Maandelijks archief: december 2016

Peter van Straaten…

09-12-2016

Een fiks aantal jaar geleden ben ik op een mooie zomeravond eens een kroegentocht gaan houden met m’n vriend Cor Griffioen, ex kroegbaas en (eveneens) wijsneus.
We begonnen op de Nieuwmarkt bij De Waag en hadden als voornemen om bij elke kroeg onderweg naar eindpunt Café Elsa’s op de Middenweg minimaal één consumptie te nuttigen.
Hoe ik thuis ben gekomen weet ik niet meer, maar we hebben het gehaald.
Bij Café Ruk en Pluk op de Linaeusstraat zijn de laatste zaken besproken die ik me nog kan herinneren.
Dat ging over de ongewisse toekomst van zoonlief, ook wijsneus, en destijds werkzaam bij Elsa’s, inmiddels zelf ook horeca ondernemer en eigenaar van het prima etablissement Club Koffie aan het Krugerplein.
Als jong ventje had hij bijvoorbeeld eens gezegd ‘Pa, ik weet het nog niet, óf ik word crimineel, óf politie agent’.
Bij Café De Druif aan het Rapenburgerplein zaten we heerlijk bij een late zon te wijsneuzen toen er 2 wat oudere mensen bij ons aan het terras tafeltje kwamen zitten.
Ik zag het meteen, Cor niet.
We raakten in gesprek en dat werd heel gezellig en onderhoudend.
Er werden over en weer drankjes gehaald en daarmee was het ‘by far’ onze langste stop op de uitputtende tocht.
Mijn vriend kon z’n wijsneuzerij over onze stad en het universum als zodanig prima kwijt.
Met name het Scheepvaartmuseum werd uitgelicht, daar kijk je immers op uit vanaf dat terras.
Op een gegeven moment zegt Cor ineens ‘Maar wacht eens even, jij kunt volgens mij héél goed tekenen!’.
‘Ja, ach’, zegt de man ‘Dat lukt wel aardig inderdaad’.
‘Ja Jezus man, jij bent Peter van Straaten! Ik ben helemaal fan van jou!’
‘Nou, dat is heel mooi, zal ik nog maar wat te drinken halen dan?’.
Een held is gegaan, Peter is gisteren, 8 december 2016, overleden op 81 jarige leeftijd.

peter_van_straaten

Advertenties

The Bodyguard…

05-12-2016

Gisteren was mijn leuke dame met haar leuke zus bij de Whitney Houston musical.
Dat brengt mij dan weer terug bij de diverse keren dat ik vanwege de nauwe banden met haar percussionist, de weledelgestrenge heer Bashiri Johnson, in haar nabijheid ben geweest, zowel hier als in NYC, Radio City Hall om precies te zijn.
Het moeten in totaal een showtje of 10 geweest zijn, aan weerszijden van de oceaan.
Je staat dan midden op het podium van (6X uitverkocht) Ahoy bij de soundchecks, maar ook bij het Thanksgiving diner dat ze voor haar hele crew gaf in het Amstel Hotel, ongeveer 120 man/vrouw inclusief aanhang.
Daar schudde ik behalve háár hand, ook die van een in trainings pak gestoken – flesje Heerlijk Helder in de knuist – Bobby Brown, en van haar griezelig mooie nichtjes en andere goed verzorgde types uit haar entourage.
Daar ook kukelde er een kalkoen van één van de vele dienbladen – boven de schouders gedragen door Witte Pieten in de chique dinerzaal – op het hoogpolig. #oooohaaah
Whitney zong er met haar familie, mét eveneens waanzinnig zangeres mama Cissy, a capella een gospel die nu nog door merg en been gaat als ik er aan terug denk. #Thanksgivingdus
Alle gasten waren ‘of color’ behalve de vrachtwagenchauffeurs, ik en de manager, een kleine NY’se man – modelletje Danny DeVito – met een volledig met grote diamanten bezette ring ter grote van een servetring om de pink.
Maar goed, Julia dus naar de Bodyguard gisteren, waarvan ik er veel om de toen nog scheurend mooie Whitney heb zien lopen.
Ik mocht op een gegeven moment overal mee naar binnen zonder double checks: ‘Hi Jerome, U cool today?’.
Met name de soundchecks maakten indruk. #jeblijftmuzikant
Daar konden de giganten, Ricky Minor, Paul Jackson, Kirk Whalum, Michael Baker, ‘Bash’ en anderen even helemaal los en dingen uitproberen.
Ik vroeg MD Ricky of hij enig idee had hoe rijk hun mooie baas zou moeten zijn.
‘This is not about being rich, she just points at things’.
Ze zong in Ahoy op een gegeven moment welgeteld 7-8 liedjes, precies het minimum dat op het contract stond, op de minuut af.
Daarin stond ook dat het in héél Ahoy, óveral in het gebouw, 27 graden celsius moest zijn.
Ze was wat verkouden, zo mochten we begrijpen.
Maar neem van mij aan dat de achtergrond zangeressen – 20 feet from stardom – ook een beetje (lead) konden zingen.
Afijn, mooie tijden, allemaal vóór het selfie tijdperk, op die ene met ‘Bash’ na, in Ahoy, ergens begin jaren ’90, ik met zijn bril op en met een origineel Dick Backbeat Baars t-shirt aan!
Maar lieve jongens en meisjes, die a capella gospel in het Amstel…..
#realpeoplerealmusic

jeroen_bashiri_ahoy