Maandelijks archief: maart 1992

Jazz & Percussion

‘JAZZ NU’ MAART 1992

Jazz & percussion

Zondagavond 19 oktober 1980, 20.00 uur, Jaap Edenhal, Amsterdam, entree f 25,-.
Weather Report in Concert.
Ik weet het zeker.
Op m’n 18e weet ik zeker dat het kan: Jazz en percussion!
Na de LP ‘ Heavy Weather’ zie ik ze voor het eerst live, mijn helden.

Helemaal uit Brabant met trein en tram… Wat een concert. Ongelooflijk!
Ik zie (voor het eerst) lazerstralen. Birdland, Diaprojecties. Pastorius die soleert over zijn eigen groove. Zawinuls pretoogjes, Erskine’s kleine drumsetje. Shorter’s zweet en uitstraling en dan die grote donkere man op percussion. Hij gebruikt conga’s, bongo’s, cowbells en bekkens, allemaal met z’n handen. Robert ‘Bobby’ Thomas jr. swingt echt onvoorstelbaar.
Als een muzikaal slangenmens manouvreert hij zich door grooves en (hoger) sferen.
Ik was volledig verdoofd toen ik de koude nacht weer in ging naar m’n logeer adres.

Zelf speel ik dan zo’n anderhalf jaar.
Al mijn spaargeld gaat op aan echte Latin percussion, conga’s, timbales, etc., etc.
Het materiaal is o.k., de enige echte Steve Boston heeft me in drie lessen de basis geleerd.

John Engels zegt op ‘n gegeven moment dat als je swing speelt, de laatste open toon wat langer door moet klinken. Het moet rond zijn. Niet ‘doe doe tak’, maar ‘do doeoem tak’.

Inderdaad, de meeste congadrummers, die al in de jaren ‘50 jazz speelden bleven ‘recht’ spelen.
Deze mensen kwamen vanuit een mambo en cha-cha-cha-traditie.
Enkele namen uit die tijd zijn Mongo Santamaria, Candido Camero, Sabu Martinez.

Een van mijn lievelingsplaten is er een van Herbie Hancock en Willie Bobo (in wiens latin-ensemble ooit Chick Corea begon) uit 1964, ‘Succotash’.

Ook George Shearing’s ‘In The Night’ uit 1956 met op conga’s Armando Peraza, inmiddels al jaren de veteraan bij Santana, en trouwens Jean ‘Toots’ Thielemans op gitaar, is een absolute inspiratiebron.
Verder is er bijvoorbeeld “Stan Kenton Today’ uit 1972 waar ene Ramon Lopez de ‘Latin’ (zo staat het in de hoes) voor zijn rekening neemt.

Wat mij echter steeds verbaasde is dat die congadrummers/percussionisten alleen latin-achtige nummers mochten volspelen van hun broodheren.
Waarom speelden ze nooit swing?
Toen hoorde ik dus Bobby Thomas jr. Die flikte het en dat doet ‘ie nog steeds.
Misschien zullen sommigen zeggen dat Weather Report geen Jazz in stricte zin is. Daar valt over te praten (of toch niet?).
Bobby deed het in ieder geval later nog ‘ns dunnetjes over op ‘Ivory and Steel’ van Monty Alexander en ook bij o.a. Stan Getz.
Hij maakte voor mij duidelijk dat je als percussionist op een jazz-gitaar echter niet alleen in bossa’s e.d. uit de voeten (handen!) kunt. Ook is het voor mij logisch dat een percussionist, zoals bijvoorbeeld, een saxofonist, chorussen (solo over het vormschema) kan spelen.

De tijd dat een percussiesolo automatisch betekent dat de rest van het gezelschap, behalve de drummer, koffie of iets anders kan gaan drinken, is wat mij betreft dan ook voorbij.
Het mag gewoon muziek blijven en hoeft derhalve niet in eindeloos gerikketik te verzanden.
Er is overigens niets verkeerd aan Afro-Cubaanse muziek of aan bossa’s, samba’s, etc.
Uit historisch oogpunt is er voor ons, percussionisten, trouwens helemaal geen ontkomen aan.
Je moet grondig kennis nemen van de traditie. Het is echter de automatische koppeling Percussion <-> Latin die ik bestrijd.
Het wordt tijd om een percussionist als een volwaardig, all-round musicus te gaan zien.

O.a. George Shearing, Herbie Hancock, Duke Ellington, Stan Kenton en zeker Joe Zawinul deden reeds een stap in de goede richting.

Toegangskaartje

Toegangskaartje