Maandelijks archief: december 2017

Kerst 2017….

26-12-17…

OK, het zit er zo ongeveer weer op, het kerstgebeuren, editie 2017.

Kerstavond zuipen en pret hebben met vriendjes, jawel in de kroeg der kroegen, 1e kerstdag eten en pret hebben met familie, 2e kerst dag half verpletterd samen thuis en restjes eten.

En naar de ‘Freedom’ documentaire van/over George Michael kijken!

Wat een leven, wat een artiest, wat een interessant mens, wat een waanzinnig goeie songs en stem.

Mijn gedachtes gingen ondertussen de afgelopen dagen vooral uit naar de (nogal wat) vrienden die het in het afgelopen jaar onwaarschijnlijk voor hun kiezen hebben gekregen.

Dat gaat over noodlot, regelrecht dodelijk, dan wel potentieel dodelijk of toch tenminste zeer bedreigend ziek dan wel in geestelijke nood.

Daar schrijf/post ik niet of nauwelijks in detail over, en sowieso niet op de momenten dat het speelt.

Dan ga je naar een begrafenis, op ziekenbezoek of je gaat simpelweg bij elkaar zijn, rouwen, troosten, wat eten, koffie drinken, huilen en soms ook gewoon lachen, in een poging te relativeren wat eigenlijk niet te relativeren is.

Het ligt nogal eens dicht bij elkaar.

We leven in een wereld die inmiddels een soort van gewend is aan een psychopaat als president van ‘the greatest nation on earth’, zoals ze het zelf graag zien.

Ook op andere plekken waar vooral prima mensen wonen krijgen volslagen narcistische idioten beangstigend veel onzinnigs voor elkaar, en daar al dan niet zelf geregisseerde media aandacht in overvloed bij.

Ik krijg de indruk dat je aan het bespelen van het massale media draaiorgel minder toekomt naarmate je je meer bezig houdt met ‘dingen’ daadwerkelijk goed doen.

Dat draaiorgel is een heel eigen machtsmonster geworden, een monster dat maakt dat perceptie het lachend wint van realiteit en feitelijkheid.

Er gebeurt in de luwte zo vreselijk veel goeds dat geen aandacht krijgt omdat ‘dingen’ goed doen zich om te beginnen al niet goed verdraagt met de vluchtigheid waar het orgel op draait, waar machtswellustelingen en aandeelhouders op draaien.

Onze politici ouwehoeren volledig media bewust kwistig door.

‘Lullen en het hoegenaamde landsbelang dienend bijna nooit iets zeggen’ als beroep, steeds vaker voor een afgebakende periode van een ‘carrière’.

Waterstof witte Geert blijft maar stoken, janken en mekkeren terwijl ‘ie in het ene na het andere brevet van onvermogen aflevert, allemaal eigen schuld of toch tenminste eigen verantwoordelijk, want alleenheerser in een paranoïde mini universum.

En dat terwijl de multi culturele wereld – alleen hier in huis al dik 36 jaar gaande – zich met vallen en opstaan gewoon door ontwikkelt, let op: met vallen en opstaan dus.

Want er blijven in alle ‘kampen’ enorme idioten bezig om ons uit elkaar te spelen.

Dom, want het gaat ze uiteindelijk niet lukken, Geert niet, en om ze maar even naast elkaar te zetten, bijvoorbeeld ook niet – zoals ik laatst op T.V. zag – een paar jonge ex rappende c.q. sportende lokale moslimmers die nu ineens in zaaltjes aan jongelui proberen duidelijk te maken dat muziek slecht voor je is.

Er kan nog honderden jaren overheen gaan of langer, er zijn continu krankzinnige en vooral zinloze oorlogen gaande, maar we gaan er als soort uiteindelijk óf nucleair dan wel anderszins militarisch, chemisch – door eigen toedoen dus – aan, óf epidemisch, tsunamisch, meteorisch of iets andersch fraaisch dat de natuur voor ons in petto kan hebben.

Óf we worden een zwerm niet raciaal definieerbare karamel kleurige semi digitaal gebalanceerde knapperds, in behapbare aantallen, die het redelijk met elkaar kunnen rooien, in samenhang met het moois dat de echte natuur ons te bieden heeft….

Knapperds ‘who can agree to disagree’, over godsdienst bijvoorbeeld, of over muziek, het nut van bikram yoga of het al dan niet meetbare geluksgevoel dat je van kinderarbeid  vrije chocola krijgt, of niet.

Knapperds die snappen dat we altijd leven in een combinatie van eigen-, én gezamenlijk belang tegelijk, en dat we uiteindelijk gewoon keurig ‘life as we know it’ weer verlaten.

Knapperds die het vermeende hersenvermogen in samenhang met innerlijke beschaving op zielsniveau soepeltjes inzetten om van dat leven als mensch in samenhang met vanzelf sprekende positieve energie een positieve ervaring te maken, soort van gender neutraal ook.

Oh ja, en liefst met veel humor.

Knapperds die snappen dat het helemaal niet erg is dat onze aanwezigheid in het hier en nu met zelf gefabriceerde alles verklarende scenarios rondom ‘de en/of onze schepping’ slechts een poging zijn om onszelf en alles om ons heen te verklaren, en dat het prima is om een scenario te omarmen zolang je respectvol accepteert dat de volgende een andere scenario omarmt als mentaal gereedschap om het onbegrijpelijke een beetje begrijpelijk te houden.

Natuurlijk heb ik het dan ook over religie(s) en/of andersoortig alom verklarende geloofsconstructen dan wel combinaties daarvan.

Daarbij stip ik aan dat ik het al een behoorlijk aantal keer in m’n atheïstische leven heb meegemaakt dat ik vanuit ‘geloof in iets buiten jezelf’ prachtige troostende en/of eleverende dingen heb mogen/kunnen meemaken.

In mijn geval werkt ‘Earth, Wind & Fire’ eigenlijk altijd, maar goed, dat ben ik.

Ondertussen schijnt de westerse economie er weer helemaal bovenop te zijn.

Ikzelf merk er mondjesmaat iets van, terwijl het niveau van m’n muzikale activiteiten, zowel spelend als regelend, op sommige momenten van (voor mij) onverwacht niveau is, waarbij er regelmatig ook nog keurig wordt betaald.

Maar OK, ik ben ook nooit vanwege economie de muziek in gegaan.

En nu naar bed….. morgen voor de ± 39e keer dit jaar de plaatselijk beruchte ‘Percussion Today Home Studio’ maar weer opruimen en opname klaar maken.

P1110037Apeldoorn_boswegweb

Vindicat…

23-11-2017

Ik heb erg lang geleden nog eens een paar keer op feesten gespeeld daar in het noorden (en ook in Utrecht, Rotterdam, Amsterdam, Leiden en Den Haag, en ook Arnhem, Nijmegen en Wageningen, geloof ik. Oh ja, en Maastricht ook nog…. #dagjeouder).
Dat was dan om 04.00 uur des nachts beginnen met ‘Relight My Fire’ en ‘Sex Machine’ enzo coveren. #canIthrowthemofthebridge
Voor Vindicat – omgedoopt tot Vintiekut’ – betekende dat om 23.00 u s’avonds vanuit A’dam met het busje door de polder naar Groningen om rond 01.00 u des nachts spullen binnen te gaan brengen over trappen met brallende en kotsende Wouters in smoking en verdwaasde Anne Marietjes in feestelijke jurkjes.
Ze gooiden bij één gelegenheid nog eens de vleugel vanaf het balkon op de meegeleverde foto op de Grote Markt.
Dat had iets te maken met het bijtijds opvoeren van kosten om het jaar daarop weer verzekerd te zijn van voldoende ‘funding’.
Ik heb het nooit begrepen.
De warme croissants die we bij het terugkomst in A’dam om 09.00 u des ochtends op het Rokin aten waren hemels.
De ‘aardige’ Corps verhalen ken ik ook, van vrienden zelfs.
Dat gaat over meteen anschluss en geborgenheid in vreemde stad – vooral ook een ‘zekerheidje’ voor de ouders die het meestal ook zo heerlijk hadden gehad met mede ballen in hun ónvergetelijke studententijd – , lachen/gieren/brullen in de ontgroening en verder een beetje zuipen, neuken, hockeyen, desnoods studeren en het ontluikende netwerk gestalte geven. #vriendenvoorhetleven
Ik heb nooit op iemands hoofd gestaan, niet mét en ook niet zonder controle. #notme
Ik heb het nooit begrepen, en destijds waren we ook nog maar 20-21-22 jaar oud.
Het hield bij mij op met zuipen, studerend trommelen, en ja, neuken.
Met hockeyen was ik op m’n 16e al gestopt.
Zullen we ‘m d’r in gooien, #notme?

 

https://www.nrc.nl/nieuws/2017/11/23/240-uur-taakstraf-voor-vindicat-lid-dat-op-hoofd-aspirant-ging-staan-a1582281

#dezogenaamdewestersebeschaving…

21-11-2017

De enige groep ‘anderen’ ooit op millitair dienstbevel hier gekomen, in naam van de koningin, na 350 jaar koloniale uitbuiting.
Beide opa’s van mijn meisje waren al lang ‘dood onder onze vlag’ voordat zij geboren werd.
Ik heb 2 opa’s beleefd.
Waarom toch dat decennia lang lafhartig en respectloos traineren van minimaal een aantal van de billijke belangen van deze groep onteerde en besodemieterde mensen, dienaren van ons landsbelang?
Daarbij neem ik ook de her en der behoorlijk verdeelde onderlinge Molukse verhoudingen binnen zowel de 1e alsook de 2e en zelfs de 3e generatie mee.
Dat is/was niet mis, maar wat wil je als je een groep van 4000 militairen en hun gezinnen in de steek laat, letterlijk en figuurlijk in de kou laat staan.
En dat is nog los van de beschamenswaardige behandeling in het alledaagse die zich inderdaad vreemd verhoudt tot ‘groepen anderen’ die om wat voor reden ook hier vrijwillig heen kwamen/komen.
En dat is met alle respect voor de vaak beklagenswaardige omstandigheden die de ‘nieuwe anderen’ achter (proberen te) laten.
Welk hoger hoger doel werd/wordt hiermee gediend?
Is het belang het voorkomen van ‘claims op zelfbeschikking dan wel hulp daarbij’ van nieuwe groepen militairen die hier ooit nog eens op dienstbevel zouden gaan komen?
Angst voor precedent werking?
Gaat nooit meer gebeuren, lijkt me.
Het waren ooit arrogant regenteske bobo’s zonder innerlijke beschaving die het beleid bepaalden, maar dat was 65 jaar (!) geleden.
Je kunt het met wat fantasie nog een gevolg van het ‘tijdsbeeld’ noemen.
Hele generaties institutionele bobo’s hebben nadien evenwel ernstig veel kansen laten liggen om een vorm van innerlijke beschaving in het beleid breien, opdat er iets van respect voor deze groep tevoorschijn zou komen.
Nee, je had niet alles op kunnen lossen, iedereen blij kunnen maken, de Molukken ‘even’ onafhankelijk maken van Indonesië.
Maar het had letterlijk een hoop leed aan weerskanten gescheeld als er om te beginnen meer ‘respect voor zeer begrijpelijke sentimenten’ was geweest.
Dat had al lang geleden gekund, met het betalen van achterstallige soldij, pensioen, veteranenstatus, maar ook met het serieus nemen van hun kant van het verhaal.
Dat verhaal wordt dan niet gauw verteld zoals ik het kan, met een hoop verbaal vermogen, maar wel met heel veel menselijkheid gevoel en sentiment, met veel ervaring onder barre omstandigheden, in dienst van….. ontslagen op een boot tussen Indonesië en Nederland.
Overigens heb ik in 35 jaar met mijn meisje ook regelmatig zeer wel bespraakte oudere Molukse mensen horen praten over deze en andere kwesties, in een soort Nederlands, ABN, waar een verdwaalde PVV stemmer nog aardig wat van op kan steken.
Probleem is dat zij zomaar meer innerlijke beschaving in zich kunnen/konden hebben dan het instituut dat zij dienden.
En ja, in deze ‘het voorkomen van leed beschouwing’ neem ik ook de kapingen in mee.
Bij innerlijke beschaving hoort ook dat je simpelweg ‘sorry’ kunt zeggen, dat je het verkeerd hebt gezien, destijds…
Daar hadden ze eens mee kunnen beginnen, die latere bobo’s, niet eens voor persoonlijke rekening maar lekker veilig voor institutionele rekening, in het licht van ‘achterhaald regeringsbeleid uit het verleden’.
Je weet wel, van die keurige dames/heren in (mantel)pak die ‘hun verantwoordelijkheid nemen’ door publiekelijk te uiten dat er veel leerzame conclusies te trekken zijn uit hetgeen is voorgevallen, onder voorgangers.
Soms stappen ze zelfs op, heel dapper, om elders weer in de buurt van liefst minimaal de (VOC) Balkende norm verder te leren in het leven.
#dezogenaamdewestersebeschaving

https://www.nrc.nl/nieuws/2017/11/20/ambonezen-zijn-ook-veteranen-14128401-a1581888