Maandelijks archief: juli 2017

‘Für Elise’…

20-07-2017

Onlangs logeerden we in een klein dorp in Brabant in een hotelletje, ‘last minute en random’ via het net gevonden.
Klassiek gevalletje geen idee waar je terecht komt.
Er werd in de warme ochtendzon liefdevol een type ontbijt geserveerd waarvan ik niet wist dat dat nog bestond.
Er reden grote supermarkt vrachtwagens door de verder stille dorpsstraat.
De melkkuipjes waren licht over datum, de koffie goed.
Het eten op de avond ervoor was simpel en OK.
Een Leffe Blond in een mooie kelk kost € 2,30, minder dan een fluitje in Mokum.
Het mooie gebouw, een oude pastorie, was al erg lang niet onder handen genomen.
In verval is wat veel gezegd, alles was schoon, deed het, maar was al een tijdje niet vervangen en/of gemoderniseerd.
Daar is het zo ongeveer mee gezegd.
De kerk ernaast was wel bijgehouden en de klok sloeg ‘elk half uurtje, ook in de nacht’ zoals de vrouw ons licht gegeneerd bevestigde.
Die klok werkt op een computer signaal en ‘dat knopje kan niet uit’.
Ik wilde m’n vondst op het net mondeling boeken en bevestigd krijgen en belde het nummer op de keurige site.
De man die de telefoon opnam had al een accent dat niet echt als Brabants te identificeren was.
Het bleek een gezin van 3 te zijn, vader, moeder en puberdochter.
Enorm vriendelijke en beschaafde mensen.
De dochter speelde ‘Für Elise’ op de oude piano in het restaurant terwijl hij naar een PC scherm zat te staren en moeder in de keuken stond.
We waren de enige gasten.
Julia herkende al iets Arabisch in het keurige maar technisch zwakke Nederlands van de vrouw.
Ik dacht aan Zuid Amerikaans.
Hij was taalkundig technisch beter en gooide er achteloos kreten als ‘ietsiepietsie’ e.d. in, een typisch niet bij de inburgering horend soort van taalgebruik.
Hij kwam 34 jaar jaar geleden in Nederland, van haar was het niet helemaal duidelijk, ook omdat vooral hij – de man – aan het woord was.
Hij was ook nog even jarig die dag, 65 geworden.
De hier geboren dochter sprak 1 op 1 accentloos Nederlands.
Dit zijn Syriërs, uit Damascus en ze spraken onderling Arabisch.
Geen idee waar ze terecht zouden komen bij vertrek uit Syrië.
Het werd na eerst een provincieplaats een klein dorp in Brabant.
Het werd een hotel annex restaurant, in een oude pastorie.
Ze willen na 34 jaar wel weg, naar Amsterdam.
Hij was in die 34 jaar iets van 5 keer in een theater geweest, in Damascus gebeurde dat om de haverklap.
Ze vermoeden dat het in de stad cultureel en sociaal wat makkelijker gaat zijn, met meer verschillende mensen om je heen.
Momenteel zijn ze met z’n 3-en, is er geen verdere familie, hebben ze alleen elkaar en ‘hier hoor je er toch nooit helemaal bij’, ook na 34 jaar niet dus.
Hij informeerde naar hoe VVE’s georganiseerd zijn bij ons, in de stad dus.
Bij winkeliersverenigingen waar hij mee te maken had verdwijnt er altijd een keer geld en zijn er steeds weer allerlei al dan niet verborgen belangen. ‘Mensen zijn niet te vertrouwen’.
Dochterlief fietst elke dag op/neer en studeert volgend jaar af op een Montessori school in de provincieplaats.
Ze wil communicatie wetenschappen gaan studeren, in Amsterdam.
Die richting kwam tevoorschijn uit testen op school, het lijkt haar ook inderdaad erg interessant en zij heeft er dus ook écht zin in.
Eigenlijk zou ze wel alleen naar de stad willen, zo sijpelde tussen vaders woordenstroom door, maar dat gaan pa en ma niet laten gebeuren, zo wist pa te melden.
De grote stad….. hun kleine meid alleen…. criminaliteit, drugs….
Nee, dan Brabant, denk ik dan, maar goed.
Ik vermoed dat zij op zielsniveau ‘de last van de toekomst’ voor het gezin van 3 op haar schouders heeft, dat zij het moet doen.
Ik had zomaar weer eens niét het hoogste woord – inderdaad, gebeurt niet vaak – en bedacht me ook maar weer eens dat we allemaal mensen zijn die ‘gehoord en gezien’ willen worden.
En dat is ook zo als je 34 jaar geleden uit Damascus bent gekomen, om wat voor reden dan ook, of ‘Für Elise’ op een oude piano in een oude pastorie speelt.

P1110010Ontbijt_Rosarioweb

Advertenties