Maandelijks archief: maart 2020

Eenzaam…

02-03-20…
Daarnet uitzending gemist bekeken van ‘Kijken In De Ziel’ van Coen Verbraak, interviews met toptrainers in dit geval, van een aantal jaar terug, dat wel.
Sowieso erg interessante TV, die reeks interviews van Coen, wat mij betreft dan. (Maar even niemand voor het hoofd stoten zo aan het begin van de week, vorige week al genoeg beleefd)
Militairen, psychologen, ondernemers, rechters en nog wel meer kwam aan bod in zijn reeks, TV waarbij het tempo een beetje in bedwang gehouden wordt.
Toptrainers dus, in het voetbal wel te verstaan; Van Gaal, Van Marwijk, Hiddink, De Haan, Van Hanegem, Adriaansen, Beenhakker…
Bij het onderdeel ‘eenzaamheid binnen je beroep’ kwam ik ineens bij mezelf uit.
Alleen Hiddink ervoer het niet als eenzaam.
In hoeverre is ons/mijn beroep, ZZP’r, free lancer, ‘loodgieter in de eredivisie’ – persoonlijke omschrijving die ik regelmatig hanteer om te omschrijven dat ik mij zie als een ambachtsman – eenzaam?
Ook in het licht van de vorige post kom ik onmiddellijk uit bij het voor mij persoonlijk enorme belang van oude vriendschappen hebben, die van vóór ‘de muziek’, dus van vóór dat ik 15/16 jaar was en het roer godzijdank al omging naar ‘de muziek’.
Vanaf ongeveer die tijd konden school en andere zaken als sport me steeds minder boeien.
Geld ging naar trommels – eerst naar een ‘normaal’ drumstel trouwens – en niet naar brommers, ook toen al dure merkkleding en zaken als cola tik in de discos.
Gewoon bier drinken is er overigens aardig ingesleten vanaf die tijd.
Dromen van optreden in Paradiso, daar kwam het op neer.
Iets met je stoer voelen terwijl je geen idee hebt wat het allemaal impliceert.
Ik had en heb vriendschappen van voor de trommeltijd.
Overigens ben ik enig kind, dus geen organische broeder/zuster band.
En ja, er is er maar één met wie ik al iets van 38 jaar dagelijks mag meemaken wat onvoorwaardelijke liefde is. #umag1keerraden
Inmiddels ken ik ongeveer 1159 muzikanten, artiesten, managers, techneuten, directeuren, secretaresses, make-up mensen, fotografen, roadies, security mensen, A&R types, instrumenten handelaars, fabrikanten, cateraars, taxi chauffeurs en allerlei andere belangwekkende persoonlijkheden die ‘the so called music business’ zo enerverend maken, en dat in binnen-, én buitenland.
En da’s los van alle ‘zogenaamde vrienden’ binnen ons alles FB, Insta etc..
Met hoeveel van die ongeveer 1159 mensen heb ik dan door de afgelopen 40 jaar een wezenlijk persoonlijke band?
Eentje waarbij nooit een andere agenda bestaat dan elkaars welzijn, met nog steeds muziek als startpunt in elkaars levenswandel.
Je voelt het komen, ze zijn op één hand te tellen.
Met een beetje fantasie twéé handen.
Het slechte nieuws?
Vluchtige en opportune wereld, dubbele agendas, domme dan wel naïeve romantici die toevallig alleen hun eigen doel voor ogen hebben, schijnoprechtheid, geldgedoe, sowieso regelmatig zielige tarieven, slecht eten en nog zo wat.
Het goede nieuws?
Heel veel geweldige muziek, interessante types, super intense momenten, veel humor, onalledaagse intelligentie (al dan niet coherent), heerlijk eten, veel van de wereld zien, en veel collegiale vriendschappen als je eenmaal weer eens samenwerkt.
Prachtig om met relatief veel super getalenteerde fanaten, op het manische af, te maken te hebben zonder dat je ‘last’ van ze hebt.
Ik ben veel mensen veel dank verschuldigd.
Er zijn er een paar die daadwerkelijk wel eens voor me opgestaan zijn, zoals ik hoop dat ook wel eens gedaan te hebben.
‘Je doet niet snel een diepte investering door goed te zijn voor mensen’ zei eens een collega terecht.
Een paar types hoef ik niet echt meer zien, en voor een enkeling werk ik alleen als er vooruit betaald wordt (dus nooit meer).
Waar ik ook wel content mee ben is het besef, dik 10 jaar rustig binnen gezwommen, dat ik hoe dan ook muzikant ben, trommelaap, of ik nou wel of niet speel.
Dus (niet spelende) muzikant woont samen, zit op racefiets, in kroeg, kijkt naar VPRO, of voetbal, loopt door Jumbo voor dagelijkse boodschappen, ergert zich aan het nodige, doet boekhouding, ruimt vaatwasser uit, veegt dagelijks z’n hol af…. dat werk.
Al die tijd is het een alledaags mens die muzikant is, en niks anders.
En dat musiceren zélf – ja, het mooiste wat er is – komt heus wel weer.
Het is het geluk hebben intrinsiek gemotiveerd te zijn, van binnen uit moeiteloos gemotiveerd, echt mazzel.
Ik trek ook graag op met muzikanten bij je ouwehoerend helemaal vergeet hoe goed ze zijn op hun instrument, ken er gelukkig een boel.
Dan hoef je het er ook niet steeds over te hebben.
Het is een beetje als omgaan met diep gelovige mensen – en dat gebeurt ook – zonder dat dat diepe geloof er af spat.
Als je het voor jezelf doorvoeld weet kun je weer gewoon door, met alles en iedereen.
Zonder de ‘no matter what people’ buiten de muziek had ik zomaar ergens verward om me heen kunnen zitten kijken, eenzaam, en zonder de bankrekening van een toptrainer.
Met de ‘no matter what people’ binnen de muziek wil ik nog graag een tijdje door, op podium, in studio of gewoon in de kroeg.
Sowieso interesseert het met ‘ja/nee in een goede zone zitten’ me steeds meer, waar dan ook, wel of geen muziek in de buurt.
Dat zit in de sfeer van ‘Het is vandaag maandag, niet meer en niet minder, voor alles en iedereen, stroomt er energie of stagneert ‘ie?’.
Uiteindelijk ben ik nog nooit iemand tegen gekomen bij wie het leven precies is gegaan zoals hij/zij dacht, bij mij zeker ook niet, dus probeer ik maar goed in de gaten te houden of ik – even soort evolutie theorie, ‘we zijn apen met een overspannen verwachtingspatroon’ – op een goede tak in het juiste deel van het bos zit, in de buurt van het goede fruit.
Goede vriend van buiten de muziek zei eens ‘Je moet er eigenlijk voor zorgen dat het toevallig goed gaat’.
Dat ging letterlijk over het inrichten van een zeer complexe IT-omgeving, zijn business, maar ik vind het sowieso wel een aardige gedachte om een beetje mee te stoeien.
De foto is van een molen in Delft waar ik vrijdag laat langs liep om m’n auto na dat heerlijke optreden voor studenten met Palestijnse zangeres op te halen uit een ‘vrij parkeren zone’.
Het leven is al duur genoeg.
Het iPhonetje stond op B&W, kennelijk.
Tot zover de maandagavond in Amsterdam Oost.
IMG_5665Molen_Delftweb