Maandelijks archief: oktober 2008

‘Nein, nein, nein, nein, NEIN!’, je eigen horloge maken in Mannheim

Het is 00.16 u op 19-10-2008. Moanin’ [Alternate Take] van Art Blakey & The Jazz Messengers draait via de iPhone op m’n ‘JBL On Stage’ systeempje, zo’n kleine discus met een paar speakertjes die verdacht goed klinkt. #metbasenal

‘U spreekt met Jaap Blokker, staat u achter een maaimachine?’.
‘Dag meneer Blokker, nee, ik hang net het handvat terug in een dieselpomp in Duitsland, onderweg naar Mannheim’. (alsof dat er toe doet).
Ik blijf maar dingen zeggen die er helemaal niet toe doen…..
Jaap Blokker (zélf) belde me i.v.m. zijn belangstelling voor het Molukse ‘Brothers In Music’ project waarmee ik bezig ben.

Het was in totaal 5.45 uur rijden naar Hotel Löwen in Mannheim om een netjes Engels sprekende Chinese Duisteres aan de balie te treffen.
Ze wist wel iets van een reservering in verband met mijn naam, maar niet dat het over vandaag ging enzo.
Maar als ik nou even naar miester Lotterman zelf ging, aan de overkant van de straat, dan zou het allemaal goed komen.
Ikke Willem Kamerman bellen, zat op Tenerife… Hij is de baas van het merk Blancier en hij gaf me die prijs; ‘Een weekend lang je eigen horloge maken’ als je op de aardigste manier je ideale horloge zou omschrijven.
Het was een prijsvraag in een glossy horloge blad dat ik voor kerst had gekregen.
Willem zou meteen even met Lottermann bellen.
Ikke aanbellen bij Lotterman. Lotterman 1 komt tevoorschijn, van achter een dikke houten poort, op blote voeten, gouden oorplaatje in de vorm van een koe.
‘Sie brauchen mein brüder…’. Om een hoekje op het plaatsje zie ik oude meubels.
0m een niet geheel duidelijke reden heb ik voor deze trip mijn 1e serieus aangeschafte horloge om de pols gedaan, de Heuer Autavia uit ongeveer 1965, gekocht van Guus van der Put, eigenaar van hét restaurant van Roosendaal toen ik nog een pikkie was.
Waarschijnlijk is het gewoon weer burgerlijk sentimenteel. Ooit heb ik de 175 Hollandse Rekels die ik voor de Heuer betaalde tegen 3 guldens per uur wegpouliert bij Guus.
Ik wilde toen eigenlijk het Omega maanhorloge, maar ja, die kostte 900 Rekels. Onbereikbaar in die tijd.
Wat ga ik op de wijzerplaat van m’n aanstaande horloge laten zetten?
Al 2 weken is het een issue: wat ga ik op de wijzerplaat laten zetten? Waarschijnlijk een decent ‘jdr’ in een leuk lettertypje.

Sowieso was het een rare week….
Ik speelde op een dinsdag avond met de – Feest in je moerstaal – après-skihut act ‘Starkoo XL’ in de Heineken Music Hall.
Peter Koelewijn – word ik nooit meer fan van – was met z’n ‘Kom van dat dak af!’ speciale gast.
3000 jonge mensen schreeuwen mee… kale koppen, oorringen, non descripte meisjes, iedereen stijf van de oorverdovende middelen, althans zo voelde dat.
Ali B – ook speciale gast – vraagt beleefd, ‘Wie Is Hier Fokking Baas?’, ‘Wij Zijn Hier De Fokking Baas!!!’, en ook dat schreeuwen dezelfde 3000 mensen weer mee…
Ali krijgt een glas tegen zich aangegooid, Peter niet, verwarrende ervaring.

Maar ook deed ik een zogenaamde “Team Hit Building’ op een luxe boot met de directie van Sanoma, met een hagelwitte streng kijkende Finse damesbaas, maar ook met de vader van voetballer Eljero Elia die ik conga les gaf.
Mijn persoonlijke ‘de neuzen dezelfde kant op’ clinic kwam niet echt uit de verf.
Het met z’n allen leuk muziek maken wel. Zo kwam het toch goed.

Vorige week beleefden we nog een Aids gala in Zaandam, met een wat vreemde semi-BNer als  presentator.
Er was een entertainmevrouw met behoorlijke tieten en ’n ‘Phantom of the Opera’ act, verder lekker eten/drinken, prima bediening en een eigenaardige loterij.
Een van de mensen bij ons aan tafel deed leuk mee en kocht een shirt van Wesley Snijder of zoiets.
Sommigen aan onze tafel zijn wat society-achtig, maar het is een leuke avond.
Onze gastheer verontschuldigt zich een beetje voor het niet opvolgen van gebaren m.b.t. betrokkenheid aangaande mijn zakelijke activiteiten.

In het restaurant in Mannheim kom ik in aanraking met 2 oudere Hollandse heren van het type ‘op het balkon van de Muppet Show’. Ook zij gaan hun eigen horloge maken.
Hans M. en Tobias A., ze kregen het arrangement kado van vrienden i.v.m. hun beider 70e verjaardag.
Ze zijn al al 65 jaar de beste vrienden, beiden zijn electro techneuten met een internationale corporate levenswandel.
Ze hebben ervaringen over corruptie in verre landen, Nigeria, Tsjaad enz…
Tobias had iets met bierbrouwerijen… ben benieuwd.
Eerst is het nog U, later jij.
Hans is niet zo op Amsterdam. Hij spreekt spreekt over een hoofd van de politie – dhr. Kaasslachter? – die parkeergarages onder de grachten wilde… Die werd uitgelachen.
Ik noem wat verworvenheden van A’dam; Ajax, Rijksmuseum, Abouthaleb als A’damse Marokkaan burgemeester van R’dam.
Het werkt niet. Hans woont in Smilde. ‘Molukkers zijn nog behoorlijk op zichzelf….’.
Ikke ja maaren: over die hond van een Luns enzo… en dat je militairen niks moet beloven en zeker Molukse niet en dat ze in Zeeland opener zijn.
Hans: ja, maar in het licht van die tijd…
Ikke: maar als je niet weet wat je beloofd, hou dan je kop….
Tobias spreekt over z’n moeder van bijna 94 op haar sterfbed en over een twist tussen hem en z’n zusje waarbij ze zich verontschuldige omdat ze partij had gekozen voor het zusje (nakomeling).
Hij kon zich het hele incident niet herinneren.
Bij de oude mannen is er alom lof voor Wouter Bos, JP Balkende verbleekt.

Lotterman 2 komt nog even kijken of alles goed gaat in het restaurant, drinkt een soort Proseccootje, heel snel, en is weer weg. Hij blijkt Till te heten.
Noem alleen de naam Lotterman ‘und alles ist klar!’.
Hij toont op verzoek nog even snel z’n nieuwste prototype klokje, met onzichbare wijzers op donkere wijzerplaat met diamanten uiteinden waardoor je alleen de fonkele steentjes ziet.
De local vibe, super.
Tobias bedenkt dat de Lottermannen mischien ook wel De Fokking Baas van het restaurant zijn.
In dem hotelbar is nog wat te beleven. De mannen gaan naar boven, ‘terwijl ik normaal ook pas om 12.30 u ga slapen’, zegt Hans dapper.
Er zit een een gebakkenbaarde Piet Veerman met een ‘niet zo goed gelukt’ paard van een wijf in mantelpak bij zich. Ze zijn pas nog in de RAI en dus A’dam geweest.
Hij doet iets met watermanagement, heeft een grachten vaartochtje gemaakt, speciaal gearrangeerd en in de regen.
Nu voor is hij voor een ‘Messe’ in Mannheim.
Hij is 57 jaar oud en heeft jaren geleden in ‘Bergen Am See’ nog haat tegen Duitsers gevoeld. Tja….. affijn, ikke het humane verhaal erin, ‘wij’ hebben er allemaal niets mee te maken en het is van alle tijden en plaatsen.
Soms gaat het in een maatschappij gewoon fout, met name als we psychopaten niet op tijd corrigeren.
Ik gooi m’n verhaal over de handtekening onder het Amerikaanse manifest dat mijn opa geen communist was er nog maar eens in. Het paard is dan al vertrokken.
Het is 01.23 u, tijd om te slapen……

00.55 u, en dat dan na thuiskomst op zondag avond, ik heb 505 kilometer in 4/5 uur gereden, 120 km gemiddeld per uur, mét file bij Leverkusen.
‘Nein, nein, nein, nein, NEIN!’…. Dat is de samenvatting van de bevindingen van uhrmeister Frans aangaande mijn prestaties op technisch en motorisch gebied na twee dagen seminar.
Hij begrijpt niet dat ik het niet begrijp, niet zie…..
Hij blijft maar knikkebollen en gemaakt vriendelijk.
Het voelde voor mij alsof je je eerste autorijles van Michael Schumacher krijgt.
Eerst 3 uur lang techniek…. dan het horloge uit elkaar halen en weer in elkaar zetten.
Ik krijg geen naam op m’n cijferplaat, hoort niet bij het arrangement dat ik gewonnen heb.
Bij Frau und mutti Lottermann is er een Wiener Schnitzel als eerste lunch, en een grundliche pasta als tweede.
Het lijkt me een mooie familie, met foute opa en al.
Hij staat op de foto die niemand in de familie wilde hebben, dan opa maar bij Till in het atelier ophangen, de foto dus.
‘Hans, ik begrijp er geen reet meer van….’
‘Nou To, ik ook niet….’
Hans uit Smilde en Tobias uit Kleve.
‘Ich bin die Nina, aus München’, zei het paard aan het ontbijt
En ‘zwei capuccino’ op gebiedende wijze. We spreken van 2 rolexen, zij die van haar over haar mouw. We rijden in een Porsche Boxer en hebben beide een buikje.
Is zij dan de ex-secretaresse? Ik zie Duitse porno voor me.
Ik richt tijdens het seminar wat rampjes aan, schroefjes fout, polijsten fout en ook op de foute plek in het atelier, tandradartjes fout ten opzichte van elkaar, fout schroevendraaiertje, niet blue-en met de föhn om de hardstalen (fout gepolijste) schroefjes door hitte diep blauw te maken.
Grappige broer – die van de blote voeten – doet het vergulden, 3 X 30 seconden….
Meister uhrmacher Frans is een eigenlijk beest, die beledigt de zwaarste types door gebrek aan tact.
Het diner was in de Baderische kweeniemeer, Schweinesteak gebacken mit camenbert, erg lekker.
Het werd veel babbelen met Tobias en Hans, en biertjes drinken.
Er kwam nog een lokaal koor zingen, 2 X zelfs, Schubert of zo, meerstemmig en vals.
Ik dronk nog een bierchen met Frank Klein, en heb een bieschen freunde gemacht mit Holland.
‘Wir machen uns immer klein’, zegt ‘ie.

In m’n hotelkamer zie ik stukken van de RTL ‘Durch Den Wand Show’, de Horst Schlämer Show en wat sms-bare erotische nachtfreundinnen, iets anders qua stijl dan bei uns, veel lingerie, make-up, neptieten u.s.w..
Ook beland ik zappend bij een stiertje dat door besnorde cowboys castriert wird, de kop vastgebonden aan z’n lijf.
Een griezel duwt een mes in z’n witte zakje waarna de bebloede kloten uit het beestje gesneden worden terwijl de mannen kijken met een een tevreden, enge, debiel logische blik in de ogen.
Ik stuur volgende week 2 X ‘Chez Louis’ aan Tobias en Hans, ik geef wat samplers van ons label aan de andere mensen.
3 weken na z’n ontvoering vroeg Tobias of zijn baas Freddy er nog wat aan over gehouden had. “Ja, 95% van de Japanners wist niet dat er een ‘Meneer Heineken is’, dat weten ze nu wel.”
“Ik ben een ernstige man” zegt Hans.