Maandelijks archief: november 2015

Schiermonnikoog, de boot naar de wal…

08-11-15

Schiermonnikoog, de boot naar de wal…

Een paar weken geleden gingen we een weekendje met een lieve Zuid Afrikaanse vriendin naar ‘Schier’.
In het weekend dáárvoor kregen we het verzoek van de oudste en beste vriendin van een vriend van ons of ze mee mocht rijden naar Lauwersoog, naar de boot, en ook 2 dagen later weer mee terug naar Amsterdam.
Ze wilde ook nét dán een weekendje naar haar vertrouwde eiland.
Het scheelt enorm in tijd en geld als je het openbaar vervoer kunt mijden op dat traject.
We kennen elkaar vanwege de gezamenlijke vriend redelijk goed, in ieder geval al zo’n 10 jaar.
Er is nog wel eens samen gegeten en een enkele keer wat gedronken in ons aller stamcafé of we troffen elkaar op een feestje.
Ze heeft het niet altijd makkelijk gehad, zeker niet met zichzelf maar ook niet met een aantal omstandigheden in haar leven waar je niet zoveel of geen invloed op hebt, familiaire kwesties, relaties, banen en zo meer.
Ze heeft onze vriend in moeilijke tijden bijgestaan en hij haar in omgekeerde zin, precies zoals dat hoort te gaan in een (h)echte vriendschap.
Op de heenweg kwebbelen we ons prettig door de polder en een stuk Friesland, alles bij elkaar zo’n ± 200 km.
Er is appelgebak en koffie op de boot.
Verhalen over jeugdige liftpartijen met gezamenlijke vriend die eveneens al tientallen jaren al dan niet met haar op het eiland komt, vakanties, schranspartijen….
Eenmaal aangekomen wordt zij opgehaald door haar stiefmoeder van in de 90.
Wij gaan onze weg en we zullen haar weer treffen op zondag bij de boot van half 3, terug naar ‘de wal’.
Voor ons zijn het 2 heerlijke dagen met dineren bij Van der Werff, strandwandeling en alles wat je hoopt te beleven tijdens zo’n weekend.
Die zondag treffen we elkaar inderdaad netjes weer terug bij de boot en gezamenlijk stappen we op.
Aangezien onze liftster al dik 40 jaar op het eiland komt kent ze een boel mensen, waaronder ook personeel van de boot.
Er worden hartelijke praatjes gemaakt.
Mooie opmerking van haar is dat je de authentieke eiland vrouw kunt herkennen aan overgewicht en een mannenkapsel.
Een van haar zeer goede vrienden van het eiland gaat ook mee naar ‘de wal’ en we komen gezamenlijk aan tafel te zitten.
Ze gaat alleen ‘even’ op het dek staan om het eiland te zien terwijl we wegvaren.
Huilend zit ze even later terug bij ons aan tafel.
‘Gaat het?’ vraag ik in de rij bij het buffet terwijl we samen een rondje koffie en thee halen.
‘Het was de laatste keer Jeroen, ik heb afscheid genomen van m’n stiefmoeder en ook van het eiland, het gaat echt niet meer, de pijn, het gaat echt niet meer. Ik wilde het jullie niet vertellen, maar nu doe ik het toch’.
Ik schrik er van en tegelijkertijd snap ik wat ze bedoelt.
We staan bij de kassa, zij rekent af.
Ik ruik de lucht van op een boot gebakken kroketten.
Ze is een tijd geleden geopereerd en daarbij is er het nodige mis gegaan waardoor ze chronische pijn heeft, structureel, dag en nacht; geen therapie of pijnstillers die het kunnen verzachten.
Er zijn o.a. sessies bij een blinde therapeut die na een kogel in z’n kop – het was een soort gangster – behalve z’n zicht kwijt een helende gave rijker is.
Die wil hij inzetten om mensen te helpen.
Ze heeft zich goed gevoeld bij die vent, maar uiteindelijk is de pijn steeds weer tevoorschijn gekomen.
Ik vraag me in stilte ook meteen af of dit een bui van al dan niet manische depressiviteit kan zijn?
‘Sorry, ik wilde jullie er helemaal niet mee lastig vallen…..’ zegt ze.
‘Nee, lieverd, dat geeft toch helemaal niks’ en ik houd mijn hand op haar schouder.
Haar vriend van het eiland die ook op de boot zit gaat haar richting het einde bijstaan, zo mag ik begrijpen.
Ze is in het weekend nog doorgezakt met hem.
We rijden weg uit Lauwersoog, ze huilt nog een keer omdat ze een andere goede bekende van het eiland tegen komt.
Vriend stapt op de bus naar Groningen.
Ik geef hem een hand ‘met 2 handen’, om de ontmoeting met hem extra kracht bij te zetten.
Hij kijkt me aan en ik vermoed dat hij begrijpt wat ik bedoel, namelijk dat ik hem sterkte wens bij wat komen gaat.
Onderweg in de auto wordt het weer gezellig, we lachen ons op sommige momenten rot.
We rijden terug over de afsluitdijk, dan ziet onze ZA vriendin die op de valreep ook nog eens.
Ze gaat namelijk na 5 jaar werken Nederland binnenkort in NYC aan de bak, op weg naar haar pensioen.
Dan terug naar ZA.
Maar ook onze liftster gaat dus ook met een bijzonder gevoel over die dijk.
We zetten haar netjes af in het centrum en brengen onze ZA vriendin naar Amstelveen alwaar  we haar fiets meenemen waar mijn Julia op gaat fietsen.
5 jaar geleden nieuw gekocht, keurig buitenlanders fiets cursus gedaan, nooit op gefietst.
Pas s’avonds, als Julia en ik samen zijn, vertel ik haar wat me op die boot bij het buffet verteld werd.
Ik vroeg een dag later aan onze gezamenlijke vriend of ze met ‘Het gaat echt niet meer’ bedoelde dat ze er een einde aan zou gaan maken, zou laten maken wellicht.
Dat klopte, de procedure was al sinds begin dit jaar aan de gang en het ging heel snel gebeuren.
Het was geen vlaag van…..
Ik heb in de week erna nog contact binnen Facebook met haar.
Ze wilde graag een van mijn foto’s hebben die ik in dat weekend op Schier maakte.
Die wilde ze namelijk graag uitgeprint hebben.
Ook vroeg ze om ons precieze adres.
Ze is gisteren overleden ten gevolge van actieve euthanasie, 56 jaar oud.
Op haar Facebook pagina, gewoon in de lucht, werd en wordt haar een goede reis gewenst, en is er her en der een belofte dat men elkaar weer gaat zien, en zijn er inmiddels een aantal R.I.P.’s.
Haar profielfoto is de zee, ik neem aan die bij Schiermonnikoog.
Maar wat doet dat er toe?
Ik ben wat emotioneel en licht verward over wat dit met me doet.
Er komen herinneringen terug aan andere bekenden en ook vrienden die door eigen toedoen vroegtijdig uit het leven zijn gestapt, door zich te verhangen of voor een trein te stappen.
Is het dapper, laf, zinloos, verstandig, a-sociaal, onvermijdelijk?
Maar ook denk ik aan vrienden en familieleden die door kanker voortijdig en letterlijk doodziek uit moesten stappen terwijl ze zo graag hadden voortgeleefd.
Ik ben blij dat we in een land leven waar zaken aangaande euthanasie geregeld kunnen worden.
We hopen onze vriend een beetje bij te kunnen staan de komende tijd.
Voor haar bedenk ik maar wat de boeddhisten zeggen, ooit gemeld door onze Cambodjaanse vriend en leraar in een weeshuis met wie we door z’n mooie land hebben gereisd:
‘We believe that she is in a better place now’.

Ferry Schiermonnikoog

Ferry Schiermonnikoog, oktober 2015

Advertenties