Maandelijks archief: januari 2013

Café fotograaf bij het Papeneiland, 11-01-13

Ik was gisteren weer eens even in z’n stamkroeg in de Jordaan.
Op zo’n avond komen er met toestemming van het management gemiddeld 3 ‘fotomannen’ binnen.
Die maken voor een paar Euro een polaroid waardoor je het moment vast hebt. Iedereen heeft ondertussen zelf een GSM camera bij, maar goed.
Het zijn altijd de zelfde mannen, een soort Pakistanen ofzo.
Alhoewel ik nog nooit zo’n foto heb laten maken groeten ze altijd vriendelijk en dat is behalve leuk ook verstandig want ze moeten hun werkgebied goed onderhouden om het te behouden.
2 van die gasten geven me inmiddels beleefd een hand, als gevolg van korte praatjes in de ‘How are you?’ en ‘It’s really cold tonight!’ sfeer.
1 van die 2 houdt z’n zelden warme hand eerst even bij z’n hart, vaste gewoonte, van z’n opa geleerd, denk ik dan.
De reacties van de gasten zijn over het algemeen relaxed alhoewel er af en toe een eikel bijdehand doet tegen deze mensen die uiteindelijk helemaal onderaan de keten zitten, al dan niet legaal.
Hun persoonlijke verhalen wil je niet horen.
Als de baas merkt dat er tegen een van de door hem geaccrediteerde mannen vervelend gedaan wordt is er minimaal een vermaning, maar ook heb ik hem er al arrogante beurs eikels uit zien zetten.
– ‘Hier aan tafel een beetje luidruchtig over deals van tonnen zitten op te scheppen en tegen zo’n jongen zeiken over dat ‘ie te duur is? Oprotten, niks betalen en nooit meer terug komen!’ Zo ging dat.

Gisteren was er een vette dertiger die ongeïnteresseerd tegen één van de 3 zei dat ‘ie teveel geld vroeg en dat ‘z’n collega – wat het helemaal niet is – het goedkoper doet.
De man vroeg nogmaals rustig of hij nou ja of nee een foto wilde hebben, in van dat Paki Engels trouwens.
De vette eikel zei dat ‘ie helemaal geen foto wilde, en dat terwijl hij al die tijd sms-end op z’n GSM zat te kijken en de fotograaf niet eens aankeek.
De fotograaf keek mij indringend en berustend aan met z’n diep donkere ogen en wees met z’n wijsvinger op z’n voorhoofd, precies op de plek waar in z’n thuisland nog wel eens een stip gezet wordt, eveneens de plek die we aanwijzen om duidelijk te maken dat iemand niet goed snik is.
Hij verdween met een bescheiden glimlach in de nacht, op zoek naar een paar eurotjes van mensen die onverwachts een in alcohol gedrenkt moment willen vasthouden op een polaroidje.

Beschaving is iets moois, als het zich voordoet…..

Afbeelding