Koffie en lege bierkratten

12-08-2017…

Toch ook weer een momentje….
Mijn lieve J koopt Nespresso via het net.
De nieuwe stack zou gisteren gebracht worden tussen 13:00 en 18:00 hrs.
Nee dus, want ik was al die tijd thuis aan het werk.
Na thuiskomst uit haar mooie mond een krachtterm met als eindstation DHL.
Via net geregeld dat het dan vandaag tussen 09:00 en 13:00 hrs alsnog afgeleverd zou worden.
Zij is de deur uit wegens schoonheidstaferelen, iets met nagels.
13:15 hrs, een lijzige vent van een jaar of 25 met een lastig te duiden afkomst, los van hoeveelste generatie.
Ik maakte er ter plekke een Tunesiër van, maar dat is zoals altijd geheel voor eigen rekening.
‘Op jou werd gewacht’ grapte ik, want we zullen met alle middelen die we hebben communiceren met lotgenoten in dit aards bestaan!
We zullen zo goed mogelijk het gevoel en besef voeden dat we één zijn, allemaal dezelfde aapjes in hetzelfde bos.
‘Op mij?’ lachte hij terug?
‘Nou OK, op jou omdat je de koffie brengt’.
‘Had u nog geen koffie gedronken dan?’.
‘Nou nee, maar ik heb nog 2 kuipjes’.
‘OK, dan is het zo goed toch?’.
‘Zeker! En we hebben het sowieso over luxe problemen, nietwaar?’.
‘Ja, die heb ik ook wel eens….’
‘Werkze’.
‘OK man’.
En met z’n blik op z’n telefoon liep ‘ie de hal uit.


Even voor de liefhebbers en doordouwers m.b.t. mijn geschrijf.
Deze zaterdag vraagt er kennelijk om. #jemoethetzelfweten
Het was vandaag na de koffie postbode nog niet klaar met ‘situaties’.
De casus: 2 lege kratten terug brengen, eentje letterlijk leeg vanwege iets met homo’s en boten, zie post van een week geleden. #koeltasmetvrieselementen #langedag #veelbier
Overigens was al dat bier nog over van mijn verjaardag in februari, dus ja, er wordt in ieder geval hier thuis niet doorgezopen.
Op het fietspad word ik door een bewust gezond en ook nog sportief gezin van buiten aangestaard met m’n 2 kratten op de fiets, in de lengte voor me vastgehouden over het stuur.
Waar ben ik nou helemaal mee bezig?, zo’n blik.
5/6 mensen, 2 ouders, met allemaal helmpjes op, bepakking aan weerskanten van de ‘hybrid all terrain bikes’, regenkleding aan (tot in ieder geval 18 u geen regen), een paar met Lance Armstrong zonnebrilletjes, geen zon te bekennen.
En – niet onbelangrijk – ZIJ rijden tegen de rijrichting van het éénrichting verkeer fietspad in. #fuckyouandthehorseyourodeinon#overbewustgesproken
Vóór onze bloedeigen Jumbo – heb ik iets mee – maak ik even een fotootje want ik voelde kennelijk meligheid komen.
Krat 1 met flesjes gaat het gat in, € 3,90 op de teller.
Krat 1 komt terug want niet genoeg flesjes in. #nieteen
Bonnetje € 3,90 pakken en met lege krat naar Assad van de groente afdeling. #staatopjenaamplaatje
Hij snapt het, niks aan te doen, sorry.
‘No worries man, ik neem jou sowieso niks kwalijk’.
‘Ok man’.
Had ik nou maar een paar flesjes uit krat 1 overgeheveld…
OK Assad, ik los het op.
Even wachten op volgende emballage types, komen vanzelf.
Een milde vorm van ‘Dirk’ Koot & Bie) laat mij voor € 1,00 6 flesjes aftroggelen. ‘Jij bent gered’, levert heel rustig z’n handel in en loopt totaal ongeïnteresseerd weg.
Ik wil m’n semi lege krat in het statiegat plaatsen.
‘Hé, ff op je beurt wachten’. Barry Manilow in (huis)schilderstenue achter me.
‘Je hebt gelijk!’. Het feest raakt compleet, denk ik dan. #hetleveniseenavontuur
‘Ja, fatsoen hé?’.
‘Ik weet het, maar soms moet je er weer even op gewezen worden! Bedankt. Ik was even in m’n eigen wereld’.
‘Kan ook heel lekker zijn!’.
Hij gooit 2 tassen met lege flesjes in de rolbuis boven het statiegat.
‘Ja, ik doe niet aan kratten!’.
‘Je hebt gelijk’. En sodemieter nou maar op, voel ik.
‘Mijn krat 2 met 6 flesjes van Dirk – berust op toeval – erin.
Krat weer terug, want display zegt ‘verkeerde flessen’ in krat.
#likmereet
Ik geef op, gooi 6 flesjes (Jupiler) in rolbuis en pak een bonnetje van € 0,60. Dirk heeft € 0,40 op de deal.
Een nieuwkomer, althans in mijn leven, heeft ook gezeik met z’n kratje.
Er staan 2 andersoortige flesjes in.
Dus krat minus die flesjes OK en daarna de 2 losse flesjes ook.
Heerlijk al die systematiek in ons alledaags leven. #meermenselijkheidinbouwengraag
Eenmaal bij kassa de held van dit verhaal, de Belgische homo op (ongeveer mijn) leeftijd die al een hele tijd voor extra ambiance zorgt in het kassapark.
Niks mis met de overwegend exotische al dan niet gesluierde Medelanders trouwens. #allemaaltop
‘Ah ja, soms pakt da systêm zo’n leeg kratje nie’éh?, Moar da goan we oplossen éh?’. Na wat gepuzzel op zijn kassa heb € 1,50 in cash in m’n knuisten.
Ik geniet tussentijds van z’n armbandjes, grote zilveren ringen, uitgelopen tattoos en gebit op (ongeveer mijn) leeftijd.
Waar zouden we zijn zonder Belgische homoos van ongeveer mijn leeftijd?
#wereldtent #wistikalheellang
Vanavond o.a. (door haar pa) op het Hongaarse platteland eigen gemaakte Hongaarse worst in het vooruitzicht.
Wat zijn ook deze vrienden geweldig! #inderdaadHongaarszij
Doen niet aan halfslachtig culinair consumeren, zowel vloeibaar als vast, en kunnen mijn gelul ook alweer járen verdragen.
Wie Julia niet kan verdragen moet sowieso opgesloten worden.
We gaan het zeer waarschijnlijk ook weer even over bongos hebben want hij heeft zich midden in een briljante loopbaan in ‘big data en aanverwanten’ ook nog op bongos gestort. #vrijetijdsbesteding

P1110173Lege_Krat_Jumboweb.jpg

 

Kwaku Maluku 2017

30-07-2017

OK, gisteren Kwaku.
Goeddeels verregend, maar wat een leuke ‘warme’ dag.
Parbo bier dik in orde, de Mojito’s kennelijk ook, de bara’s onwaarschijnlijk en de bami kip helemaal top!
Natuurlijk komen (vooral) mijn J en ik héél veel bekenden en familie tegen.
Het is immers de Molukse dag.
Ik word erg gelukkig van de openheid en hartelijkheid waarmee men elkaar tegemoet treedt, omarmt, zoent, hugt enzo meer.
Voor mij persoonlijk is het heerlijk om de tijd van leven te hebben waarin je meemaakt dat er m.b.t. de omgang(vormen) een wezenlijk verschil bestaat met 35 jaar geleden.
Toen ik voor het eerst m’n intrede deed in de wereld van (wijk) Molukkers waren de oudjes open en hartelijk, maar de jongere rest was meer ‘kat uit de boom kijkerig’.
Er was meer verstild wantrouwen en gecultiveerde bescheidenheid, natuurlijk niet overal en niet bij iedereen, maar toch.
De grote klap voor mij kwam toen we voor het eerst op de Molukken waren, 1993.
Daar zag ik een lawaaierige, drukke, brutale, goedlachse, vrijpostige, nieuwsgierige en open ‘volksaard’ die ik in NL tot dan toe nauwelijks gezien had.
In m’n dagboek van destijds staat ‘Ik heb nu Molukkers gezien zoals onze lieve heer ze bedoeld heeft’.
Natuurlijk is alles wat ik hier observeer – zoals altijd – vanuit ‘mijn raam bezien en voor eigen rekening’, maar we zijn op een organische manier wezenlijk naar elkaar toe gegroeid.
De kinderen van de KNIL-ers zijn relaxter geworden, hún kinderen zijn standaard opener en zelfverzekerder, zo voelt dat.
En dat staat helemaal los van dat er van de geschiedenis als zodanig nog steeds geen moer klopt, dat de opa’s en oma’s van de meeste van (inmiddels ook) mijn Molukse familie en vrienden zwaar besodemieterd zijn door Nederlandsche koloniale paternalistische lafbekken die hun verantwoordelijkheden ontliepen, om opgevolgd te worden door een klein legioen aan schijnheilige politieke beroepsgoochelaars. #schande
Ik word blijer van anderen dan van mezelf en zo’n dag maakt me blij en dankbaar.
Het wezenlijk in je armen sluiten van (onredelijk mooie) nichten en (mooie en sommige vreselijk sterke) neven, en ook hún kinderen zo letterlijk tegen je aanvoelen versterkt mijn ‘welkom in de wereld gevoel’. #volgendekeer20selfies
Ook ontmoet je nieuwe mensen en omdat we allemaal ‘familie’ zijn is het meteen goed en kan het slap gelul beginnen.
Ik snap dat Kwaku een concentratie van ‘bruinen’ is, maar neem toch ook even mee dat het voor de (98% witte) heren en spaarzame dames politici van nu goed zou zijn zich héél goed te realiseren dat ons verwende landje al lang niet ‘wit’ meer is, en dat ook niet meer gaat worden.
Van de week zei een trommelend collega ‘Maar jij bent helemaal geen Belanda!’. #Nederlander
Lachen natuurlijk, maar ik ben het toch écht wel, een Belanda, en ook nog eentje met een grote muil, maar wat is het tof om te zien dat we wel degelijk ‘in elkaar schuiven’, dat het er minder toe doet hoe je eruit ziet en waar je precies geboren bent, en uit wie.
Jammer dat de rij bij de ‘Roedjak Soeli’ (voor mij ‘Rudjak Suli) stand zo idioot lang was dat we die ter plekke handgemaakt lekkernij hebben moeten overslaan.
Troostend dat het niet bestaat dat dié rudjak (Facebook maakt er met autospelling ‘rugjak’ van) de rudjak die we ter plekke in Suli dagelijks aten verslaat. (https://youtu.be/pux2vIutrVk)
En dat is met alle respect voor de mensen die zich op Kwaku de blaren op hun handen aan het rudjakken waren.
Dat schoonpa Ferry op z’n 81e en iedereen om door de scanning te komen anderhalf uur in de rij moest staan, met uitgeprinte tickets, is minder en iets voor de organisatie om over na te denken. #logistiekeshit#zijnwezogenaamdgoedin
Mooi dat hij z’n sago cake-achtige boodschappen heeft kunnen doen.
Het spul is keihard en niet persé smaakvol, maar het gebeurt helemaal als je het in koffie dipt en als halve pap naar binnen werkt.
Maar eens even kijken wat multi culti burgervader ‘onze Eberhard’ er vanavond in Zomergasten van bakt.

‘Für Elise’…

20-07-2017

Onlangs logeerden we in een klein dorp in Brabant in een hotelletje, ‘last minute en random’ via het net gevonden.
Klassiek gevalletje geen idee waar je terecht komt.
Er werd in de warme ochtendzon liefdevol een type ontbijt geserveerd waarvan ik niet wist dat dat nog bestond.
Er reden grote supermarkt vrachtwagens door de verder stille dorpsstraat.
De melkkuipjes waren licht over datum, de koffie goed.
Het eten op de avond ervoor was simpel en OK.
Een Leffe Blond in een mooie kelk kost € 2,30, minder dan een fluitje in Mokum.
Het mooie gebouw, een oude pastorie, was al erg lang niet onder handen genomen.
In verval is wat veel gezegd, alles was schoon, deed het, maar was al een tijdje niet vervangen en/of gemoderniseerd.
Daar is het zo ongeveer mee gezegd.
De kerk ernaast was wel bijgehouden en de klok sloeg ‘elk half uurtje, ook in de nacht’ zoals de vrouw ons licht gegeneerd bevestigde.
Die klok werkt op een computer signaal en ‘dat knopje kan niet uit’.
Ik wilde m’n vondst op het net mondeling boeken en bevestigd krijgen en belde het nummer op de keurige site.
De man die de telefoon opnam had al een accent dat niet echt als Brabants te identificeren was.
Het bleek een gezin van 3 te zijn, vader, moeder en puberdochter.
Enorm vriendelijke en beschaafde mensen.
De dochter speelde ‘Für Elise’ op de oude piano in het restaurant terwijl hij naar een PC scherm zat te staren en moeder in de keuken stond.
We waren de enige gasten.
Julia herkende al iets Arabisch in het keurige maar technisch zwakke Nederlands van de vrouw.
Ik dacht aan Zuid Amerikaans.
Hij was taalkundig technisch beter en gooide er achteloos kreten als ‘ietsiepietsie’ e.d. in, een typisch niet bij de inburgering horend soort van taalgebruik.
Hij kwam 34 jaar jaar geleden in Nederland, van haar was het niet helemaal duidelijk, ook omdat vooral hij – de man – aan het woord was.
Hij was ook nog even jarig die dag, 65 geworden.
De hier geboren dochter sprak 1 op 1 accentloos Nederlands.
Dit zijn Syriërs, uit Damascus en ze spraken onderling Arabisch.
Geen idee waar ze terecht zouden komen bij vertrek uit Syrië.
Het werd na eerst een provincieplaats een klein dorp in Brabant.
Het werd een hotel annex restaurant, in een oude pastorie.
Ze willen na 34 jaar wel weg, naar Amsterdam.
Hij was in die 34 jaar iets van 5 keer in een theater geweest, in Damascus gebeurde dat om de haverklap.
Ze vermoeden dat het in de stad cultureel en sociaal wat makkelijker gaat zijn, met meer verschillende mensen om je heen.
Momenteel zijn ze met z’n 3-en, is er geen verdere familie, hebben ze alleen elkaar en ‘hier hoor je er toch nooit helemaal bij’, ook na 34 jaar niet dus.
Hij informeerde naar hoe VVE’s georganiseerd zijn bij ons, in de stad dus.
Bij winkeliersverenigingen waar hij mee te maken had verdwijnt er altijd een keer geld en zijn er steeds weer allerlei al dan niet verborgen belangen. ‘Mensen zijn niet te vertrouwen’.
Dochterlief fietst elke dag op/neer en studeert volgend jaar af op een Montessori school in de provincieplaats.
Ze wil communicatie wetenschappen gaan studeren, in Amsterdam.
Die richting kwam tevoorschijn uit testen op school, het lijkt haar ook inderdaad erg interessant en zij heeft er dus ook écht zin in.
Eigenlijk zou ze wel alleen naar de stad willen, zo sijpelde tussen vaders woordenstroom door, maar dat gaan pa en ma niet laten gebeuren, zo wist pa te melden.
De grote stad….. hun kleine meid alleen…. criminaliteit, drugs….
Nee, dan Brabant, denk ik dan, maar goed.
Ik vermoed dat zij op zielsniveau ‘de last van de toekomst’ voor het gezin van 3 op haar schouders heeft, dat zij het moet doen.
Ik had zomaar weer eens niét het hoogste woord – inderdaad, gebeurt niet vaak – en bedacht me ook maar weer eens dat we allemaal mensen zijn die ‘gehoord en gezien’ willen worden.
En dat is ook zo als je 34 jaar geleden uit Damascus bent gekomen, om wat voor reden dan ook, of ‘Für Elise’ op een oude piano in een oude pastorie speelt.

P1110010Ontbijt_Rosarioweb

Vrijheid vieren…

En dan nu, 5 mei, dus de vrijheid ‘vieren’.
Vrijheid die mijn generatie, geboren in Nederland, bij toeval en door pure mazzel in de schoot geworpen heeft gekregen, zonder enige (tegen)prestatie kado heeft gekregen.
Vrijheid die vanzelfsprekend lijkt, totdat er documentaires de zwart wit TV uit kwamen, en uiteindelijk zelfs in kleur.
Vietnam bijvoorbeeld, Zuid Afrika, Oeganda, Argentinië, en ‘Shoah’ van Claude Lanzmann, uit 1985; 9 uur interviews met slachtoffers én daders vande holocaust. (Die door een huidig Franse presidentskandidaat tegen ontkennen aan gebagatelliseerd wordt)
Totdat m’n oma’s, opa’s en ouders begonnen te praten.
En m’n Molukse schoonouders begonnen te praten, van wie beide vaders trouwens in onvrijheid en door geweld gestorven zijn.
Vrijheid die een ander gezicht kreeg toen ik begon te reizen, met de muziek mee.
Op een ‘vrije dag’ een bezoekje aan Berlijn bijvoorbeeld, maar dan wel in voormalig in Oost Duitsland.
Maar ook privé.
Spanje, Hongarije, Indonesië, Maluku, Cuba, Cambodja……
Vrijheid die helemaal niet vanzelfsprekend bleek te zijn.
Al helemaal niet toen ik ook nog wat ging lezen.
Georgy Konrad’s ‘Tuinfeest’ bijvoorbeeld.
Vrijheid die in zekere zin abstract is omdat mijn generatie onvrijheid niet kent.
Vrijheid die ondanks gebrek aan wezenlijk besef wat onvrijheid is, ten koste van alles verdedigd moet worden.
Vrijheid waarvan wij, min of meer weldenkende napraters, het belang weer moeten doorgeven aan de volgende generaties.
Vrijheid die
 samenwerking vergt, en geduld, en die geen eenduidige formule kent maar wel de grondwet respecteert en naleeft.
Laten wij mazzelaars de vrijheid vieren maar zonder het belang er van te laten vieren.

P1090371Jeroen_Banksy2web

Nieuwe leesbril…

18-02-2017

Daarstraks m’n nieuwe leesbril opgehaald bij zo’n grote stuntwinkelketen, alweer de 4e die aangemeten is.
Ik kom er al iets van 8 jaar.
Er werken 3 mensen waarvan niet eentje ‘Arisch wit’.
Er zijn 2 dames met een voor mij niet in één keer uit spreken achternaam waarvan er eentje de bedrijfsleider is.
De andere heeft me opgemeten, ook alweer voor de 2e keer.
Ze spreekt nét niet foutloos Nederlands en met hetzelfde accent als onze Koerdische Ali die al tientallen jarenlang 2 Italiaanse restaurants op de Lindengracht heeft.
Ze is overigens hoger opgeleid dan ik, tot optometrist namelijk.
Op zich een inkopper want ik ben überhaupt niet opgeleid.
De man die er werkt is klein, bijzonder alert en prettig, geen idee wat voor etnische achtergrond hij heeft, maar het is een andere dan de mijne.
Hij zit al 18 jaar ‘in de brillen’, zo vertrouwde hij me toe.
Ze zijn alledrie zeer toegewijd, vriendelijk en dus 100% OK.
En er zit ook nog humor op.
We hebben terloops leuke gesprekken, zoals dat een van de dames me verteld dat ze extra vitamine D slikt sinds ze er als bloeddonor voor het Rode Kruis achter kwam dat haar futloosheid mede voortkwam uit vitamine gebrek.
Iedereen in Nederland moet eigenlijk extra vitamine D bijslikken, vanwege chronisch gebrek aan zon, zo mag ik begrijpen.
Het lijkt me sterk dat daar topsalarissen betaald worden.
Dat grote(re) geld wordt ongetwijfeld aan de onzichtbare management kant van het stuntconcern binnen geharkt.
Ik ga naar die winkel vanwege die mensen, die prettige mensen, niet vanwege de formule want al die schreeuw formules doen hetzelfde, zeker als je (zoals wij) goed verzekerd bent.
Ik hoor griezelig gevaarlijk paranoïde narcistische Geert net op het journaal zeggen dat hij ‘ons land’ wil terug veroveren.
Dat is dus op ‘groepen mensen’ waarmee hij niet omgaat maar wel vanaf wil.
Ik wil niet van deze mensen af en ben blij dat ze er zijn.
De mensenwereld heeft prettige en beschaafde mensen nodig, van alle verschijningsvormen.
#Geertziethetverkeerd #wearethepeoplenotyou #together

Nieuwe leesbril

Nieuwe leesbril

’Almost 55 and still alive’ #mazzelpikkie…

25-01-2017

Mij treft over 2 weken – glad ijs en weder dienende – het voorrecht om de leeftijd van 55 jaar te bereiken.
Een paar honderd jaar geleden was de gemiddelde leeftijd voor elke pas geborene 30 jaar.
Voor de ‘geluksvogels’ die überhaupt de 20 haalden liep het overigens behoorlijk op.
Persoonlijk ben ik meer van hoe groot sowiesó de kans is dat je geboren wordt, volgens mij namelijk verwaarloosbaar klein .
Dit gaat dus meteen ook over de volgens mij véél grotere kans dat je helemaal niet geboren wordt, en je ouders ook niet, en voorouders enzovoorts.
Het is mijns inziens één énorme kosmische loterij waarin wij achteraf logica optuigen. #daaroverlatermeer
Mijn denkwerk begint in deze (en al sinds jaren) vanaf het punt dat je beseft dat je een levend menselijk feit bent dat leeft zoals wij mensen ‘het leven kennen’, een mens dat zo charmant mogelijk heeft om te gaan met de ‘kennelijkheid van alles’.
Dit gaat een boel mensen te ver, zo heb ik gemerkt op de spaarzame momenten dat deze materie in het alledaags sociale verkeer voorbij komt. #wehoudenhetlievergezellig
Vooral hinkt men aan tegen dat het helemaal niet zó logisch is dat je er bent; ‘Want je bent er toch?, Nou, waar heb je het dan over?’ is dan een opmerking die nog wel eens wil volgen.
Je moet je eigenlijk liever niet té openbaar afvragen wat de logica is van dat wij mensen er zijn.
Afijn, ik merk dat ik onder het ook weer zelf bedachte motto ‘alles is therapie’ in deze tijden aan allerlei types semi laconiek, maar vooral ongevraagd, meld dat ‘ik over 2 weken 55 word’.
Het gesprek ging daar dan helemaal niet over, maar ik zoek het onderwerp gewoon zelf op alsof het toeval is dat het dáár over moet gaan. (‘Oh echt? Zou je niet zeggen!’ #wankwankwank)
Ik moet dat kennelijk kwijt, en het vooral hardop zeggen in gezelschap, om het, met aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid, zélf te geloven.
Het is domweg aandacht-vragerij, en dit schrijven dan trouwens ook, nietwaar?
Ik kan het namelijk makkelijk (geschreven en wel) allemaal lekker voor mezelf houden, of voor de kleine kring.
Alles is therapie dus.
Daarbij hoort ook mijn overtuiging dat de hele zin van het/ons bestaan simpelweg slechts gaat over de omgang met elkaar en dan nog een beetje met de natuur en de cosmos, meer niet en minder zeker ook niet.
In de cosmos resoneert e.e.a., maar wát precies weten we niet.
Maar ik dwaal af. #storyofmylife
Wat me in deze dagen nogal bezig houdt, behalve IJslandse Jazz Funk en die 55e, is dat ik een enorme weerstand tegen het tot mij nemen van media informatie voel opwellen.
Krantenkoppen, journaals, homepages van nieuws media etc..
Ik ken trouwens al een tijd mensen aan deze kant van de wereld die helemaal geen nieuws kijken en ook geen krant (meer) lezen, en gewoon hele OK-je en wel geïnformeerde mensen zijn.
En ja, het gaat in mijn geval nu inderdaad vooral over die narcistische psychopaat Trump en z’n gillend rijke vertunnelde zootje.
Mijn grootouders, ouders, schoonouders en andere generaties op korte afstand hebben al in een maatschappij geleefd met enge griezels aan de macht op het grondgebied waarop ze leefden, of waar ze nauw aan verwant waren.
Die hebben georganiseerde desintegratie en regelrecht ‘oorlog’ meegemaakt.
Dat hebben uiteraard vele miljoenen mensen over de wereld sinds mijn (toevallige) geboorte ook, maar niet ik, niet wij.
Hooguit komt het door ‘vluchtelingen’ wat dichterbij. #vandichtbijmeegemaakt
Nu hebben we dus wél te maken met een westerse psychopaat op een van de allerhoogste machtsposities in de wereld.
En dan hebben we in Europa bijvoorbeeld al een Berlusconi overleefd, ook zo’n megalomane en onzinnig rijke griezel.
Als die toch z’n hele zin had gehad….
We laten het als soort dus steeds weer gebeuren, los van geografische omstandigheden en tijdsgewrichten, dat griezels met hulp van ‘volk’ aan de macht kunnen komen en hun duivelse desintegratie agenda kunnen verwezenlijken.
In mijn tijdsgewricht en ook dat van jullie – anders las je dit niet – kennen we de griezelige Sadams, Muammars, Pollen, Erichs, Idis, Joseph-Désirés (Mobutu), Bashars en nog best een boel anderen maar al te goed.
Daar staat wel een prachtig koppeltje Nelsons, Mahatmas en Obamas tegenover, maar die zijn toch écht in de minderheid.
Hoe kan dat toch?
Wáárom laten we charismatische griezels begaan en luisteren we relatief gezien maar met mondjesmaat naar hun humane tegenpolen?
In hun eentje beginnen ze immers helemaal niks, ook de humane helden niet.
Toen ik 50 werd zei ik tegen m’n oudste vrienden ‘Zonder jullie kan ik niks, of hooguit een klein beetje, met jullie kan ik alles’.
Op mij kun je evenwel niet stemmen, anders dan bij de populariteitspoll van de Slagwerkkrant, ons trommelaars vakblad voor de Benelux. (Afgelopen jaar weer eens #2, #enbedankt)
Waar, vrees ik, de schoen wringt, is dat we als soort nu eenmaal niet goed genoeg in staat zijn om onze ‘volledige’ eigen persoonlijke realiteit onder ogen te zien.
Dat is bijvoorbeeld dat ‘het in het leven komt zoals het komt’, dat het in je leven uiteindelijk altijd anders loopt dan je denkt, het diepe besef dat je een keer sterft…..
Omdat dit soort zaken nu eenmaal niet volledig inzichtelijk te krijgen is, en zeker niet onder controle, hebben we er vanuit ons onderbewuste dan maar voor gekozen om ‘de onvermijdelijke realiteit’ met elementen van buiten onszelf tot ‘de orde’ te maken.
Dan wordt het wat makkelijker om toch minstens een deel van de verantwoordelijk voor je eigen realiteit buiten jezelf te plaatsen.
En ja, daar komt religie in het spel, en (politieke) helden, en astrologie, holistische filosofieën, en Ajax, en Feijenoord, en Barcelona, tattoos, de Bhagwan enzovoorts….
We nemen onszelf onbewust in de mailing en doen met ‘mentaal gereedschap van buiten onszelf’ alsof we wel degelijk ‘raad weten’ met wat we nu eenmaal écht níet weten, niet kunnen weten ook.
Het prachtige betoog van paleontheoloog Stephen Jay Gould († 2002) die in ‘Een Schitterend Ongeluk’ van de VPRO zoiets zei als ‘We stellen onze hersenen vragen waar ze niet op toegerust zijn. Evolutionair zijn we (nog) niet zover’. #held
En vanuit dat onvermogen, vanuit die zeer menselijke tekortkoming krijgen machtsbeluste griezels kans, griezels die ons uit elkaar halen i.p.v. verenigen.
Griezels die niet ‘doen alsof’, maar die het heel serieus menen, met zichzelf vooral, en hun kinderen, een paar oude ‘vrienden’.
Voor zelfreflectie even geen tijd, er moet wat belangrijks en groots buiten henzelf gered worden, (heel) Amerika bijvoorbeeld, Rusland, Turkije, of Nederland, of een of ander geloof, of subdivisie daarvan, een systeem….
Ze dealen niet met hun eigen menselijke onvermogen dan wel demonen; zit er niet op want we zijn afgetankt met megalomaan DNA zonder optie tot zelfreflectie dan wel bescheidenheid.
Mensen die gestoord dóen zíjn het meestal inderdaad ook, anders doe je het niet. (Jawel, een Cruijffiaanse)
Gelukkig hebben we André van Duijn als licht tegenwicht aangaande bovenstaande stelling.
Voor het eerst in ‘mijn tijd’ zit er een hoegenaamd democratisch gekozen oncorrigeerbare psychopaat op de stoel van een bevriende westerse natie, een naar eigen overtuiging ‘1e wereld land’.
Het kon dus nog erger dan 2 X Bush.
Ik vind dat zeer beangstigend en natuurlijk niet ik alleen, maar ik ben wel de enige die dit nu opschrijft. #bijdehandje
Het geeft het gevoel dat wat ouders, schoonouders, grootouders en sommige verre vrienden van mijn eigen generatie (Maluku, Zuid Afrika, Cambodja) gewoon hebben meegemaakt onvermijdelijk dichterbij komt.
En jammer genoeg heeft de geschiedenis, ook de destructieve, zich in de ontwikkeling van onze soort altijd nog netjes herhaald.
Ik dwaal nog even af, met/zonder permissie, maar bij ons thuis hing vroeger een poster waarop alle oorlogen over de afgelopen duizend jaar uitgetypt stonden.
Het was een hele grote poster met hele kleine lettertjes.
Maar OK, het lijkt me echt onwaarschijnlijk dat ik op m’n 56e met m’n leuke meisje in een soort Aleppo woon, of – vooruit – aan een kansloze kant van Detroit, maar het wordt er met de huidige stoere apen aan de macht niet frisser op.
Nogal wiedes dat ik voor iedereen hoop dat we geen oorlog in institutionele zin gaan meemaken, of toevallig op de verkeerde plek zijn als er weer eens zo’n gruwelijk terroristisch incident plaats grijpt, of dat er een geliefde in een MH17 zit, of er een Dutroux om de hoek woont.
Met institutioneel bedoel ik dat er met de huidige golf aanslagen – nu ook weer eens in onze directe omgeving – al lang een oorlog gaande is.
Dat is evenwel nog steeds van incidentele terroristische aard; enge splinter bewegingen, gerund door verknipte manipulatieve griezels, uitgevoerd door verdwaalde verknipte manipuleerbare zielen, – uiteraard niks minder gruwelijk voor betrokken – maar niet geïnitieerd door presidenten, koningen, keizers dan wel ‘gewone’ dictators die een heel land en dus het leger, inclusief geheime diensten, in hun macht hebben, én inzetten.
Met het huidige ‘I’m gonna fix it for you by dealing with them’ contingent aan leiderschap wordt het er niet beter op, zo voelt dat.
Nu hebben we Poetin, Erdogan, Trump en nog wat van die types op hele grote stoelen zitten.
Daar komen met een beetje pech wat Marietjes, Geertjes, Fraukjes, Filipjes, Christophjes, Viktorjes, en Jaroslawjes bij.
Dan wordt het inhumane intolerantie blok ook, op een volle 60 liter tank diesel rijden van Mokum Oost, lekker machtig en kan de desintegratie van ons allen op institutioneel – daar gaan we weer – niveau beginnen.
Gelukkig hebben ook deze types goed ontwikkelde ego’s en zit het vermogen om echt samen te werken er niet in, althans, voor wat ik uit de media mee heb gekregen. #papaendochterLePenbijvoorbeeld
Onze relatie heeft er gelukkig niet wezenlijk onder geleden, maar ik vond het al niet erg dat dat ik geen vader ben geworden en kan me dus onbevangen bezorgd maken over de toekomst van de planeet als zodanig en over al die mooie kinderen c.q. jongelui die we her en der meemaken.
Wat loopt daar toch een hoop mooi en slim spul tussen.
Ik hoop dat ook zij zich tot tenminste hun 55e, buiten bij mandaat geaccordeerde maatschappelijke griezeligheid, zonder angst kunnen ontwikkelen tot de volwassene die ze willen zijn terwijl ze goeddeels kunnen doen wat ze graag doen zonder dat dat iets of iemand anders in de weg zit.
Dat is overigens mijn definitie van succes: ‘Kunnen doen wat je wil en waar je goed in bent zonder dat iets en of iemand anders daar last van heeft’.
En ik heb er nog wel een: ‘Geluk is een gebrek aan pech’. #jaja#wezijnnoutochbezig
Op z’n best wordt dit een periode waarin we zonder ‘ouderwetse’ oorlog met elkaar kunnen blijven leven terwijl de tegenstellingen voorlopig toch aangewakkerd blijven worden en imagologie – ‘I’m gonna fix it for you by dealing with them’ – steeds belangrijker wordt.
Dat we het spel van de griezels en hun benauwde gevolg door de bocht krijgen zonder ‘geweld in uniform’ om vervolgens weer een fase in te gaan waarin intelligente mensen met hoge humane waarden, gekozen en wel, aan de macht kunnen zijn en ‘ons’ wezenlijk kunnen dienen i.p.v. hun eigen gestoorde wereld-, c.q. mensbeeld vorm te geven door vanuit een machtspositie ‘de gewone mensen’ te dienen door anderen etc etc….
Dat we met een sterk maatschappelijk middenveld kunnen kunnen soebatten over oplosbare problemen die niet in extremen wegzakken.
Dat we belasting betalen i.p.v. als miljardair én president je aangiftes niet openbaar willen maken.
Dat we voor iedereen minimaal goede gezondheidszorg hebben, scholing, schoon water, óók respect voor mensen die met hun handen werken (verpleegzorg, timmerlui, vakkenvullers) en nog wat van die keurige clichés die je kunt verwachten van een middenmoot geschoold – HAVO – mazzelpikkie (zie foto) die toevallig geboortegrond en tijdsgewricht mee heeft gehad, tot nu toe dus.
Ik ben met 1-0 vóór geboren, zoals bijna iedereen met wie ik in NL al bijna 55 optrek.
Vanavond heb ik geleerd dat je alles waar guacamole aan zit gewoon met de hand af moet wassen.
In de vaatwasser gaat het er niet af, niet van de lepels, schaaltjes of pannetjes waar het in aangemaakt is.
Bij het nalezen van het verhaal galmt Mezzoforte’s hit ‘Garden Party’ weer door de speakers, net als in 1983 toen ik voor het eerst met ze speelde.
Over 5 weken moet het in onze North Sea jazz Club en in Jakarta na bijna 30 jaar weer loos gaan met deze boys, inmiddels ook allemaal rond de 55.
De kachel brandt, m’n leuke meisje heeft zojuist de ‘4e kwartaal 2016 BTW papierzooi’ weer een beetje onder controle gekregen.
Morgen maak ik het af en gaat er een mailtje naar de fiscalist die dan ook weer gerustgesteld is. #standaardvergeetjejeBTWnietherinneringsmailtjes
Het schrijven van dit verhaal duurde ongeveer 3 uur en er zullen zoals altijd wel weer (spel)fouten in staan. #sorryhoor
‘Het blijft behelpen’ zei een Molukse vriend van 75 een tijd geleden. #ookeenheld
Volgende keer ga ik maar eens schrijven over m’n ‘onvolkomenheidstheorie’. #zelfbedachtwoord
Alles is therapie.

Mazzelpikkie

Mazzelpikkie

Peter van Straaten…

09-12-2016

Een fiks aantal jaar geleden ben ik op een mooie zomeravond eens een kroegentocht gaan houden met m’n vriend Cor Griffioen, ex kroegbaas en (eveneens) wijsneus.
We begonnen op de Nieuwmarkt bij De Waag en hadden als voornemen om bij elke kroeg onderweg naar eindpunt Café Elsa’s op de Middenweg minimaal één consumptie te nuttigen.
Hoe ik thuis ben gekomen weet ik niet meer, maar we hebben het gehaald.
Bij Café Ruk en Pluk op de Linaeusstraat zijn de laatste zaken besproken die ik me nog kan herinneren.
Dat ging over de ongewisse toekomst van zoonlief, ook wijsneus, en destijds werkzaam bij Elsa’s, inmiddels zelf ook horeca ondernemer en eigenaar van het prima etablissement Club Koffie aan het Krugerplein.
Als jong ventje had hij bijvoorbeeld eens gezegd ‘Pa, ik weet het nog niet, óf ik word crimineel, óf politie agent’.
Bij Café De Druif aan het Rapenburgerplein zaten we heerlijk bij een late zon te wijsneuzen toen er 2 wat oudere mensen bij ons aan het terras tafeltje kwamen zitten.
Ik zag het meteen, Cor niet.
We raakten in gesprek en dat werd heel gezellig en onderhoudend.
Er werden over en weer drankjes gehaald en daarmee was het ‘by far’ onze langste stop op de uitputtende tocht.
Mijn vriend kon z’n wijsneuzerij over onze stad en het universum als zodanig prima kwijt.
Met name het Scheepvaartmuseum werd uitgelicht, daar kijk je immers op uit vanaf dat terras.
Op een gegeven moment zegt Cor ineens ‘Maar wacht eens even, jij kunt volgens mij héél goed tekenen!’.
‘Ja, ach’, zegt de man ‘Dat lukt wel aardig inderdaad’.
‘Ja Jezus man, jij bent Peter van Straaten! Ik ben helemaal fan van jou!’
‘Nou, dat is heel mooi, zal ik nog maar wat te drinken halen dan?’.
Een held is gegaan, Peter is gisteren, 8 december 2016, overleden op 81 jarige leeftijd.

peter_van_straaten