Maandelijks archief: juli 2016

Verzorgingstehuizen

Op 2 juli jongstleden plaatste ik uit boze frustratie en therapeutische redenen voor mezelf onderstaande post op Facebook.
Deze post had nogal wat ‘likes’ tot gevolg en vooral werd m’n betoog een opvallend aantal keer gedeeld, zo’n 60 keer.
Ook staan er aardig wat reacties van mensen ‘uit het veld’ en die bevestigen helaas wat ik aan de orde stel.

Inmiddels weten we via de media en staatssecretaris Martin van Rijn dat de ‘kansloze tehuizen’ extra ondersteuning gaan krijgen om voorbeeld plekken te gaan worden.
Eerlijk gezegd maakt dat me nóg een keer boos en ook dáár zou ik weer een heel stuk over kunnen schrijven.
Dat gaat dan over dat mijns inziens volstrekt idiote gebeuren, ook op Europees niveau, dat allerlei instanties worden aangezet om ‘excellent’ te worden.
Ik ben eens gevraagd om aan dat spelletje mee te doen voor een conservatorium.
De bedoeling is dan dat je als ‘onafhankelijk expert’ het excellente karakter van het instituut bevestigd.
Zo’n tent krijgt dan (meer) Europese subsidie enzo, dus betere baantjes voor allerlei manipulatieve griezels die hoog boven de alledaagse materie zweven, voor belachelijke bedragen.
Ik stapte bij die vergadering regelrecht een ‘Koot & Bie wereld’ in.
Alsof we nog niet genoeg competitie hebben in de maatschappij, walgelijk gewoon.
Vandaag – 16 juli 2016 – John de Mol weer eens met een verhaal in het NRC dat we nodig toe zijn aan een Idols achtige ‘boys/girls band’ competitie.
De waanzin van de aanslag in Nice die meteen gepolitiseerd wordt door de diverse overheden, competitie tussen politieke krachten.

Hoe dan ook, ik had daags na de post een bevriende dame om m’n nek in onze kroeg.
Ze werkt al jaren in de zorg en bedankte met tranen in haar ogen voor het steuntje in de rug dat mijn schrijfsel kennelijk voor haar is.
Daarmee heb ik veel meer dan waar ik op rekende – niets namelijk – en is het een soort van de moeite waard geweest om eens even te gaan zitten voor dit stukje:

2 juli (Facebook)
Bij deze een oproep aan eenieder die verantwoordelijk is voor het publiekelijk aan de schandpaal nagelen van de hoegenaamd slecht functionerende verzorgingstehuizen, en dus met name de vele lokale medewerkers.
Jullie – degene die nooit steunkousen helpen aandoen, luiers verschonen, oude mensen helpen opstaan én weer naar bed gaan, hun nagels knippen enzovoorts, die dus niet zelf ‘verzorgen’ – gaan allemaal minimaal 3 jaar werken in een dergelijk tehuis en wel tegen de salarissen die er voor staan, niet wat jullie gewend zijn te krijgen voor het afvinken, vergaderen en ‘beleid’ bepalen.
Ik heb het derhalve over de anonieme rapporteurs die gezagsgetrouw en nauwgezet rapporteren wat er protocollair niet deugd, het even anonieme management erachter dat overtuigd is van de protocollen en ze ook opstelt, maar vooral ook de mensen die via de tactiek van ‘naming & shaming’ verantwoordelijk zijn voor het te schande maken van de mensen die het echte werk doen, de enigen die écht ter zake doen.
Dat zijn dan vaak ook nog jónge mensen, steeds vaker ‘allochtonen’, die als vooruitzicht hebben dat ze nog vele jaren van hun werkzame leven de energie moeten opbrengen om zich betrokken en wel ‘dag in dag uit’ in te zetten voor structureel hulpbehoevenden die zelf geen enkel vooruitzicht hebben ooit niét meer hulpbehoevend te zijn.
Het is wederom een voorbeeld van het abstracte technocratisch en verkillende management dat onze maatschappij verder in een greep krijgt door toedoen van keurig opgeleiden die ter rechtvaardiging van hun positie op een comfortabele plaatst in het salarisgebouw griezelig managen om te managen, niet om te zorgen dat er dingen gebeuren waar we wezenlijk iets aan hebben.
En om daarbij altijd zélf buiten schot te blijven als er van hun ‘ge-manage, ge-rapporteer en beleid’ aantoonbaar leed op de werkvloer is veroorzaakt.
Klokkenluiders moeten het ontgelden, met soms niet mis te verstane gevolgen.
We zien het bij ziekenhuizen, woningbouwverenigingen, universiteiten, scholengemeenschappen, de politie en nog zo her en der.
Waar haalt wié – Martin van Rijn? – precies het gore lef vandaan om de immer negatieve nieuwtjes geile media in te zetten om mensen die zulk belangrijk werk doen in een verdomhoek te zetten en daardoor imagoschade aan te richten voor een branche waarin oneindig véél meer kleine wonderen verricht worden dan dat er grote rampen veroorzaakt worden, hoe spijtig die ook zijn áls het gebeurt?
Wie ben je? Jullie? En waar?
Wie is je baas? Wat verdient hij/zij? En haar/zijn baas?
Wat verdien jij elke maand? En wat kosten jullie alles bij elkaar?
En wat kunnen we met dat geld doen om beschaving te voeden in plaats van er carrière technisch iets ten eigen nutte van te maken?
Ik zou graag een lijst van al deze mensen in het 8 uur journaal zien, met salaris stroken en foto’s van de auto’s waarin men rijdt, en een wettig en overtuigend bewijs van hun algemeen nut.
Juridische bijstand is voor eigen rekening en op het inhuren van externe PR adviseurs, al dan niet inclusief kleding advies, staat verbanning naar het slechtst aangeschreven verzorgingstehuis voor de periode van 10 jaar, inclusief verplichting tot meewerken.
Wie zich de afgelopen 5 jaar aantoonbaar een bril door een opticien dan wel een stropdas heeft laten aanpraten moet voor de periode van 5 jaar elke dag een ‘verse’ luier uit het hoogst aangeschreven verzorgingstehuis op de bijrijdersstoel van de (eigen) auto leggen, en laten liggen tot er weer een verse ter vervanging ligt, ook tijdens vakantietijd, die dan noodzakelijkerwijs in eigen land doorgebracht dient te worden.
Dat gaat een lang journaal worden, lijkt me.
Twan Huijs kan in Nieuwsuur aan de bak op een manier die hem z’n interview met Holleeder misschien wel zal doen vergeten.
Sowieso moet er vanaf nu altijd een complete cameraploeg met interviewer mee naar alle lokale checks, evaluaties en ja/nee sanctionerende beleidsvergaderingen.
Wie gaat dat regelen?
‪#‎goodnight‬