Maandelijks archief: november 2016

Uurtarieven…

Uurtarieven…

Een tijdje terug sprak ik tijdens een concertbezoek een aantal toffe collega’s, zangers, zangeressen, toetsenist, drummer, bassist, gitarist enzovoorts, een soort dwarsdoorsnede van 35 jaar in de NL muziek scene.
Mensen met wie ook ik stoere dingen heb gedaan in de afgelopen jaren, van studio opnames tot spelen in de HMH en aan de Cote d’Azur bijvoorbeeld.
Het was zo’n ‘Hé, wat doe jij hier? Wat leuk om je te zien, hoe is het met jou?’ situatie.
Bijna iedereen heeft het economisch (nog steeds) moeilijk na de crisis.
De werkzaamheden hangen vaak van los zand aan elkaar, bedragen – dat mooie woord ‘budget’ – zijn lager, artiesten c.q. werkgevers opportuun, om over managers en managements maar te zwijgen. #eenrichtingsverkeer
‘Artiesten’, soms zonder bewezen staat van dienst, krijgen getikte bedragen voor een paar liedjes of een show(tje), al dan niet playback, en moeten liefst van tevoren betaald worden.
Ik maakte onlangs nog mee dat ik (als regelneef) de rekening van de artiest al 5 weken voor het contractueel vast gelegde optreden binnen had liggen en er van hún kant gecanceld werd.
Dit kan dan vanwege een bepaling in hun contract.
Jij moet vooruit betalen om je betrouwbaarheid te garanderen – nog nooit heeft bij mij iemand zijn/haar geld niet gekregen – en zij kunnen er onderuit als er een aantrekkelijker situatie voorbij komt.
Het was de 2e keer dit jaar dat een artiest cancelde terwijl de deal al bezegeld was.
In een ander geval heb je qua tijd en energie voor meer geld verstookt dan wat de hele uitkoop zelf rechtvaardigt.
Tenminste als je de uurtarieven van een gemiddelde baliemedewerker bij een verzekeraar hanteert.
Ergens is het gek dat veel van ons free lance musici zo onzeker moeten zijn en zo karig betaald krijgen voor iets waar we heel hard voor gewerkt hebben en écht goed in zijn.
Iets waar we onze hele ziel en zaligheid in leggen met als gevolg dat veel mensen blij worden van onze prestaties.
Het is een soort duivels dilemma: je bloedt voor waar je voor leeft.
Wat ben ik blij dat ik blij wordt van muziek maken, altijd weer, ook na 35 jaar.
Ik voel simpelweg de opwaartse energie als het gebeurt, of het nou in m’n eentje (zoals vandaag) in m’n eigen studio is, of als het met een mooie club mensen op een podium is.
Je bent dan intrinsiek gemotiveerd, als ik het goed begrijp.
Wel is het belangrijk dat je speelt met goede en eveneens gemotiveerde muzikanten.
M’n meisje zei het 25 jaar geleden al eens treffend: Het staat bij jou eigenlijk altijd 1-0, je doet precies wat je wil en bent wat je doet. Weet je wel hoeveel mensen daar jaloers op zijn?’.
Da’s allemaal waar en mooi, en ik waardeer het ook, maar ondertussen is het op z’n zachtst gezegd wel ‘lekker’ dat zij een baan heeft terwijl ik in m’n eigen universum rond zweef en gelukkig regelmatig wat rake knaken uit de rest van het universum kan plukken, als bongo boy en/of regelneef.
Het zou mooi zijn als er weer een soort vliegwiel zou komen in de ‘omzet’, zoals voor de crisis.
Dat is ook wat ik eigenlijk van zo ongeveer iedereen terug kreeg die avond.
We vinden het allemaal (nog steeds) prachtig wat we doen, maar er is nauwelijks structuur in de facturabiliteit. #nieuwwoorddenkik
Ondertussen is er een hele generatie prima (doorgestudeerde) talenten die het nog niet eens ooit hebben meegemaakt dat je je brood gewoon goed kunt verdienen als ‘uitvoerend musicus’.
Ik blijf me vanwege de aantekening ‘musicus’ in m’n paspoort, zowel praktisch, qua mindset en levenswandel, een bevoorrecht mens voelen.
M’n ouders en ieder volwassen mens eromheen hielden 35 jaar geleden hun hart vast, en terecht, maar wat ben ik blij dat het zo gegaan is.
De buikpijn hoort er bij, en de piep in je oren kennelijk ook.
www.jeroenderijk.com

_dsc1058zonnenbloem_jeroen2web