maakte de dag op zich al de moeite waard! De man is 81 en heeft terecht de status van een heilige. s’Avonds ging alles prima. Aandoenlijk was wel hoe Toots ook fysiek eindjes, tempovertragingen e.d. aangaf aan pianist Bert van de Brink. Bert is namelijk blind. Muzikaal was het allemaal weer zéér sensitief en wonderschoon!

——————————————–

Bobby en de Afsluitdijk

Ik rijd nu over de Afsluitdijk. Dat gebeurt gemiddeld eens in de anderhalf jaar. In de cd-wisselaar sprong ^Seven^, een prachtige cd van saxofonist Yuri Honing naar ^Game of Life^, een waanzinnige plaat van de ontbonden funkband The T-Connection. Ik heb iets met de Afsluitdijk. Zo bedacht ik ooit tijdens een winterrit een nog niet uitgebrachte carnavalshit ‘Oh, Oh, Oh, Waarom Jeukt Het Zo?’. Deze topper zit al jaren in m’n sequencer. De Afsluitdijk heeft een typisch Hollandse, aparte sfeer. Je bent ‘in the middle of nowhere’ en tegelijkertijd op een super gecultiveerd stukje aarde. Ik kan zelden de neiging onderdrukken om foto’s in de autospiegel te maken zodat je zowel voor als achter je ziet wat een enorme lap asfalt er tussen ‘hemel en aarde’ ligt daaro. Dit keer zonken mijn gedachtes samen met een ondergaande zon verder weg in de ‘Game Of Life’. Het is di}epe, deels geprogrammeerde funk, Paulinho da Costa (fortune) erbij en de groove is genadeloos! De LP is in 1983 geproduceerd door Bobby Colomby, briljant ex drummer van Blood, Sweat & Tears. Hij is ook producer van Jaco Pastorius’ eerste en historische solo LP/CD. Waar zou Bobby nu zijn? Volgens Amerikaanse connecties is hij allang ‘record company executive’ en drumt ‘ie niet meer. Dat betekent dat je veel meer verdient dan wij trommelaartjes zonder dat je je er fysiek nog voor inspant Wil je niet meer genaaid worden door een platenmaatschappij? Word er dan de baas van, zo moet hij gedacht hebben! Ook ik ben me aan het ontwikkelen in die richting. De gierende BV die ik met m’n laatgekomen broer en meestervibrafonist/drummer/componist/arrangeur Frits Landesbergen heb opgezet nam inmiddels zo’n 25 CD’s in 5 jaar op. Tot nu toe is er niemand genaaid. De Afsluitdijk is weer op………

——————————————–

Avondje vrij?

Hé Jeroen, jij hier? Ja, ik hier ja. Avondje vrij? Ja. Hoezo avondje vrij, jij hebt het toch hartstikke druk? Jazeker, maar denk je nou echt dat ik zeven avonden in de week aan het spelen ben? Nou nee, ja, jij bent toch altijd wel heel druk, of niet dan? Nee hoor, ik verveel me dood! ‘Tuurlijk ben ik druk, maar dat wil niet zeggen dat ik niet eens een avondje naar een bandje kan gaan kijken. Nee, natuurlijk, het was ook maar een geintje…… Zeg, enne bezig met Froger zeker? Nou eh nee, op het moment niet. Oh, ik dacht Froger in ieder geval elke maandag in het theater speelt. Ja, maar niet elk jaar het hele jaar door. Oh……. maar ik zag je laatst nog op TV bij Barend en van Dorp met Re-Play en Gordon, en daarvoor met Malando, speel je nu veel met hun dan? Nee, Re-Play was eenmalig en dat TV’tje met Malando ook. Ja ja……, zeg, en ik zag dat je weer een hele stoot clinics met Eijkenaar gaat doen, da’s wel tof natuurlijk! Ja, dat is zeker tof, maar het waren er zes, niet een hele stoot, en vorig jaar. OK, en wat doe je hier dan? Wat ik al zei, naar een bandje komen kijken. Ken je een van die jongens? Ik ken ze allemaal. Oh, te gek, en heb je wel eens met ze gespeeld. Ik heb hun CD ingespeeld. Wauw, heftig man, te gekke CD! Ja, het was wel leuk. Ik ben zelf ook drummer in een bandje…….., maar eh, wil je wat drinken? Nee, dankjewel, ik heb consumptiebonnen, bovendien heb ik tijdens het eten al een fles wijn op. Ok, nou, dan laat ik je nu maar effe met rust….. hé succes verder. Ja, en jij ook.

——————————————–

Ascona

Toen ik laatst op de A2 naar huis reed, moest ik denken aan het verdwenen en afgevoerde benzinestation bij afslag Vinkeveen. Het was een voor muzikanten favoriete ‘laatste pitsstop’ na een nachtelijke rit naar huis. Het gebouwtje moet een Rietveld-ontwerp of zo geweest zijn, want het is niet gesloopt, maar in z’n geheel verplaatst. Waarheen weet niemand. Ik had net mijn 1e auto gekocht bij een autosloopbedrijf op een zeer vaag stukje Amsterdam, vlakbij waar ons aller vriend Heineken en z’n chauffeur Doderer 3 weken lang Chinees hebben gegeten in een bouwkeet. Het was een poepbruine Opel Kadett Station met verroeste balken en doorgezeten stoelen. Ik veroorloofde mij deze voor schnabbelaars onvermijdelijke investering voor 1700 piek na een Mezzoforte-tournee. Bij het voornoemde station is de benzinedop kwijtgeraakt. Ik belde toenmalig Opeldirekteur Hans Dulfer om te vragen om ‘n nieuwe dop mee te nemen. ‘Jao, die spaoren se daor’, zei de altijd humoristische herrieschopper. Ik mocht namelijk die avond invallen voor de enige echte Nippy Noya bij een ‘Perikels gig’ in Eindhoven. Er werd gedrumd door Roland Zeldenrust, toen Hans’ vaste compaan. Later ruilde direkteur Hans de inmiddels totaal verrotte, sloopklare Kadett voor een onmogelijk hoge prijs in, waarna ik met een witte Opel Ascona op gas uit zijn showroom reed om te concerteren met zijn later beroemde dochter. Er werd door H. ook nog een financiering geaccordeerd die op zichzelf al het latere ontslag van deze direkteur rechtvaardigde. Weer later kreeg ik in de hal van onze vaderlandse poptempel van diezelfde H. – nu in de hoedanigheid van Paradiso-direkteur – een tientje terug nadat ik gewoon een kaartje had gekocht. ‘Oferschot an subsidie’, was toen de bijdehante verklaring. Tot ons aller verbazing kreeg iedereen die avond een tientje terug, trouwens. Op een dag verbaas je je nergens meer over……

——————————————–

Easy as Hell

Zaterdagochtend. ‘Songs In The Key Of Life’ van Stevie Wonder in de CD/DVD speler, onvoorstelbaar goed…… Op tafel ligt de post. Op onze brievenbus zit de beruchte ‘NEE’ sticker en wel 2 keer ‘NEE’, wij wensen dus niets onpersoonlijks. Wat er wél ligt is kennelijk persoonlijk. Komt ‘ie: Het Buma Stemra magazine, het Makro aanbiedingen pakket (6 stuks drukwerk met o.a. de aanbieding om een ‘onvergetelijk’ nieuwjaarsconcert van Andre Rieu + Orkest + diner + hapje + drankje in De Keulen Arena i.s.m. das Maritim Hotel aan de Rijn te beleven), het KNTV magazine (lidmaatschap al lang opgezegd), de Interface, een stadsdeelkantoormededeling, een onverklaarbaar persoonlijke Easy As Dell aanbiedingenfolder (ga eerst maar eens Apple’s verkopen!), de Visa credit card club die mij graag persoonlijk wil inlijven voor een jaar gratis credit cardje testen (vroeger kon ik smeken om zo’n cardje zoveel ik wilde…..), een contractje voor een boeking van mijn gierende BV van een Kiwanis Fund Raising clubje dat effe geen BTW bij het overeengekomen bedrag zette zodat je goed gezeik kunt krijgen als je later de faktuur met BTW indiend. En dan uiteindelijk weer eens een betaling van Sena waarbij voor het eerst bijschrijvingen vanwege mijn studiowerk voor H. Lotti’s ‘My Tribute To The King’, Elvis Presley CD. Waar zou Helmut een nieuwjaarsconcert + Orkest + diner etc. geven? Op tafel ligt verder de belastingaangifte 2002 (geld terug, had ik ze meteen kunnen vertellen!!) en het instructieboekje van mijn auto. Effe een lampje vervangen, dat doen we natuurlijk zelf! Je hoeft namelijk alleen het volgende te doen: ‘Lamp verwijderen en een nieuwe lamp zodanig plaatsen, dat de fixeernok op de lampschotel boven in de uitsparing op de reflectornok zit’. Easy as Hell(mut), nietwaar? Morgen ’n jazzschnabbeltje in een kroeg met o.a. H. Eijkenaar , voor ouderwets weinig geld…. Easy As Hell!

Columns Slagwerkkrant jaargang 2002

SLAGWERKKRANT jaargang 2002
——————————————–

Monitor… mooi niet, hoor!

Al dik 20 jaar speel ik met allerlei bands, artiesten en andere lolbroeken. Een mooie beloning voor het ‘stug doordouwen en niet opgeven’ is dat ik nooit meer met halfbakken muzikanten speel. Eigenlijk is het altijd ‘top’ en dat voelt als uitbetalen van muzikale lijfrentepolissen. ‘Geduld brengt vis’, zei mijn oma altijd.
Zodoende hebben zo’n beetje alle bekende ‘boem tsjak’-types in ons land, maar ook de nodige daarbuiten, en ik wel eens door elkaar heen gespeeld. Was het niet live, dan was het wel in de studio, alwaar mijn percussiesnuisterijen de basistracks plegen op te leuken, nietwaar?
Er lopen binnen ons poldermodel veel echt goeie drummers rond en met een van deze toppertjes had ik onlangs na lang wachten weer het genoegen om de ring in te gaan. Je kent elkaar al jaren, maar speelt helaas bijna nooit samen, behalve in een (vaak laffe) studiosituatie.
Na afloop zegt deze meneer dat hij het ‘echt geweldig’ vond en dat het ‘misschien gek’ is, maar dat hij voor het eerst percussie op z’n monitor heeft laten zetten, aangezien hij in andere situaties met percussionisten knettergek gek wordt van ‘dat gedoe’. Ik schrok daar nogal van, want dat je in de zaal vaak niet goed versterkt bent, wisten we al. Daarvan leer je ‘stug doordouwen en niet opgeven’. Dat echter je meest directe partner, de drummert, liever niet hoort wat je allemaal bijdraagt in de ritmische feestvreugde, is zorgelijk.
Zijn drummerts nou zulke dove aso’s, of zijn wij, en onze smaak en timing, nou zo slecht en oninteressant? Of is het poldermodel gewoon nog niet toe aan de universele waarheid dat ‘een en een drie is’ als het spelletje optimaal gespeeld wordt? Ik zie, ik zie, ik synergie wat jij niet synergiet, weet je wel, weet je niet…

——————————————–

Pauken

Onlangs werd Marinus Komst 50. Hij is een gepassioneerd mens en al 32 jaar paukenist waarvan de laatste 11 solopaukenist in Het Koninklijk Concertgebouw Orkest. Dan ben je wereldtop à la Gadd, Chambers, Colaiuta, etc.
Zo’n 20 jaar geleden nam ‘ie congales. Hij speelde, naast z’n paukenbaan in Het (niet Koninklijk, wel opgeheven) Frysk Orkest, conga’s in een Leeuwarder soulband. Daar ben ik nog steeds blij om, want Marinus verrijkt met zijn enthousiasme al 20 jaar mijn leven, alhoewel ik ook z’n hersens wel ‘ns kan inpauken. Hij is namelijk soms erg impulsief en dat komt dan op mij dan nogal onvolwassen over.
Op paukengebied evenwel is ’t een vakidioot. Hij bezit 70 pauken, waaronder ‘s werelds grootste van 41 inch (in ± 1920 speciaal voor Het Orkest gebouwd), maar hij heeft ook pauken uit 1885, van het merk Queisser, de eerste pauken van Het Orkest, 120 kilo per stuk; dat u het even weet!
Erg opmerkelijk vind ik dat z’n alledaagse impulsiviteit zo verschilt van het superdisciplinaire als er gepaukt moet worden. Dan zie je een zeer geconcentreerde professional die ‘ruimte in muziek’, en dus zijn vrije inbreng, in milliseconden moet zoeken. In het repertoire van zo’n orkest is de orde lang geleden bepaald door de componist(e) en dat waren meestal dwangmatig secure types en zeker geen liefhebbers van improvisaties of onaangekondigd individueel initiatief. Bovendien staat voor zo’n orkest altijd een keurig betaalde zwaaimullah ook nog de maat te wapperen. Alsof gemiddeld 185 jaar te kort is om iets dat per micromillimeter is uitgeschreven ingestudeerd te krijgen… Ik beslis vaak zelf wát ik speel, dan wel óf ik überhaupt speel in een muziekstuk.
Maar wat valt uiteindelijk op? Passie is een van de belangrijkste ingrediënten voor succes en daarenboven een elementaire grondstof voor een kleurrijk bestaan. Overigens is m’n vriend Marinus gek op vissen en ik niet.

——————————————–

Herbie

Onlangs was Herbie Hancock gast in het VPRO programma ‘Vrije Geluiden’. De voltallige directie van m’n gierende BV was erbij om held Herbie van dichtbij te beleven. Al vanaf het begin van mijn muzikale bewustzijn staat Herbie in mijn persoonlijke ‘top 5’. Met name de soundcheck was adembenemend. Hij speelde ‘Maiden Voyage’, een legendarische compositie. ‘Hmm, nice piano’, was het commentaar na 5 minuten hemelse klanken. En ‘Hmm, did I really play 5 minutes?’. Het heeft iets fenomenaals als een ‘originator’ zichzelf speelt. Denk aan Prince die ‘Kiss’ speelt of aan Mick Jagger die ‘I Can Get No Satisfaction’ zingt of Vader Abraham die ‘Het Smurfenlied’ vertolkt. Herbie was 12 toen ‘ie Mozart speelde met het Chicago Symphony Orchestra, 22 toen Miles Davis ‘m inlijfde, 32 toen ‘ie met z’n funky band Headhunters schnabbelde, 42 toen ‘Rockit’ z’n wereldhit was, 52 toen ‘ie klaar was met geld tellen en 62 toen ‘ie op een zondagochtend vlak voor mij zat te soundchecken. Mooie loopbaan! In het interview kregen recensenten een veeg: ‘They don’t even pay for CD’s they write about’, en over de kritiek op z’n escapades in allerlei muziekstijlen anders dan akoestische jazz: ‘I never signed a contract to be a jazzmusician, I can do whatever I like!’. Kijk, dat is natuurlijk koren op mijn mallemolen. Daar krijgt Jeroentje weer eens bevestigd dat fundamentalisme in wat voor vorm dan ook fundamenteel mis is! Herbie is trouwens verklaard boedist. En daar moest ik dan maar eens over gaan lezen. En dat gaat natuurlijk niet gebeuren want ik ben te druk met druk zijn. Maar als ik stop met columns schrijven…… dan verdiep ik me in boedisme en ben ik er helemaal gerust mee dat ik in dit leven niet in de buurt ga komen van Herbie’s staat van dienst. Tjakaaa!

——————————————–

NSJF hempje

Na een heerlijke week repeteren met percussiollega Eddie Koopman in The Metropole Orchestra & Gino Vannelli speelden we gistermiddag in de Statenhal op het North Sea Jazz Festival. ‘Brother To Brother’, ‘People Gotta Move’, joepie!! s’Avonds mocht ik nog eens aantreden met Braziliaans gitarist Sandro Albert, de meesterlijke Jimmy Branly op drums en de helft van de Yellowjackets. Ik had al trillend vastgesteld dat er in slechts 2 van de 12 liedjes een vierkwarts vermeld werd in de vooruitgestuurde partijen. Verder 3,5,6,7 tot 9/4 en dat nooit een heel liedje lang. Gelukkig lees ik voortreffelijk, maar dan de krant…….. Ik had me daags vantevoren de tering zitten tellen ter voorbereiding en er maar het beste van gehoopt.
We vertrokken om 10.15 en om 03.15 ging m’n garagedeur weer open. Extra kaarten krijgen is legendarisch moeilijk maar als je om 11.00 u de garage binnengaat kun je makkelijk met 8 man het terrein op en ben je geniaal geparkeerd. (Tip!!)
Eenmaal aan het werk tref je behulpzame stagecrews en gratis water. Te vreten krijg je niets behalve als je snel een handje tacochips, een partje meloen en een Snickers uit Gino’s kleedkamer ratst. Met homemade boterhammen kom je er prima doorheen en hoef je van je zwaar bevochten gage geen 20 Euro voor een zielig bordje nasi goreng te betalen. 75.000 mensen worden genaaid!
Ik schrijf deze column op mijn favourite terras in de Amsterdamse Jordaan. Toen ik vanmiddag wakker werd heb ik mijn nog naar Jazz stinkende hempje nog maar een dagje extra aangetrokken om af te kicken. Overigens heb ik vannacht nog keurig gedoucht. Haslip & Ferrante spelen vanavond in München, Gino is net thuis, Jimmy Branly doet vananvond alweer een timbalessessie in LA voor Celia Cruz, The Metropole heeft vakantie en ik bestelde net ineens een biertje.

——————————————–

Het neusje van de galm…

– Zeg, die galm op de snare, is dat niet een beetje veel?
– Ja….. nee, wat je nu hoort, is de galm op de microfoon ónder de snare.
– Oh, juist, nee goed, daarom klonk die rim in het couplet al zo gek. Die klinkt alsof ‘ie anderhalve meter van de hi-hats af staat.
– Ja, maar zo klinkt het bij Ani Difranco ook!
– Oké, enneh… moet ‘ie niet wat meer gelimit worden? Ik mis nog een heel klein beetje pok, jij?
– Wat? De onderkant of de bovenkant van de snare?
– De bovenkant natuurlijk, dan wordt de rim in het couplet wat agressiever. Dat mag wel, vind je niet?
– Nee, voor mij is de sound van die bovenkant helemaal top.
– Zeg, en in dat interlude hoor ik de cymbals nauwelijks, jij? Moeten de overheads daar niet wat harder?
– Ja, dat kan, maar dan moet ‘ie overal harder, want anders klinkt het niet natuurlijk meer. En bovendien klinken dan die tom-accenten ook weer heftiger, want die worden ook door die overhead-mics opgepikt.
– Oké, maar dat vind ik eigenlijk niet zo erg, jij?
– Mwa….. het kan wel. Alleen moeten we dan de leadvocals harder zetten in dat interlude, want die worden nu weggedrukt…
– Oké. Hé, en de bassdrum, is die goed zo?
– Absoluut! Helemaal top!
– Zeg, en wat speelt ‘ie vlak na die bridge voordat het couplet weer begint? Kunnen we daar nog een witje laten vallen zonder dat dat overspraak geeft in de piano bijvoorbeeld…
– Niks aan de hand. Hij speelt daar sowieso niet. Hij komt terug in met een mooi roffeltje.
– Kijk, dat zit weer mooi mee! Maar eh… die galm op de snare is dus Oké zo?
– Laten we nog maar effe luisteren…Vanaf het interlude?
– Neehé. Vanaf het begin natuurlijk!
– Oké, rustig maar. Komt ‘ie…

——————————————–

Turkinaams

Te onregelmatig doe ik boodschappen in Amsterdam-Oost, omgeving Javastraat / Dappermarkt. Er gebeuren daar, als je een oplettende burger bent, inspirerende dingen. In ieder geval verneem je andere berichten dan bij de grootste kruidenier….
Zo ook het volgende: Surinaamse schone (werknaam Sashira) koopt bij Turkse kruiden-vlees-melk-groenteboer (werknaam Hassan) een halve watermeloen ter grootte van 2 basketballen. ‘Komt die meloen uit Turkije?’, vraagt Sashira . ‘Uit Paramaribo!’, zegt Hassan. ‘Je liegt!’, zegt Sashira. Hassan zegt een aantal Surinaamse dingen tegen haar om haar te pleasen. Zij lacht minzaam en zegt tegen mij: ‘Weet je dat ze zelfs in Turkije Surinaams tegen je beginnen te praten? Ze zijn daar gek op Surinaamse vrouwen!’. Hassan: ‘Mi sweetie, je was zeker in Kusadasi?’ Jeroen: ‘Heb jij toevallig een Surinaamse vriendin? ‘Ja’, zegt Hassan in onvervalst Turkadams:’de laatste 3 waren Surinaams! Ha, ha……’. ‘Zou die wel willen! Je liegt!’, zegt Sashira. Hassan; ‘Klopt.’ Sashira: ‘Zie je wel! Mijn kinderen zijn gek op watermeloen.’ Hassan: ‘Hoeveel kinderen heb je?’. Sashira: ‘Twee, vind ik wel genoeg!’. Hassan: ’Echt waar? Waarom niet meer?’. Jeroen is ondertussen allang toeschouwer geworden van een realtime soap natuurlijk. De puinhopen van paars? Me reet!, denk ik dan……. De wettige liefdesengel van Sashira loopt binnen (werknaam Frenk) en zegt: ’Wow, wat een grote meloen! Mmmm heerlijk! Dat zullen de kinderen lekker vinden!’.
Bij toko “Mi Lobi” haal ik nog wat kroepoek en rempeje want dat heeft Hassan (nog) niet. Daar zit de familie Sashira & Frenk met 2 bloedjes van kinderen op een heerlijke Roti te wachten. ‘Dus jullie gaan die heerlijke watermeloen opeten?, doe ik populair. ‘Jaaaaa!’, zegt de kleinste (werknaam Leroy). ‘Ik vind het zo plakkerig’, zegt de grootste (werknaam Seychella). ‘Smakelijk eten’, zeg ik terwijl ik Frenk feliciterend aankijk.
Wat dit met muziek te maken heeft? Alles!!