De minister van BZ…

21-08-18

Volgens Rutte kan Blok nog ‘prima doorfunctioneren’ en is onze zwemmende Maarten een reus, dat alles binnen ongeveer één dag. (Olympisch kampioen en ex-kankerpatient Maarten van der Weijden zwom bijna de hele Elfstedentocht in het kader van fundraising voor kankeronderzoek)
Het 2e klopt, het 1e niet.
Ik, stemgerechtigd en belasting betalend burger van Nederland, schaam mij diep voor de ons in het buitenland vertegenwoordigend minister Stef Blok en hoop dat ‘ie vervangen wordt door iemand die vanuit universeel humaan besef – doorvoeld besef – prikkelt en handelt.
En dat kan ook prima iemand van rechtse signatuur zijn trouwens.

Nog even waar onze Stef het zoal over had:
„Waarschijnlijk zit ergens diep in onze genen dat we een overzichtelijke groep willen hebben om mee te jagen of om een dorpje te onderhouden”.
– Bedankt Stef; na een leven lang omgaan met ongeveer alles wat multicultureel leven te bieden heeft, zowel professioneel als privé, op alle continenten behalve Australië, inclusief het al 36 jaar samenleven met een bruine, een bruine wiens voorgeschiedenis eentje van onvrijwillig hier terecht komen is, verordoneerd door keurige witte heren (zoals jij) vanuit een Nederlandsch machtsmonopolie.

„Loop eens over straat in Warschau of in Praag, daar lopen helemaal geen gekleurde mensen. […] Die hebben daar geen leven.”
– Bedankt Stef; na o.a. een prima bezoek aan Warschau een paar jaar geleden. Prachtige tijd gehad met een Pool en een daar wonende Cubaan die in een café werkt en een dansschool runt.
Ik heb alweer een paar jaar geen contact met ‘m, maar ik durf aan dat, als de situatie daar verslechterd is, dat komt door uitspraken als die van jou, Stef.
Die worden door benauwde zielen immers graag overgenomen, en liefst zonder de moeite te nemen om e.e.a. te verifiëren.
Uitspraken van bijvoorbeeld Mandela komen bij die types wat lastiger binnen.
Als je benauwd bent zie je immers liever bevestigd dat alles wat anders is dan jijzelf inderdaad eng is en weg moet.
We worden pas gelukkig en beschaafd als iedereen is zoals jij en er ‘overzicht’ is, ja toch?

„Suriname is a failed state en dat heeft ernstig te maken met de etnische opdeling”
– Bedankt Stef; als je nou eerdaags eens iets goeds wilt doen met je (hopelijk) riante wachtgeld regeling, geef dan héél veel aan YES, de stichting ‘Youth Empowerment Suriname’, opgezet door onze vriendin Apana van Leeuwaarde, hier opgegroeid en jaren geleden ‘terug’ gegaan om daar ‘Youth from all walks of life’ constructief te stimuleren middels onderwijsprogramma’s. Wij steunen YES vanuit ons Mokums dorpje al vanaf dag één. Hier de site: http://yes.sr
Kom ook eens langs op Kwaku.

Je woorden waren ‘onhandig’ gekozen, maar zelfs al neem je ze na een kamerdebat alsnog terug, het is te laat Stef, je hebt je ware aard laten zien, je hoort in een dubieus rijtje.
Jij staat met je partij voor zogenaamd ‘keurig rechts’, maar je zit feitelijk in de hoek van ‘fout rechts’, zoals we net zo goed ook ‘fout links’ kennen, het soort ‘fout’ dat steeds weer de geschiedenisboeken haalt als het om ontwrichte maatschappijen gaat die niet zelden naar ontmenselijking en destructie afzakken.

En je vriend Mark, onze volksvertegenwoordiger nummer één, blijft mediabewust opgewekt lachen, positiviteit uitstralen, maar dus niet onvoorwaardelijk genereren door afstand te nemen van jou en je abjecte gelul, Stef.
Hij hoopt net als jij en goed betaalde media adviseurs dat de luwte van het zommerreces er voor zorgt dat jouw prikkelende akkefietje over waait om jou vervolgens weer lekker de wereld rond te blijven sturen als ons boegbeeld op Buitenlandse Zaken.
Ik heb voor jullie beiden gek nieuws; of je het leuk vindt of niet: Nederland gaat NOOIT meer ‘wit’ zijn, laat staan ‘white only’, NOOIT MEER, en de rest van de wereld ook niet.
Het Holland van jouw en mijn witte voorouders, hardwerkende en God vrezende arbeiders, kolonialen, NSB’rs, Katholieken, handelaren, verraders én helpers van onderduikers, verzetshelden en alles wat daar tussen zit, is voorgoed voorbij.
We gaan het mét óf zonder types als jou, Halbe, Geert, Thierry en nog veel anderen, lekker multi cultureel samen uitstoeien verder, en ja,met vallen en opstaan.
Knoop dat maar goed in je witte oren.

_DSC1366NEWS_group_Hoorn_04-10-17web

Advertenties

Het Wilhelmus?…

 27-04-2018…

Ik lees de krant.
Er schuifelen 2 arische baardhipsters aarzelend langs onze border, hand op de rits van hun gulp.
Eentje ziet mij door een gat in de struiken.
Ik knik ‘NEE’.
‘Shit’ lees ik lip en ze lopen weer door.

De verjaarfuif rondom onze volwassen Prins Pils is dus weer begonnen.
Als iemand een zwarte smoking strik ‘voor weinig’ op de vrijmarkt tegen komt….. Ik hou me aanbevolen.
Die van mij raakte onlangs zoek, die van gisteren was geleend.
Overigens heb ik voor het eerst in mijn 40 jaar op een podium het Wilhelmus gespeeld, voor geld en mannen in ‘de houding in uniform met strepen’, geflankeerd door vrouwspersonen in galajurken.
Speciale gasten een klein en eveneens geüniformeerd clubje Yanken.
Allemaal aan de Oranjebitter. #zijlieverdan……
Overigens leuke mensen om voor te spelen, de catering was verpletterend.
Toen we binnen kwamen zei onze contactpersoon meteen ‘Jullie weten toch wel dat je na het welkomswoord het Wilhelmus moet spelen hé?’.
Ik keek hem aan alsof ik helemaal niet wist waarover hij het had.
‘Het Wilhelmus?’. #moetikwetenwatdatis? #altijdevendehumorcheck
Hij ‘Ha ha, dat komt wel goed dus!’.
Deed me denken aan de typische muzikanten anekdote over de dronken trompettist die ooit ‘Zie ginds komt de stoomboot’ inzette toen de mama van onze huidige vorst op een vergelijkbaar avondje binnen kwam. #fluitevenmee
Ik snap inmiddels ook dat sommige geledingen binnen defensie om meer geld vragen voor bijvoorbeeld communicatie apparatuur, alhoewel ik blij ben dat ze in ieder geval echt wel wat over hebben voor goede catering en topmuzikanten. #weetjewel

Zojuist werden de hipsters opgepikt door vrienden met bootje.
Jogster jogt langs, headphones on, helemaal onafhankelijk.
Eentje roept keihard ‘Hey Jill, Jill, Ji-ill!!’.
‘Oh hiiiiiiiii! Wow! Are you guys here for Kingsday? Oh wow, that’s so awesome!!!!’. #likmu…..
We hebben er met de buurt voor moeten knokken, maar wat ben ik blij dat we geen zogenaamde E-Harbor voor de deur hebben gekregen.

De eerste disco beuk boten met oranje mongolen komen langs, handjes en biertjes in de lucht.
Het is half 1, s’middags.
Maar goed, een zwarte James Bond strik dus.
Ik hou me aanbevolen en apprecieer dat we in vrijheid leven.

P1120055Volkel_proostweb

Bij het overlijden van Jan Mouthaan…

05-03-2018…

Afgelopen vrijdag gonst nog na…. het hele weekend al.

Ik was weer eens in Roosendaal, de plaats waar ik tot m’n 19e gewoond heb.
Het ging om een uitvaart.
Dit keer was de noodlottige beurt aan Jan Mouthaan, vader van m’n oude vriendjes Frenk en zus Brenda.
Geboren in Semarang in 1941 en in Holland vanaf z’n 15e, stierf hij onlangs aan een acute hartstilstand in zijn huis in een Roosendaalse buitenwijk.
Jan werd aan het eind van de middag gevonden door z’n schoondochter die de hond kwam halen of brengen, dat weet ik niet meer.
Z’n nasi goreng en loempiaatjes stonden klaar op het aanrecht, hij was niet bezig met (bijna) dood gaan.

Hoe vaak ik daar in mijn puberteit onwaarschijnlijk lekker heb gegeten kan ik me niet herinneren, maar het is heel vaak geweest.
En dan ook nog regelmatig bij oma Mouthaan, Jan’s moeder.
In principe was het elke vrijdag raak, en dan ook meteen met een hele ‘gang’.
Daarna gingen we op stap, de disco in en soms ook nog na sluiten van die disco naar Antwerpen.
Frenk had altijd al een auto, en een boel van die andere gasten ook, ik niet.
Eten deed ik trouwens ook om de haverklap bij diverse andere families waar ik op de een of andere manier met grote bek en al welkom was rond etenstijd.
Niet zelden ging er nog een tupperware bak vol heerlijks mee naar huis, voor vader/moeder en vanaf m’n 17e voor mezelf.
Ik woonde immers al zelfstandig vanaf die mooie leeftijd; een heel ander verhaal.
Zoals bij alle Indische/Molukse mensen is gastvrijheid iets van een heel eigen orde.
Weg zonder eten is lastig…. zit niet echt in ‘het systeem’.

Wat hebben mensen zoals Jan, maar ook m’n schoonvader, ooms en tantes van mijn meisje en de ouders van al die Indische/Molukse vrienden en familie toch moeten doormaken om in het na-oorlogse Nederland een waardige eigen plek te verwerven?
Wat is je identiteit en wat voor emotioneel, psychische krachten worden er relatief jong in je leven op je los gelaten in een compleet vreemde wereld?
Indo’s bijvoorbeeld werden ‘daar’ gepest en hier goeddeels smerig aangekeken, zoals we nu nog steeds doen met ‘vreemdelingen’, inmiddels deels aangemoedigd door wat zich politici noemt.

Jan was 15 toen ‘ie met z’n 1 jaar oudere broer ‘vooruit’ gestuurd werd vanuit Indonesië.
De rest van het gezin zou later komen.
Je bent dus 15 en wordt gelanceerd in een totaal onbekende wereld, komend uit Indonesië dat nauwelijks is bekomen van een oorlog c.q. een strijd om onafhankelijkheid.
Je hebt gehoord dat het er koud is en vraagt je af hoeveel blouses je over elkaar aan moet trekken om warm te blijven.
Je hebt het nog nooit koud gehad.
Je hebt geen besef dat de ‘witten’ uit Indonesië zijn niet representatief voor de ‘witten’ in Nederland.
Je komt terecht in een of ander pension, tussen wildvreemden.
Je hebt geen idee wat de toekomst gaat brengen maar bent wel alvast begonnen met een door het werk aan de Birma spoorlijn getraumatiseerde vader, eentje die uiteindelijk ook nog kort na aankomst sterft in dat koude land.
Je moeder is een jonge weduwe.
Je hebt nauwelijks mentaal gereedschap meegekregen om in een vertrouwde omgeving prettig door je jeugd te komen, laat staan in een compleet vreemde wereld, de zogenaamd westerse beschaving.

Waar is de flexibiliteit vandaan gekomen om ‘een of andere draad’ op te pikken?
Waar is de wilskracht vandaan gekomen om een hard werkend tolerant mens te worden, eentje die ambitieuze verantwoordelijkheden oppakt voor zichzelf en ook nog voor een eigen gezin, familie en een ‘gemeenschap’?

Die hele generatie is zwaar getest, en weer anders dan de generatie van mijn directe familie die immers vlak voor of in de oorlog zijn geboren, dan wel er jong volwassen en ‘gezin’ in geweest zijn.
‘Laat nooit iemand je vertellen dat het vroeger beter was’ zei ooit m’n opa tegen mij.
Mijn generatie en die erna zullen hopelijk nooit hoeven voelen wat het is om in zoveel onduidelijkheid en onzekerheid te moeten leven, en om zoveel traumatiserende ellende en destructie te moeten doorstaan.
Inderdaad, zoals nu weer mensen in Syrië en elders.
Dat je ‘blij’ mag zijn dat je het hebt overleefd.
Indo’s en andere ‘bruinen’ hebben dan na achterlaten van hun vertrouwde omgeving en cultuur ook nog even met een heel andere wereld te maken, een wereld met compleet andere omgangsvormen bijvoorbeeld.
Niet alleen de temperatuur buiten, maar ook de temperatuur in de alledaagse omgang is onvergelijkbaar anders.

Jan dronk veel, rookte heel veel, werkte heel hard en lang, sowieso tot z’n 69e.
Grote bek, groot hart, heel groot hart.
Z’n eerste huwelijk – uit de tijd dat ik er veel overhuis kwam – liep stuk.
Zoals bij al m’n vriendjes dacht ik dat het bij hun thuis allemaal wél in balans en ‘gezellig’ was, in tegenstelling tot bij mij thuis.
Later kom je er achter – in zekere zin gelukkig – dat het bijna overal gedoe was/is.

Jan’s tweede huwelijk eindigde met het overlijden van z’n vrouw Roos, na 23 jaar samenzijn.
Hij runde in die 70-er jaren ook nog ’Fun’, een zaalvoetbalclub voor de lokale Indische/Molukse pubers.
‘Hollandse jongens’ waren ook gewoon welkom.
Ik heb enorm gevoetbald in m’n jonge jeugd, ook in clubverband, maar heb het nooit tot Fun gered.
Waarschijnlijk was ik mede door angst voor blessures niet goed genoeg, en zeker niet fanatiek genoeg.
Die gasten gingen er altijd volle bak in, en bij ‘gedoe’ behoorde een matpartij zeer wel tot de mogelijkheden.
Ik was en ben bang om te vechten, deze gasten niet, een deel kreeg thuis ook nogal eens klappen.

Zoonlief, mijn vriend, was als puber niet overdreven ambitieus om er op het gebied van scholing echt álles uit te persen, dus het was thuis een doorgaande battle met een pa die minimaal ‘karakter’ verwachte.
Dochterlief was – en is nog steeds – een knapperd en had niet echt gebrek aan aandacht van de jongens, ook iets waar je je als een beetje vader al gauw druk over maakt.
Mijn schoonvader en ik weten er alles van.

Jan werkte, en werkte, en werkte, op booreilanden, ‘plants’ in den verre, fabrieken, uiteindelijk altijd op contractbasis  en in een leidende rol.
Een paar jaar geleden was er groot medisch leed, eerst een herseninfarct en later een 5 dubbele bypass (open) hartoperatie.
Vrijdag al kreeg ik uit diverse hoeken te horen dat hij de laatste tijd in een veel betere conditie was dan een paar jaar daarvoor.
Menigeen dacht dat ‘ie die fase sowieso niet zou overleven.
Eigenlijk waren de laatste jaren bonusjaren, zo werd beredeneerd, jaren waarin hij o.a. kon genieten van simpelweg opa zijn.

De uitvaart was enorm druk, het crematorium zat gewoon bomvol.
De enig nog levende broer, z’n 2 kinderen en een kleinkind spraken, uit hun hart.
De andere 2 broers zijn niet ouder geworden dan een stukje in de vijftig.
Er was muziek, uiteraard Indo rock, Emmylou Harris…… ‘C’est La Vie’…..
In ieder geval is hem het eindeloze gesleur langs revalidatiecentra, verzorgings-, en ziekenhuizen bespaard gebleven, tot in ieder geval de geruststelling van z’n kinderen en directe familie.
Ik zag en sprak een eindeloze groep lieve mensen uit mijn jeugd en puberteit.
Mensen die zelf ook al opa’s, oma’s, ouders, broers, zussen, ooms, tantes en zelfs eigen kinderen hebben verloren.
‘Jij kent ons niet meer’ zei een oude grijze pinda die met een andere grijze pinda stond te praten.
Zeker 25/30 jaar niet gezien, maar ik noemde ze alle twee uit stand bij hun voornaam, gelukkig raak.
Die kans is bij mij sowieso niet heel groot, maar ik ben toch ook al bijna 37 jaar weg daar.
Ze hebben kennelijk indruk gemaakt, al waren ze toen veel jonger waren dan ik nu.
Standaard vraag: ‘Hoe is het in de muziek?’.
En anders: ‘Hoe is het met Julia?’ of: ‘Hoe is het in Amsterdam?’.

Na de koffie met cake kwam er een uitgedund gezelschap naar het huis van Jan.
Bord nasi met kip, komkommer, kroepoek en sambal.
De huiskamer was nog helemaal ‘Jan’, goeddeels in Indische sferen, een fruitmand, schilderijen, foto’s, een computer….
Ik maakte nog een praatje met deze en gene, had zus/dochterlief nog even in m’n armen, sloeg het bier af en ging na de nasi maar weer op Mokum aan.
Er was ijzel en sneeuw voorspeld.
Nog even een piesen, op een wc die ik zo’n 40 jaar geleden regelmatig bezocht heb.
De tegeltjes met levenswijsheden kwamen me bekend voor.
Er stonden 6 volle flessen met water – botol cebok – , naar goede Indische traditie, klaar voor het afspoelen van het achterwerk na ‘number one’.
In de nog bomvolle huiskamer klonk het gezellig en rumoerig.
Ik liep de lichte sneeuw in en er beklom me een bevreemdend gevoel bij het besef dat het later die avond in de huiskamer leeg en koud zou zijn.

Jan had een lijfspreuk, bij voor-, én tegenspoed: ‘C’est la vie’.

Statushouders…

28-12-17…

Een vanuit de universiteit zelf opgestelde gedragscode voor ontgroeningen…. #nuookvoorhetvrouwenkorps
Want ja, wat moeten we in hemelsnaam zonder ontgroeningen in dit land? #jemoeternietaandenken #genderneutralecodesgraag
Echte Nederlandsche cultuur moet natuurlijk wel in ere gehouden worden.

Ik heb vanochtend samen met vrijwilligers Saïd en Annemieke met een geleende bus van ‘Streetsmart’ bij ons in Mokum Oost een paar uurtjes wat grotere spullen opgehaald bij gulle gevers voor de ‘weggeefmarkt’.
En deze vervolgens afgegeven bij een project waar jonge zgn. ‘statushouders’ hun begin in ons cultuur rijke land mogen beginnen.
Somaliers, een Egyptische, een Jemeniet of 3, een homo uit Trinidad en meer van dat spul, en allemaal jong dus.
Wat hebben deze mensen allemaal meegemaakt voordat ze hier kwamen?
Ik maakte mee dat ik op het eerste adres meteen koffie kreeg aangeboden van de stevige Turkse bouwvakkers die aan het werk waren in een gestripte woning alwaar we een ‘keuken’ konden komen ophalen.
D.w.z. wat oude keukenapparatuur en totaal verrotte kastjes.
Eigenaar ‘Jan’ had het per telefoon liefdevol aangeboden als een complete keuken, volgens mij in de wetenschap dat dan meteen al die oude zooi afgevoerd zou zijn van 3 hoog.
Verder een echte ‘Ivar’ – nooit van gehoord, bleek Ikea topper te zijn – van een vlotte grijze dame, een boel spul van ‘Hein’ waaronder een olifantje knuffel, een TV kastje en een enorm wijnrek onder het motto ‘Ik heb inmiddels een klimaatkast’.
Voorts een ‘dressoir van je oma’ van een andere keurige dame en flat computer screen van een buurvrouw die ter plekke kennis nam van de weggeefmarkt.
Het kleine spul moesten de nieuwkomers bij het buurtcentrum zelf gaan uitzoeken.
Wij hebben het grote spul rechtstreeks bij hun nieuwe studenten-achtige woningcomplex neergezet, aan de rand van het Oostelijk Havengebied, zo ongeveer tegenover de inmiddels vermaarde ‘Harbour Club’ waar Amsterdamse en Gooise beau monde kaviaar en champagne komt nuttigen in St. Tropezerige sferen.
Bij het woningcomplex zien we hip uitziende jonge mensen geïnteresseerd en licht verbaasd kijken naar ‘Ivar’, het oma dressoir, een badkamer spiegelkastje met slot én sleutel, een dubbele fietstas, een enorme magnetron, een enorm wijnrek, een rieten ‘BB TV stoel’, een oude fietsketting en nog zo wat.
Ze zeggen vriendelijk gedag en zijn vooral met elkaar bezig in een taal die je niet verstaat.
Een paar spreken al een heel aardig stukje Nederlands.
Een jongen zegt ‘Sorry, I don’t speak very well Dutch’….
‘Maar ik wel al beetje goed!’ zegt een hoofddoekje.
Ik hoop dat het erg lang gaat duren voordat ze de woorden ‘aspirant-lid’, ‘studentencorps’ en vooral het vermaledijde ‘ontgroening’ in hun Hollandsche vocabulaire geïncorporeerd hebben.

Astmamedicijnen zouden zijn afgepakt en een aspirant-lid van UVSV/NVVSU zou zijn bespuugd. De aflevering van Rambam wordt in januari uitgezonden.
P1110658Weggeefmarktweb

Kerst 2017….

26-12-17…

OK, het zit er zo ongeveer weer op, het kerstgebeuren, editie 2017.

Kerstavond zuipen en pret hebben met vriendjes, jawel in de kroeg der kroegen, 1e kerstdag eten en pret hebben met familie, 2e kerst dag half verpletterd samen thuis en restjes eten.

En naar de ‘Freedom’ documentaire van/over George Michael kijken!

Wat een leven, wat een artiest, wat een interessant mens, wat een waanzinnig goeie songs en stem.

Mijn gedachtes gingen ondertussen de afgelopen dagen vooral uit naar de (nogal wat) vrienden die het in het afgelopen jaar onwaarschijnlijk voor hun kiezen hebben gekregen.

Dat gaat over noodlot, regelrecht dodelijk, dan wel potentieel dodelijk of toch tenminste zeer bedreigend ziek dan wel in geestelijke nood.

Daar schrijf/post ik niet of nauwelijks in detail over, en sowieso niet op de momenten dat het speelt.

Dan ga je naar een begrafenis, op ziekenbezoek of je gaat simpelweg bij elkaar zijn, rouwen, troosten, wat eten, koffie drinken, huilen en soms ook gewoon lachen, in een poging te relativeren wat eigenlijk niet te relativeren is.

Het ligt nogal eens dicht bij elkaar.

We leven in een wereld die inmiddels een soort van gewend is aan een psychopaat als president van ‘the greatest nation on earth’, zoals ze het zelf graag zien.

Ook op andere plekken waar vooral prima mensen wonen krijgen volslagen narcistische idioten beangstigend veel onzinnigs voor elkaar, en daar al dan niet zelf geregisseerde media aandacht in overvloed bij.

Ik krijg de indruk dat je aan het bespelen van het massale media draaiorgel minder toekomt naarmate je je meer bezig houdt met ‘dingen’ daadwerkelijk goed doen.

Dat draaiorgel is een heel eigen machtsmonster geworden, een monster dat maakt dat perceptie het lachend wint van realiteit en feitelijkheid.

Er gebeurt in de luwte zo vreselijk veel goeds dat geen aandacht krijgt omdat ‘dingen’ goed doen zich om te beginnen al niet goed verdraagt met de vluchtigheid waar het orgel op draait, waar machtswellustelingen en aandeelhouders op draaien.

Onze politici ouwehoeren volledig media bewust kwistig door.

‘Lullen en het hoegenaamde landsbelang dienend bijna nooit iets zeggen’ als beroep, steeds vaker voor een afgebakende periode van een ‘carrière’.

Waterstof witte Geert blijft maar stoken, janken en mekkeren terwijl ‘ie in het ene na het andere brevet van onvermogen aflevert, allemaal eigen schuld of toch tenminste eigen verantwoordelijk, want alleenheerser in een paranoïde mini universum.

En dat terwijl de multi culturele wereld – alleen hier in huis al dik 36 jaar gaande – zich met vallen en opstaan gewoon door ontwikkelt, let op: met vallen en opstaan dus.

Want er blijven in alle ‘kampen’ enorme idioten bezig om ons uit elkaar te spelen.

Dom, want het gaat ze uiteindelijk niet lukken, Geert niet, en om ze maar even naast elkaar te zetten, bijvoorbeeld ook niet – zoals ik laatst op T.V. zag – een paar jonge ex rappende c.q. sportende lokale moslimmers die nu ineens in zaaltjes aan jongelui proberen duidelijk te maken dat muziek slecht voor je is.

Er kan nog honderden jaren overheen gaan of langer, er zijn continu krankzinnige en vooral zinloze oorlogen gaande, maar we gaan er als soort uiteindelijk óf nucleair dan wel anderszins militarisch, chemisch – door eigen toedoen dus – aan, óf epidemisch, tsunamisch, meteorisch of iets andersch fraaisch dat de natuur voor ons in petto kan hebben.

Óf we worden een zwerm niet raciaal definieerbare karamel kleurige semi digitaal gebalanceerde knapperds, in behapbare aantallen, die het redelijk met elkaar kunnen rooien, in samenhang met het moois dat de echte natuur ons te bieden heeft….

Knapperds ‘who can agree to disagree’, over godsdienst bijvoorbeeld, of over muziek, het nut van bikram yoga of het al dan niet meetbare geluksgevoel dat je van kinderarbeid  vrije chocola krijgt, of niet.

Knapperds die snappen dat we altijd leven in een combinatie van eigen-, én gezamenlijk belang tegelijk, en dat we uiteindelijk gewoon keurig ‘life as we know it’ weer verlaten.

Knapperds die het vermeende hersenvermogen in samenhang met innerlijke beschaving op zielsniveau soepeltjes inzetten om van dat leven als mensch in samenhang met vanzelf sprekende positieve energie een positieve ervaring te maken, soort van gender neutraal ook.

Oh ja, en liefst met veel humor.

Knapperds die snappen dat het helemaal niet erg is dat onze aanwezigheid in het hier en nu met zelf gefabriceerde alles verklarende scenarios rondom ‘de en/of onze schepping’ slechts een poging zijn om onszelf en alles om ons heen te verklaren, en dat het prima is om een scenario te omarmen zolang je respectvol accepteert dat de volgende een andere scenario omarmt als mentaal gereedschap om het onbegrijpelijke een beetje begrijpelijk te houden.

Natuurlijk heb ik het dan ook over religie(s) en/of andersoortig alom verklarende geloofsconstructen dan wel combinaties daarvan.

Daarbij stip ik aan dat ik het al een behoorlijk aantal keer in m’n atheïstische leven heb meegemaakt dat ik vanuit ‘geloof in iets buiten jezelf’ prachtige troostende en/of eleverende dingen heb mogen/kunnen meemaken.

In mijn geval werkt ‘Earth, Wind & Fire’ eigenlijk altijd, maar goed, dat ben ik.

Ondertussen schijnt de westerse economie er weer helemaal bovenop te zijn.

Ikzelf merk er mondjesmaat iets van, terwijl het niveau van m’n muzikale activiteiten, zowel spelend als regelend, op sommige momenten van (voor mij) onverwacht niveau is, waarbij er regelmatig ook nog keurig wordt betaald.

Maar OK, ik ben ook nooit vanwege economie de muziek in gegaan.

En nu naar bed….. morgen voor de ± 39e keer dit jaar de plaatselijk beruchte ‘Percussion Today Home Studio’ maar weer opruimen en opname klaar maken.

P1110037Apeldoorn_boswegweb

Vindicat…

23-11-2017

Ik heb erg lang geleden nog eens een paar keer op feesten gespeeld daar in het noorden (en ook in Utrecht, Rotterdam, Amsterdam, Leiden en Den Haag, en ook Arnhem, Nijmegen en Wageningen, geloof ik. Oh ja, en Maastricht ook nog…. #dagjeouder).
Dat was dan om 04.00 uur des nachts beginnen met ‘Relight My Fire’ en ‘Sex Machine’ enzo coveren. #canIthrowthemofthebridge
Voor Vindicat – omgedoopt tot Vintiekut’ – betekende dat om 23.00 u s’avonds vanuit A’dam met het busje door de polder naar Groningen om rond 01.00 u des nachts spullen binnen te gaan brengen over trappen met brallende en kotsende Wouters in smoking en verdwaasde Anne Marietjes in feestelijke jurkjes.
Ze gooiden bij één gelegenheid nog eens de vleugel vanaf het balkon op de meegeleverde foto op de Grote Markt.
Dat had iets te maken met het bijtijds opvoeren van kosten om het jaar daarop weer verzekerd te zijn van voldoende ‘funding’.
Ik heb het nooit begrepen.
De warme croissants die we bij het terugkomst in A’dam om 09.00 u des ochtends op het Rokin aten waren hemels.
De ‘aardige’ Corps verhalen ken ik ook, van vrienden zelfs.
Dat gaat over meteen anschluss en geborgenheid in vreemde stad – vooral ook een ‘zekerheidje’ voor de ouders die het meestal ook zo heerlijk hadden gehad met mede ballen in hun ónvergetelijke studententijd – , lachen/gieren/brullen in de ontgroening en verder een beetje zuipen, neuken, hockeyen, desnoods studeren en het ontluikende netwerk gestalte geven. #vriendenvoorhetleven
Ik heb nooit op iemands hoofd gestaan, niet mét en ook niet zonder controle. #notme
Ik heb het nooit begrepen, en destijds waren we ook nog maar 20-21-22 jaar oud.
Het hield bij mij op met zuipen, studerend trommelen, en ja, neuken.
Met hockeyen was ik op m’n 16e al gestopt.
Zullen we ‘m d’r in gooien, #notme?

 

https://www.nrc.nl/nieuws/2017/11/23/240-uur-taakstraf-voor-vindicat-lid-dat-op-hoofd-aspirant-ging-staan-a1582281

#dezogenaamdewestersebeschaving…

21-11-2017

De enige groep ‘anderen’ ooit op millitair dienstbevel hier gekomen, in naam van de koningin, na 350 jaar koloniale uitbuiting.
Beide opa’s van mijn meisje waren al lang ‘dood onder onze vlag’ voordat zij geboren werd.
Ik heb 2 opa’s beleefd.
Waarom toch dat decennia lang lafhartig en respectloos traineren van minimaal een aantal van de billijke belangen van deze groep onteerde en besodemieterde mensen, dienaren van ons landsbelang?
Daarbij neem ik ook de her en der behoorlijk verdeelde onderlinge Molukse verhoudingen binnen zowel de 1e alsook de 2e en zelfs de 3e generatie mee.
Dat is/was niet mis, maar wat wil je als je een groep van 4000 militairen en hun gezinnen in de steek laat, letterlijk en figuurlijk in de kou laat staan.
En dat is nog los van de beschamenswaardige behandeling in het alledaagse die zich inderdaad vreemd verhoudt tot ‘groepen anderen’ die om wat voor reden ook hier vrijwillig heen kwamen/komen.
En dat is met alle respect voor de vaak beklagenswaardige omstandigheden die de ‘nieuwe anderen’ achter (proberen te) laten.
Welk hoger hoger doel werd/wordt hiermee gediend?
Is het belang het voorkomen van ‘claims op zelfbeschikking dan wel hulp daarbij’ van nieuwe groepen militairen die hier ooit nog eens op dienstbevel zouden gaan komen?
Angst voor precedent werking?
Gaat nooit meer gebeuren, lijkt me.
Het waren ooit arrogant regenteske bobo’s zonder innerlijke beschaving die het beleid bepaalden, maar dat was 65 jaar (!) geleden.
Je kunt het met wat fantasie nog een gevolg van het ‘tijdsbeeld’ noemen.
Hele generaties institutionele bobo’s hebben nadien evenwel ernstig veel kansen laten liggen om een vorm van innerlijke beschaving in het beleid breien, opdat er iets van respect voor deze groep tevoorschijn zou komen.
Nee, je had niet alles op kunnen lossen, iedereen blij kunnen maken, de Molukken ‘even’ onafhankelijk maken van Indonesië.
Maar het had letterlijk een hoop leed aan weerskanten gescheeld als er om te beginnen meer ‘respect voor zeer begrijpelijke sentimenten’ was geweest.
Dat had al lang geleden gekund, met het betalen van achterstallige soldij, pensioen, veteranenstatus, maar ook met het serieus nemen van hun kant van het verhaal.
Dat verhaal wordt dan niet gauw verteld zoals ik het kan, met een hoop verbaal vermogen, maar wel met heel veel menselijkheid gevoel en sentiment, met veel ervaring onder barre omstandigheden, in dienst van….. ontslagen op een boot tussen Indonesië en Nederland.
Overigens heb ik in 35 jaar met mijn meisje ook regelmatig zeer wel bespraakte oudere Molukse mensen horen praten over deze en andere kwesties, in een soort Nederlands, ABN, waar een verdwaalde PVV stemmer nog aardig wat van op kan steken.
Probleem is dat zij zomaar meer innerlijke beschaving in zich kunnen/konden hebben dan het instituut dat zij dienden.
En ja, in deze ‘het voorkomen van leed beschouwing’ neem ik ook de kapingen in mee.
Bij innerlijke beschaving hoort ook dat je simpelweg ‘sorry’ kunt zeggen, dat je het verkeerd hebt gezien, destijds…
Daar hadden ze eens mee kunnen beginnen, die latere bobo’s, niet eens voor persoonlijke rekening maar lekker veilig voor institutionele rekening, in het licht van ‘achterhaald regeringsbeleid uit het verleden’.
Je weet wel, van die keurige dames/heren in (mantel)pak die ‘hun verantwoordelijkheid nemen’ door publiekelijk te uiten dat er veel leerzame conclusies te trekken zijn uit hetgeen is voorgevallen, onder voorgangers.
Soms stappen ze zelfs op, heel dapper, om elders weer in de buurt van liefst minimaal de (VOC) Balkende norm verder te leren in het leven.
#dezogenaamdewestersebeschaving

https://www.nrc.nl/nieuws/2017/11/20/ambonezen-zijn-ook-veteranen-14128401-a1581888