Maandelijks archief: augustus 2017

Koffie en lege bierkratten

12-08-2017…

Toch ook weer een momentje….
Mijn lieve J koopt Nespresso via het net.
De nieuwe stack zou gisteren gebracht worden tussen 13:00 en 18:00 hrs.
Nee dus, want ik was al die tijd thuis aan het werk.
Na thuiskomst uit haar mooie mond een krachtterm met als eindstation DHL.
Via net geregeld dat het dan vandaag tussen 09:00 en 13:00 hrs alsnog afgeleverd zou worden.
Zij is de deur uit wegens schoonheidstaferelen, iets met nagels.
13:15 hrs, een lijzige vent van een jaar of 25 met een lastig te duiden afkomst, los van hoeveelste generatie.
Ik maakte er ter plekke een Tunesiër van, maar dat is zoals altijd geheel voor eigen rekening.
‘Op jou werd gewacht’ grapte ik, want we zullen met alle middelen die we hebben communiceren met lotgenoten in dit aards bestaan!
We zullen zo goed mogelijk het gevoel en besef voeden dat we één zijn, allemaal dezelfde aapjes in hetzelfde bos.
‘Op mij?’ lachte hij terug?
‘Nou OK, op jou omdat je de koffie brengt’.
‘Had u nog geen koffie gedronken dan?’.
‘Nou nee, maar ik heb nog 2 kuipjes’.
‘OK, dan is het zo goed toch?’.
‘Zeker! En we hebben het sowieso over luxe problemen, nietwaar?’.
‘Ja, die heb ik ook wel eens….’
‘Werkze’.
‘OK man’.
En met z’n blik op z’n telefoon liep ‘ie de hal uit.


Even voor de liefhebbers en doordouwers m.b.t. mijn geschrijf.
Deze zaterdag vraagt er kennelijk om. #jemoethetzelfweten
Het was vandaag na de koffie postbode nog niet klaar met ‘situaties’.
De casus: 2 lege kratten terug brengen, eentje letterlijk leeg vanwege iets met homo’s en boten, zie post van een week geleden. #koeltasmetvrieselementen #langedag #veelbier
Overigens was al dat bier nog over van mijn verjaardag in februari, dus ja, er wordt in ieder geval hier thuis niet doorgezopen.
Op het fietspad word ik door een bewust gezond en ook nog sportief gezin van buiten aangestaard met m’n 2 kratten op de fiets, in de lengte voor me vastgehouden over het stuur.
Waar ben ik nou helemaal mee bezig?, zo’n blik.
5/6 mensen, 2 ouders, met allemaal helmpjes op, bepakking aan weerskanten van de ‘hybrid all terrain bikes’, regenkleding aan (tot in ieder geval 18 u geen regen), een paar met Lance Armstrong zonnebrilletjes, geen zon te bekennen.
En – niet onbelangrijk – ZIJ rijden tegen de rijrichting van het éénrichting verkeer fietspad in. #fuckyouandthehorseyourodeinon#overbewustgesproken
Vóór onze bloedeigen Jumbo – heb ik iets mee – maak ik even een fotootje want ik voelde kennelijk meligheid komen.
Krat 1 met flesjes gaat het gat in, € 3,90 op de teller.
Krat 1 komt terug want niet genoeg flesjes in. #nieteen
Bonnetje € 3,90 pakken en met lege krat naar Assad van de groente afdeling. #staatopjenaamplaatje
Hij snapt het, niks aan te doen, sorry.
‘No worries man, ik neem jou sowieso niks kwalijk’.
‘Ok man’.
Had ik nou maar een paar flesjes uit krat 1 overgeheveld…
OK Assad, ik los het op.
Even wachten op volgende emballage types, komen vanzelf.
Een milde vorm van ‘Dirk’ Koot & Bie) laat mij voor € 1,00 6 flesjes aftroggelen. ‘Jij bent gered’, levert heel rustig z’n handel in en loopt totaal ongeïnteresseerd weg.
Ik wil m’n semi lege krat in het statiegat plaatsen.
‘Hé, ff op je beurt wachten’. Barry Manilow in (huis)schilderstenue achter me.
‘Je hebt gelijk!’. Het feest raakt compleet, denk ik dan. #hetleveniseenavontuur
‘Ja, fatsoen hé?’.
‘Ik weet het, maar soms moet je er weer even op gewezen worden! Bedankt. Ik was even in m’n eigen wereld’.
‘Kan ook heel lekker zijn!’.
Hij gooit 2 tassen met lege flesjes in de rolbuis boven het statiegat.
‘Ja, ik doe niet aan kratten!’.
‘Je hebt gelijk’. En sodemieter nou maar op, voel ik.
‘Mijn krat 2 met 6 flesjes van Dirk – berust op toeval – erin.
Krat weer terug, want display zegt ‘verkeerde flessen’ in krat.
#likmereet
Ik geef op, gooi 6 flesjes (Jupiler) in rolbuis en pak een bonnetje van € 0,60. Dirk heeft € 0,40 op de deal.
Een nieuwkomer, althans in mijn leven, heeft ook gezeik met z’n kratje.
Er staan 2 andersoortige flesjes in.
Dus krat minus die flesjes OK en daarna de 2 losse flesjes ook.
Heerlijk al die systematiek in ons alledaags leven. #meermenselijkheidinbouwengraag
Eenmaal bij kassa de held van dit verhaal, de Belgische homo op (ongeveer mijn) leeftijd die al een hele tijd voor extra ambiance zorgt in het kassapark.
Niks mis met de overwegend exotische al dan niet gesluierde Medelanders trouwens. #allemaaltop
‘Ah ja, soms pakt da systêm zo’n leeg kratje nie’éh?, Moar da goan we oplossen éh?’. Na wat gepuzzel op zijn kassa heb € 1,50 in cash in m’n knuisten.
Ik geniet tussentijds van z’n armbandjes, grote zilveren ringen, uitgelopen tattoos en gebit op (ongeveer mijn) leeftijd.
Waar zouden we zijn zonder Belgische homoos van ongeveer mijn leeftijd?
#wereldtent #wistikalheellang
Vanavond o.a. (door haar pa) op het Hongaarse platteland eigen gemaakte Hongaarse worst in het vooruitzicht.
Wat zijn ook deze vrienden geweldig! #inderdaadHongaarszij
Doen niet aan halfslachtig culinair consumeren, zowel vloeibaar als vast, en kunnen mijn gelul ook alweer járen verdragen.
Wie Julia niet kan verdragen moet sowieso opgesloten worden.
We gaan het zeer waarschijnlijk ook weer even over bongos hebben want hij heeft zich midden in een briljante loopbaan in ‘big data en aanverwanten’ ook nog op bongos gestort. #vrijetijdsbesteding

P1110173Lege_Krat_Jumboweb.jpg

 

Kwaku Maluku 2017

30-07-2017

OK, gisteren Kwaku.
Goeddeels verregend, maar wat een leuke ‘warme’ dag.
Parbo bier dik in orde, de Mojito’s kennelijk ook, de bara’s onwaarschijnlijk en de bami kip helemaal top!
Natuurlijk komen (vooral) mijn J en ik héél veel bekenden en familie tegen.
Het is immers de Molukse dag.
Ik word erg gelukkig van de openheid en hartelijkheid waarmee men elkaar tegemoet treedt, omarmt, zoent, hugt enzo meer.
Voor mij persoonlijk is het heerlijk om de tijd van leven te hebben waarin je meemaakt dat er m.b.t. de omgang(vormen) een wezenlijk verschil bestaat met 35 jaar geleden.
Toen ik voor het eerst m’n intrede deed in de wereld van (wijk) Molukkers waren de oudjes open en hartelijk, maar de jongere rest was meer ‘kat uit de boom kijkerig’.
Er was meer verstild wantrouwen en gecultiveerde bescheidenheid, natuurlijk niet overal en niet bij iedereen, maar toch.
De grote klap voor mij kwam toen we voor het eerst op de Molukken waren, 1993.
Daar zag ik een lawaaierige, drukke, brutale, goedlachse, vrijpostige, nieuwsgierige en open ‘volksaard’ die ik in NL tot dan toe nauwelijks gezien had.
In m’n dagboek van destijds staat ‘Ik heb nu Molukkers gezien zoals onze lieve heer ze bedoeld heeft’.
Natuurlijk is alles wat ik hier observeer – zoals altijd – vanuit ‘mijn raam bezien en voor eigen rekening’, maar we zijn op een organische manier wezenlijk naar elkaar toe gegroeid.
De kinderen van de KNIL-ers zijn relaxter geworden, hún kinderen zijn standaard opener en zelfverzekerder, zo voelt dat.
En dat staat helemaal los van dat er van de geschiedenis als zodanig nog steeds geen moer klopt, dat de opa’s en oma’s van de meeste van (inmiddels ook) mijn Molukse familie en vrienden zwaar besodemieterd zijn door Nederlandsche koloniale paternalistische lafbekken die hun verantwoordelijkheden ontliepen, om opgevolgd te worden door een klein legioen aan schijnheilige politieke beroepsgoochelaars. #schande
Ik word blijer van anderen dan van mezelf en zo’n dag maakt me blij en dankbaar.
Het wezenlijk in je armen sluiten van (onredelijk mooie) nichten en (mooie en sommige vreselijk sterke) neven, en ook hún kinderen zo letterlijk tegen je aanvoelen versterkt mijn ‘welkom in de wereld gevoel’. #volgendekeer20selfies
Ook ontmoet je nieuwe mensen en omdat we allemaal ‘familie’ zijn is het meteen goed en kan het slap gelul beginnen.
Ik snap dat Kwaku een concentratie van ‘bruinen’ is, maar neem toch ook even mee dat het voor de (98% witte) heren en spaarzame dames politici van nu goed zou zijn zich héél goed te realiseren dat ons verwende landje al lang niet ‘wit’ meer is, en dat ook niet meer gaat worden.
Van de week zei een trommelend collega ‘Maar jij bent helemaal geen Belanda!’. #Nederlander
Lachen natuurlijk, maar ik ben het toch écht wel, een Belanda, en ook nog eentje met een grote muil, maar wat is het tof om te zien dat we wel degelijk ‘in elkaar schuiven’, dat het er minder toe doet hoe je eruit ziet en waar je precies geboren bent, en uit wie.
Jammer dat de rij bij de ‘Roedjak Soeli’ (voor mij ‘Rudjak Suli) stand zo idioot lang was dat we die ter plekke handgemaakt lekkernij hebben moeten overslaan.
Troostend dat het niet bestaat dat dié rudjak (Facebook maakt er met autospelling ‘rugjak’ van) de rudjak die we ter plekke in Suli dagelijks aten verslaat. (https://youtu.be/pux2vIutrVk)
En dat is met alle respect voor de mensen die zich op Kwaku de blaren op hun handen aan het rudjakken waren.
Dat schoonpa Ferry op z’n 81e en iedereen om door de scanning te komen anderhalf uur in de rij moest staan, met uitgeprinte tickets, is minder en iets voor de organisatie om over na te denken. #logistiekeshit#zijnwezogenaamdgoedin
Mooi dat hij z’n sago cake-achtige boodschappen heeft kunnen doen.
Het spul is keihard en niet persé smaakvol, maar het gebeurt helemaal als je het in koffie dipt en als halve pap naar binnen werkt.
Maar eens even kijken wat multi culti burgervader ‘onze Eberhard’ er vanavond in Zomergasten van bakt.