Maandelijks archief: december 2011

Crisis…

6 december 2011,

Crisis…

Mijn dame had onlangs even 3 weken vrij vanwege veelsteveel overwerk. En al die overtollige tijd kan niet mee naar 2012. Er zijn nu nóg 48 uren over en die kunnen wél mee. Vanwege haar 4 daagse werkweek is dat dus eigenlijk nóg weer anderhalve week óver hebben, dit jaar nog.

Bij de hernienwde aanvang hoorde ze meteen dat er 4/5 collegas – van de ± 30 – weg moeten dan wel veel minder moeten gaan werken, de crisis dus.  Het is de tweede afvalronde in 2/3 jaar. Balende en snikkende collegas, onbegrip, onzekerheid….

Ik ga vanochtend praten over geld vrijmaken uit m’n momenteel zeer slecht renderende pensioenpot. Het is om tegen betaling te kunnen stoppen met een zakelijke excercitie die al té lang téveel geld kost. De risico’s worden wat mij betreft te groot voor de langere termijn en ik wil niet in toestanden terecht komen die ik niet meer kan overzien, qua poen dan. We spreken van een gevalletje ‘ten halve keren in plaats van ten hele dwalen’. Niet leuk is het te moeten gaan betalen om te kunnen stoppen, maar goed, niemand heeft een pistool op m’n slaap gezet om me aan deze – letterlijk – onderneming te laten beginnen. Het oude motto ‘Eigen schuld is goud waard’ doet opgeld.

Wandelend door ‘Zuid’ – daar ziten de pensioenbeheerder – vallen zomaar wat onbenulligheden op.

In de Cornelis Schuytstraat manoeuvreert een hoge, vette, witte BMW X6 vol met 2 vette, witte vrouwen met Hollywood Style zonnebrillen op het haar onhandig tussen andere ‘je kan écht niet zonder hybride pooierbak naar de groentejuwelier’ modelletjes, regelmatig dubbel geparkeerd. Aan de stuurbekrachtiging kan dat niet liggen.

Een ‘goedkope’ TNT allochtoon probeert goed te lezen op een brief én een deurpost of het samenspel klopt. Hij heeft werk, maar snapt er niets van

Een afgetrainde Zwarte Piet aan de deur van de Tourbillon winkel in de PC verraad met z’n blik dat hij liever in de sportschool had gezeten dan hier weer wederom een dag in spataderen te moeten investeren, stilstaand voor een minimumloon, tussen horloges die vanaf ± € 30.000 de winkel uit mogen.

Witte kindjes steken schreeuwend over bij het Concertgebouw, onder bezielde leiding van van 3 witte netjes geschoolde mama’s (eerlijk gezegd door mij wel eens Atheneum zeugen – toen in Naarden-Vesting – genoemd, maar dat moet u écht maar weer snel vergeten. Ik ga soms écht te ver, ja toch?).

Een keurig pré-pensioenerig echtpaar – mevrouw met een groot bruin kussen op schoot – kijkt geconcentreerd toe hoe de verkoper van Perzische tapijten 1 voor 1 grote kleden van een stapel van een meter hoog optilt  en half doorrolt en daarmee het ruime assortiment laat zien. Er komt zeker eentje die leuk met het kussen gaat matchen. Zijn puntige Italiaanse schoenen en door – geen twijfel mogelijk – een opticiën aangeraden bril doen moderniteit vermoeden in dit ouderwets middenstandsbedrijf. Als de crisistheorie klopt zal hij geen rugklachten krijgen in deze tijd. Ik moet aan Peter van Straten denken.

En dan… Raoul Heertje steekt de Van Baerlestraat over met een gepijnigde blik. ‘Waarom?’, denk ik dan. Je bent immers een van de niet echt kwalijke BN’ers, intelligent, geliefd, gewild in de kwekprogramma’s en goed bezig, weetjewel? GOED BEZIG!

De laktafel bij de chique vermogensbeheerder moet eigenlijk gerestaureerd worden, evenals de kast.

Mijn persoonlijk aanspreekpunt Pieter (46, zoontje van 3) laat enthousiast zijn trouwfoto’s (galajurken en pinguïnnetjespakken – uit je dak op 80-er jaren disco) zien. Ze deden het bij ‘Vork en Mes’, inderdaad een mooie lokatie. Hij is ook gek op muziek en geeft aan me graag als klant te houden. En dat terwijl ik zeker weten een van de minst vermogenden van de club ben. En als het zo doorgaat helemáál.

Mijn beklag over de arrogante houding van z’n directe chef werd gepareerd met: dat horen we wel vaker. Traffic manager Maartje zoende weer vriendelijk waar ze de vorige keer, bij het door beheerder verzorgde concert van Ellen – eens maar nooit meer – ten Damme in Het Muziekgebouw aan het IJ, onprofessioneel bijdehant was. Wellicht de cyclus.

Ze waren allemaal zo aardig en attent toen ik 4 jaar geleden het startkapitaal stortte. Ik at – op zijn kosten  – nog een legendarisch briljante biefstuk met frietjes bij Loetje met één van de mij inmiddels zorgvulding omzeilende vennoten.

Er staat een strak blauwe, witte, grijze hemel waar op elk moment vanallus uit kan komen vallen, en waar ook de zon dan weer prachtig doorheen komt. Het is koud, maar het licht is prachtig.