Robin W. en zelfbeschikking….

13-08-14

Media, bekendheid, geluk, de dood en stabiliteit.

Ik ga toch maar eens even in op de huidige collectieve verontwaardiging en
treurnis rondom het door eigen toedoen verruilen van het stoffelijke voor het eeuwige van Robin Williams.
Ook ik heb genoten van deze man en zijn talent.
Wellicht tot ongenoegen van sommigen kan ik niet echt treuren om zijn voortijdige dood.
Dit is simpelweg omdat ik de man niet kende en ik me al lang niet meer vereenzelvig met het beeld’ dat van iemand tot ons komt, en al helemaal niet als dat beeld is samengesteld uit ‘rollen’.
Ik kan sowieso niet zo mee in collectief lijden rondom individuen die collectief bekend zijn, misschien een makke.
Het viel mij voor het eerst op na de botsing van Dody en Lady D., dat ik dacht ‘Tuurlijk is het treurig, maar ik kén die mensen helemaal niet.’
Ik had het in die fase iets drukker met bijvoorbeeld wat Cambodjaanse kinderen die landmijn-, prostitutie-, verwaarlozing en anderszins slachtoffer waren van omstandigheden waar ze geen enkele invloed op hadden, en waar ik wél (tot 2 keer toe) in de fysieke wereld mee opgetrokken heb.

Anyway, om te beginnen is het vak van acteur/actrice in existentiële zin wat eigenaardig omdat je immers – vaak opgeleid en al, maar in ieder geval – betaald wordt om onder geconditioneerde condities te zijn wie je niét bent.
Je moet óf iemand zijn die nooit bestond, óf iemand die wel degelijk bestond en die jij ‘nadoet’.
Je komt er dan op z’n best dicht bij, maar zonder ooit wezenlijk iemand anders te kunnen zijn dan je onvermijdelijke zelf.
Het is een schreeuw om verkniptheid.
We kennen allemaal de mensen die in een soms geüniformeerde ‘rol’ prima presteren, en aanzien vergaren en die buiten die rol wat minder prettig in hun vel steken. (ambtenaar, agent, ober, stewardess, vertegenwoordiger, dokter, leraar, ‘baas’ un so weiter)
Dat er dan achter die, zeker in Robin’s geval geweldige, prestaties een hoop geld en aandacht van (in de kern vreemden) tevoorschijn komt helpt wel, maar ook niet.

Sowieso moet ik denken aan een goede maat die beroepsmatig al jaren  in het media landschap verkeert en ook veel met acteurs/actrices te maken heeft.
Hij zei al jaren geleden rondom een fles grappa iets in de trent van: ‘laten we de charme en overtuigingskracht van die types ‘in beeld’ niet verwarren met de onzekerheid en instabiliteit als de camera eenmaal uitgezet is. Het zijn vaak wrakken.’
Mijn eigen beroep brengt door de jaren ook omgang met artiesten en (soms beroeps) BN’rs met zich mee en ik kan me prima vinden in dat hierboven geschetste beeld. #namenopaanvraag
Waarbij aangetekend dat het écht niet bij regel zo is dat er bij al die types een wereld van verschil bestaat tussen wanneer de camera’s aan/uit staan.
Ook in die kringen zijn er genoeg die zichzelf wel degelijk ‘zien’.
Aandacht gaat vooral uit naar mafkezen, ook weer een gevolg van het eigenbelang van de media.

Je hoeft echt niet ‘bekend’ te zijn om met alle manische trekjes gezegend te zijn die nu eenmaal gratis met onze soort meekomen, een soort cadeautje van de schepping.
Jullie wilden mens zijn? Echt heel anders dan de rest? Slimmer? Beter? OK! Doe je best!
Manische trekjes?
Overgevoelig en/of angstig voor, zo niet verslaafd – in willekeurige volgorde – aan: aandacht, macht, geld, neuken, nicotine, sport, tatoo’s, zeuren, ziek zijn, politieke invloed, verzamelwoede, kinderwens(en), gokken, religieuzigheid, dieren (‘Die kunnen er ook allemaal niets aan doen’), aanzien, ‘fan van iets of iemand zijn’, (ver)hongeren, kinderen, etnische superioriteit, controle, zelf mutilatie, minder-, meerderwaardigheidscomplex, eten, geweld, spelletjes… oh ja, drank…. en zo kunnen we nog wel even door.
En dat dan vaak ook nog in briljante combinaties.

Het valt ook niet mee om simpelweg alleen maar ‘te zijn’ in het alledaagse.
Dan heb ik het over gewoon een van de mensen zijn, ingebed in een complexe realiteit die in zichzelf weinig houvast geeft.
De kans om een realiteit buiten jezelf tot norm te stellen is aanlokkelijk en eentje die voor sommigen heel begrijpelijk lastig te weerstaan is.
Dat het om de relatie, de familie, ‘ons kind’, God, Allah of iets of iemand anders zou gaan in plaats van je pure zelf, is erg aanlokkelijk.
Het ontslaat je immers van volledig eigen verantwoordelijk voor je (on)geluksgevoel en dat van je naasten.
Ik praat daarbij ook graag over ‘het welkom in de wereld gevoel’.
Toch is dat ‘simpelweg zijn’ een aardig begin om ‘de rest’ tegemoet te gaan, ‘de rest’ als in al die kwesties die nu eenmaal spelen als je op deze wereld neergezet bent om dan vervolgens van dag tot dag zo aangenaam mogelijk voort te kunnen hobbelen.

‘Dapper doorstappen’ noemt m’n vriend de professor dat.
Voor ons, de gemiddelde lezer van zo’n stukje, komt daar nog bij dat we echt wel weten dat we onwaarschijnlijk veel dom geluk hebben gehad dat we in dit tijdsgewricht en op deze plek op deze planeet zijn geboren.
Dan zouden we toch, alleen al als gevolg dáárvan, structureel minimaal tevreden moeten zijn?
Maar nee, op facebook is het meestal een groot feest en zodra we elkaar gewoon spreken is er een boel wat op z’n zachtst gezegd een heel stuk beter kan.
Dat gaat over gewoon over relaties, kinderen, bazen, geld, ouder worden enzovoorts. #geefmaartoe
In het kader van ouder worden; ik citeer, naar eer en geweten en met alle respect, zo goed mogelijk Joep Lange, HIV autoriteit, en vanuit die context medisch redder – middels een door hem samengestelde cocktailtherapie – van een van onze lieve vriendinnen en één van de slachtoffers van de MH17 en daarmee één van de slachtoffers van noodlot in een griezelig pure vorm:
‘Don’t regret getting old, it is a privilege denied to many’.

Robin Williams voorkwam zelf dat ‘ie oud zou worden.
Dat is in zich een absolute vorm van zelfbeschikking.
Niemand bepaalt dat je moét leven, dat maak je zelf uit.
Het brengt me een aantal jaar terug toen een lieve vriend van ons zich opknoopte, 37 jaar oud, in een periode met ernstige angsten, een week nadat hij zelf had aangegeven in een lang 1 op 1 gesprek bij hem thuis – rustig avondje, pastaatje, wijntje, espresso – dat je alleen al omwille van je omgeving geen zelfmoord zou moeten plegen.
Een week later hing ‘ie.
Waar de geest, de ziel en het verstand van iemand is die zo’n actie inzet is niet te bevatten.
In ieder geval niet te bevatten voor iemand die voort kan in de geest, de ziel, het gevoel en de gedachte dat er simpelweg ‘zijn’ zomaar genoeg zou kunnen zijn.
De zin van alles zit ‘m in de omgang met elkaar, zo is mijn overtuiging.
Dat maakt het allemaal de moeite waard.

Oftewel; bid, mediteer, ga op je hoofd staan, loop een marathon, word ergens lid van, geef een lidmaatschap op, studeer, neuk, sport, begin een beweging, word vegetariër of paardenslager, drink….. schrijf…
‘Alles is therapie’, zo is een andere van mijn vele overtuigingen.
Kortom, doe wat je voelt dat je nodig hebt om ‘een voldoende in je gevoel’ te behouden en accepteer dat de wens of zelfs de claim op een continu geluksgevoel een hele domme wens/claim is.
Hetzelfde geldt voor ‘geluk op termijn’.
De kans is groot dat de fixatie daarop er mede toe leidt dat je het niet eens voelt als het er ‘gewoon’ is.
Onze onlangs gestorven oude en doodzieke buurman zei het op z’n Amerikaans:
‘Make sure you smell the roses son!’
In oud Hollands komt het neer op zoiets als ‘Zorg dat je de lamp niet ziende voorbij loopt’.

Terwijl ik dit schrijf draait er een net gedowngeload repertoire dat ik over 2 maanden live moet gaan spelen.
Na ‘Staying Alive’ van de Beegees, ‘Respect’ van Aretha Franklin is het nu de beurt aan Sheila E. en haar ‘The Glamorous Life’, ‘Without love it ain’t much…..’.

Ik heb net nog maar eens een plastic tasje uit de bosjes gevist bij ons.
Die gaat in ieder geval niet het water in om via de Entrepothaven, het IJ en de Noordzee in die plastic soep in een verre oceaan te belanden.

We eten vanavond bami en ik hoef geen boodschappen te doen. Alles is in huis.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s