5000 vrienden…

22-04-21…

‘We’ gaan weer naar de 5000 zogenaamde Facebook vrienden.
Ik ben onder het motto ‘Hoe meer FB vrienden hoe leuker ik ben’ zo stom geweest om in het begin allerlei onbetekenende types geruisloos binnen te laten sluipen met hun gluiperige vriendschapsverzoeken.
Voor je het weet zit je dan betekenisloos bij elkaar op schoot in de propvolle digitale buurtkroeg.
Het is me de laatste jaren een paar keer aardig gelukt om m’n vriendenbestand aanmerkelijk op te schonen door wat politiek, maatschappelijk gevoelige kluiven in de ring te gooien.
Bijvoorbeeld ‘Ontvriend me als je voor zwarte Piet bent’, of ‘Ontvriend me als je pro Wilders bent en op die eenzame met teflon overgoten ziel met een ontwrichtend destructieve missie stemt’.
‘Ras’ narcist Thierry de Sjaggeraar? Precies hetzelfde.
Dat maakte de weg vrij voor nieuwe digivrienden.
Ging soms wel gepaard met wat rondjes polemisch therapeutisch gebagger, maar dat hoort er dan kennelijk bij.
Kun je nagaan wat er media technisch allemaal gebeurt als je echt bekend bent bij de massa en wat kluiven in de ring gooit.
Maar goed, die ‘ex digivrienden’ lezen dit niet (meer) als het goed is.
Dus nu maar even simpel: Ontvriend me a.u.b. geruisloos als je mijn posts eigenlijk toch gewoon best wel zelf ingenomen gelul en kansloze aandacht trekkerij vindt.
Sorry, ik moet van een deel van jullie af en ik heb niet zoveel tijd en zin om zelf het scheermes langs het bestand te halen.
Mijn dankbaarheid voor zelfregulering grenst dan wel aan hondsdolheid, ook namens m’n aanstaande vrienden, uiteraard stuk voor stuk warme, flexibele, betrokken, creatieve, intelligente, tolerante, autonome en stront eigenwijze persoonlijkheden.
Oh ja, en met humor graag, dankufeestelijk.

Neptieten…

01-02-21, Dappermarkt, groenteboer(innen)…

Zij: Kan ik u helpen?
Ikke: Ja, heb je spinazie? Liefst wilde spinazie.
Zij: Zeker, hoeveel wil je hebben?
Ikke: Het is voor een pasta voor 2.
Zij: Zoiets? (2 handen vol)
Ikke: Ja, is goed.
Zij tegen achter haar langs passerende collega: Wat een leuke muts!
Ikke: Heb je het over mijn muts?
Zij: Nee, zij hep een nieuwe muts, en daar maken we al de hele dag grappen over. We zijn melig.
Ikke: Heel belangrijk! Alles is therapie.
Zij: Ja, precies! Verder nog wat?
Ikke: Champignons graag.
Zij: Kastanje champignons?
Ikke: Yes!
Zij: Verder?
Ikke: Mandarijntjes a.u.b..
Zij: Hoeveel?
Ikke: Doe maar 8. En bananen graag.
Afreken moment….
Collega met nieuwe muts staat vlakbij.
Ikke tegen collega: ‘Wat een leuke muts heb je! Zegt iemand daar wel eens iets over?’
Collega: Ha ha, zeker, want?
Ikke: Nou… wees voorzichtig waar je om vraagt.
Collega: Ha ha, ja ja, be careful what you ask for…
Ikke: Because you may get it!
Collega: Precies!
Ikke: Jaha, én het hardop uitspreken! Dat advies las ik eens in een interview met ’puntje puntje puntje’(serieus rijke Bn’str). Als je iets écht wil moet je erover praten. En even later had ze neptieten.
Collega: Heb jij iets tegen neptieten?
Ikke: Nee hoor, ik heb iets tegen nep als zodanig.
Collega: Kijk, en zo is het!

Vastigheid, stabiliteit…

15-04-21…

Vandaag wat tijd genomen om stil te staan bij het feit dat m’n meisje momenteel maar weer eens de economische ‘life saver’ is, de motor.
Die werkt zich te barste bij het bedrijf waar ze ook alweer 29 jaar in dienst is, en daar gaat het gelukkig goed.
Je zou het bijna vergeten dat het niet alleen bij m’n vrienden van de Jumbo goed gaat, maar ook op een aantal andere plekken.
Wij zijn kennelijk ‘long term people’, gezien haar diensttijd, de lang lopende vriendschappen en onze eigen relatie die in het 40e jaar beland is.
In het prille begin leefden we van mijn bijstandsuitkering, en het schamele beetje geld dat er met de eerste optredens verdiend werd, schamele bedragen die nu ongeïndexeerd en wel weer voorbij komen trouwens.
Toen kwam haar eerste baan (bij AKO en later ‘de horeca’, o.a. bij Lonny’s restaurant) en werd ik relatief ’grootverdiener’ door het touren met Mezzoforte.
Zo kwam er bijvoorbeeld een Cartier voor mevrouw, de eerste Rolex voor meneer, de eerste auto, een Nakamichi cassette recorder, een reis van 6 weken naar Indonesië en een cross country autoritje van NYC naar LA, SF en terug naar LA.
Toen kwam er voor mij weer een periode met karige fases van soms maanden lang.
Het was een tijd waarin ik dan om de 2-3 dagen de telefoon van de haak haalde om aan het zoem geluidje te horen of ‘ie het überhaupt nog wel deed.
Wél met stoere mensen en bands spelen, Candy, Gaga, een eerste ‘GoGo’ versie van Urban Dance Squad, Nancy Works On Payday, The Scene…
Ook de eerste studio klussen kwamen op stoom, Richenel ‘Dance Around The World’, Piet Veerman ‘Sailing Home’, Rob de Nijs ‘De Vrije Val’…
Stukjes schrijven voor onze onvolprezen Slagwerkkrant.
Maar eigenlijk niet genoeg omzetten, vooral niet stabiel genoeg.
Zij dapper op de fiets naar de baas elke dag, vastigheid, stabiliteit.
Ik hoefde niet in musicals te gaan spelen, me volledig op les geven te storten, kon me verder vrij ontwikkelen i.p.v. naar inkomen jagen.
Ik herinner me de grote mond die ik opzette tegen een pretentieuze slavendrijver van Joop van den Ende (Producties) aan wie ik kon melden dat ik één van de muzikanten was die wel degelijk wist wat het is om fatsoenlijk betaald te worden en dat ‘ie me voor dát geld écht niet een jaar van de straat zou krijgen, 7 shows in de week, zondag 2, maandag vrij.
– ‘Nou, zo te horen kan ik jou van mijn lijstje schrappen…’.
– ‘Dat klopt’. (‘Lik mu bruine reet’, in gedachte daaraan toegevoegd)
Nooit meer iets uit die hoek vernomen, dus het heeft wél gewerkt.
Een kind, laat staan kinderen kwamen niet en dat was OK, en hoe flauw ook, het scheelt nogal qua financiële druk, zoals velen van jullie weten.
Dat ik ‘het leven zoals wij het kennen’ zal verlaten zonder nageslacht heeft me nog nooit ook maar één seconde uit m’n slaap gehouden.
Dat het ook nog zo ongeveer de meest energie neutrale manier is om de planeet te verlaten vind ik eigenlijk wel interessant qua hersenkauwgum.
In onze relatie is het nooit een zwaar issue geworden.
Er zijn wat momenten geweest dat deze kwetsbare materie een rol heeft gespeeld, maar het heeft ons nooit onder zorgelijke druk gekregen, en gelukkig dus ook niet uiteen.
We woonden vanaf een bepaald moment in onze eigen flat in de Jordaan, met hulp van mijn pa aangekocht voor FL. 42.500, iets minder dan 20.000 Euri’s.
U leest het goed, voor dat geld kocht je toen een 3 kamer appartement van 55 m2 in de Jordaan.
Op Funda zag ik er net eentje aangeboden staan, ook in die buurt, van 43 m2 voor € 475.000, 2 kamers.
We hebben het nog gehad over aanhouden en verhuren omdat we ook toen al begrepen dat die prijzen daar niet meer gingen dalen.
Ik vond de gedachte niet eens onaantrekkelijk, maar toch niet gedaan omdat je dan altijd het gezeik hebt van verhuurder zijn, en je alleen maar vanuit geldelijk gewin denkt, speculeren in de jacht op groot geld.
Yuppen probleem, in je belegging wonen i.p.v. in je huis, een zo stoer mogelijke baan hebben om er een nog betere baan mee te kunnen scoren, daarbij de inhoudelijkheid van je werk veronachtzamen, dat werk.
Ik ging wat vaker in pak op bedrijfsfeesten spelen, en kwam terecht in radio/TV combo’s, deed een boel clinics, bleef altijd Jazz spelen, en pop, en funk, en fusion, en richtte uiteindelijk zelf m’n bedrijf Baileo Music Productions BV op om de belangen wat te spreiden, om ook zelf dingen te gaan regelen i.p.v. alleen maar afhankelijk te zijn van de grillen van ‘onze wereld’.
Het werd immers duidelijk dat in de hogere regionen van het entertainment het geld vooral één kant op moet, en dat is niet de muzikantenkant.
Grappig is bijvoorbeeld dat er soms meer verdiend werd aan het boeken van artiesten/BN’rs bij bureaus dan wat ik zelf aan zo’n bureau factureerde als percussionist die voor andere artiesten uit dezelfde ‘stal’ aantrad.
Dat gebeurde o.a. bij The Entertainment Group, weten we nog?
Tussendoor nog even 3 maanden alleen in NY geweest om daar eens goed rond te kijken, aan het handje van een aantal van de stoerste bongoboys ter plekke.
Erg inspirerend, leerzaam en verhelderend.
Alleen in de allerhoogste regionen is het daar lucratief en de moeite waard er je kostbare tijd door te brengen, alles eronder is al gauw armoe en gedoe.
Ik had al niet de intentie om er ‘te blijven’, vond en vind Amsterdam ‘mijn/onze natuurlijke biotoop’, maar natuurlijk had ik een belletje van een grootheid niet afgeslagen.
Later bleek dat je vanuit biotoop Amsterdam ook ‘gewoon’ met Yellowjackets, George Duke, Gino Vannelli, Toots Thielemans, Al Jarreau, Michel Petrucciani etc. op het podium terecht kunt komen, met Malando in China, na 28 jaar weer met Mezzoforte op pad, 5 keer met je eigen band naar de Kaapverden, met echte Bowie boys stoere uitverkochte shows in grote zalen kunt doen, 50 albums zelf kunt produceren…
En dat je op tracks van Michael Jackson, David Guetta, Bruno Mars, Golden Earring etc. terecht kunt komen, deels ook nog ingespeeld in je eigen homestudio.
Het ging na de stoere start en vervolgens tijdelijke dip 20-25 jaar gewoon goed, economisch en anderszins qua muzikaal niveau en gezelschap, vooral ook vanwege het eigen ondernemerschap.
Ik stopte wat overtollig geld in ‘de toekomst’, heb een extra garageplek in onze flat erbij gekocht, wat aandeeltjes, spaarrekeningetje, onnodig duur horlogespul (overigens top investering!).
Verder geen gekke dingen.
Gewoon bier blijven drinken in de #kroegderkroegen, met dezelfde mensen, 2e hands iPhones en auto’s, geen tattoos, 2e hands racefietsje, Chinees eten op de Zeedijk.
Niet zonodig in ‘hogere cirkels’ het alledaags levensgeluk opzoeken.
Dan komt met name de hypotheekjes crisis rond 2008 en wordt het weer een aantal jaar lastig om ‘normaal’ om te zetten, zowel voor de trommelaar als de regelneef.
Festivals houden op te bestaan, bedrijven doen even geen feestjes meer.
En ja, eerlijk is eerlijk, er zijn meer (goede) percussionisten ten tonele verschenen, en zeker die jongere generatie heeft nooit meegemaakt dat er voor onze kunde fatsoenlijk betaald werd, dus die gaan voor weinig aan de bak.
En ook voor niks bij Mathijs op TV met je bandje, festival budgets lager, bedragen voor BN’rs hoger, niet zelden tape acts, DJ’s…
In 2015 ‘ineens’ Toppers, De Passion en Holland Zingt Hazes.
‘Hollands Finest’, de eredivisie artiesten, weer even van dichtbij meegemaakt, én de ‘Village people’.
Was op zich een prima kwartaal, omzet technisch gezien.
Al die tijd m’n meisje op de fiets, vastigheid, stabiliteit.
Nu deze tijd, het afgelopen jaar, economisch drama, alleen de eerste Tozo ontvangen, met aftrek van wat inkomsten.
Het kost al een tijd geld om Jeroen te heten, maar het is te doen, interen op het verstandige beleid van de goede jaren, bedoeld voor zoiets als pensioen maar nu ingezet om simpelweg de lasten te helpen dragen.
Nee, ik loop niet volledig leeg, geef ook veel minder uit, geen vakantie, geen kroeg, geen restaurants, nauwelijks kilometers, zet wel degelijk om met homestudio sessies doen en les geven, heb ook wat Sena/Norma en Buma/Stemra inkomsten, en uit de ‘Percussion Loops HD’ app die Hans en Marieke Eijkenaar met mij opgetuigd hebben.
Dus hier geen drama, wel mentale vermoeidheid, zoals bij héél veel anderen.
De regering mag tevreden zijn over m’n meisje en mijzelve.
We doen het zoals ze graag zien, eigen broek ophouden, zelfredzaamheid, sparen voor de toekomst en ondertussen netjes aan ze betalen wat ze van je moeten hebben,
BTW, voorheffing, naheffing, toeslag zus, bijdrage zo, riool weetikveel, enorm gestegen onroerend belasting en dan ook nog even de niet mis te verstane inhoudingen op dat ene salaris in ons huishouden.
Wat ik van de regering denk is al eens uitgebreid geuit hier.
Ze laten ons muzikanten/ZZP’rs barsten.
Je boet er in zekere zin voor dat je er geen zooi van hebt gemaakt, dat je niet zielig bent.
En m’n meisje inmiddels elke dag lopend naar haar werk -bedrijf is naar om de hoek verhuisd- of thuis werkend aan de huiskamertafel.
Vastigheid, stabiliteit.
De voorlopige economische horizon is als over een jaar onze hypotheek afbetaald is.
Ik schat in dat we het gefinancierde bedrag een keer of 4-5 hebben terug betaald dan, in die 30 jaar onafgebroken lappen.
Ze zetten er mooie gebouwen van neer en belonen zichzelf heel redelijk, de verstrekkers van het kapitaal.
Maar dan gaat er een fles champagne open en kan er heel diep adem gehaald worden, als er tenminste geen 7e corona golf ingetreden is, of de Zuid Tibetaans Boeddhistische variant.
Sowieso maar hopen dat we gezond zijn, en dat er wat te lachen valt zo her en der, vooral ook met onze onmisbare vriendjes.
Terwijl we met die vriendjes in een levensfase beland zijn waar we onze ouders écht oud zien worden of domweg verliezen, klopt het noodlot ook regelmatig domweg bij leeftijdsgenoten aan.
We worden niet allemaal lachend 93.
Hard is het te ervaren dat je niet dapper slalommend op weg bent om je aan het einde beloond te zien.
Die herfst van het leven is, als je überhaupt zover komt, nog wel eens rauw, medisch, mentaal, zeker ook voor de omstanders.
Dus ja, het ‘nu’ maar weer eens liefdevol omarmen, genieten van wat goed is, dankbaar zijn voor het al m’n leven muzikant kunnen zijn.
En hopen dat Ajax straks een wederopstandelijk wondertje tegen AS Roma kan verrichten.
We gaan straks samen naar de hele grote smart buis kijken, ik rustig, zij onrustig, allebei even betrokken.
(Foto: SF- San Fransisco 1989)

Nippy Noya 75 jaar…

28-02-21…

Gisteren was het zaak om de enige echte Nippy Noya te feliciteren, en met z’n 75e verjaardag nog wel!

Er kan geen misverstand over bestaan dat Nippy voor mij de aller belangrijkste aanstichter van het percussionisten virus is.
Druk trommelen op vanallus was al gaande, was genetisch meegebakken met de aap die ik nu eenmaal ook ben, maar toen ik hem voor het eerst live meemaakte was ik verkocht.
Zoveel kleur, groove, mysterie…
Hij was ‘bigger than life’ op dat moment, zowel qua spelen als verschijning als ook onconventioneel gedrag.
De conclusie was net zo intuïtief als simpel: DAT WIL IK OOK!

Het moet rond 1977/78 geweest zijn dat hij met Toots Thielemans speelde, met ook o.a. de fenomenale Bruno Castellucci op drums, in Brussel.
Hij legde me die avond uit wat ik alvast moest gaan oefenen voor het moment dat ik zelf congas zou hebben.
‘Het is motorisch niet simpel, maar je kunt het alvast gaan oefenen zonder dat je de sound van de trommels er ook bij hebt’.
Dat hij maar een paar uurtjes slaap zou hebben vanwege een vroege repetitie in Paradiso maakte de magie alleen maar groter.
Het hoogst denkbare, niet alleen optreden, maar ook repeteren in Paradiso!
Niet lang daarna kwam ik letterlijk in de handen van ook zijn leermeester Steve Boston.
Ik zag hem in Roosendaal op een festival met Jan Akkerman én Massada spelen waarbij hij z’n bongos tijdens een solo met roterende schwung boven z’n hoofd gooide. Andere wereld.
Z’n foto’s hingen boven m’n bed, zoals ook die van de Santana mannen, Patato Valdez, Tito Puente en meer latin helden, én uiteraard Steve Boston!

Eenmaal in Amsterdam kwam ik wel eens bij hem en de familie thuis op het Overtoom.
Er ontstond een soort leerling meester-relatie.
Toen ik op het punt stond om met Mezzoforte de wereld in te trekken waarschuwde hij me ‘Let goed op jezelf, je gaat nu internationaal werken, dan gaat alles helemaal anders zijn!’
We stonden diep in de nacht in een hoekje in discotheek de Schakel om de hoek bij het Leidse Plein.
Nippy dronk iets van een wodka jus of zoiets en ik had 17 glazen bier op, maar ik weet het nog precies.
Alles anders?
Jazeker, reizen, hotels, managers, discipline, geld, aandacht van allerlei types, endorsements (deals met merken), grote podia, kortom: ‘sex, drugs & rock & roll’.
Hij had gelijk.

Ik verdiende en nam in die tijd o.a. een Sony Professional Walkman en een -later helaas weer doorverkochte- Rolex van hem over.
Hij had z’n ogen op wat anders laten vallen.
Via relaties van mij in het Antwerpse regelde ik op verzoek van z’n vrouw voor hem een nogal bijzondere zwarte en volledig geslepen diamant van 1 karaat (!) als oordop.
Ik ging mijn weg, zoals het een leerling betaamt en we kwamen elkaar minder tegen, er waren verhuizingen, het contact verwaterde.
Maar altijd was er een glimlach als we elkaar wél troffen, tot aan meer recente tijden waar het als echt goed nieuws voelt dat we elkaar weer zien.
Alleen al het gegeven dat we samen met ‘iedereen’ uit de NL percussion scene op de uitvaart van ‘onze Steve’ hebben getrommeld draagt daartoe bij.

Nippy heeft in onze contreien het percussie pad geplaveid waarop wij ons allen konden ontwikkelen en tegelijkertijd serieus genomen worden, als volwaardige vakmensen, en terecht.

Van harte Nippy, met je eerbiedwaardige 75e, en dankjewel.

Foto v.l.n.r. Jeroen, Nippy, Joe Sample & Lenny Castro -© Martin Cohen-

Mary Hehuat…

24-02-2021…

De eerste keer dat ik het woord ‘Molukker’ hoorde moet eind jaren 60 geweest zijn.
In ‘De Cleyne Cat’ in Roosendaal was een zondag middag Jazz concert geweest waar ik als jong ventje met m’n ouders mee heen mocht.
Het ging om het Trio Jack van Poll met, op een enorme contrabas, een kleine donkere man met een enorme bos haar en dito baard.
Men vroeg zich af of hij een ‘Surinamer of zoiets’ was.
Nee, wist er een, hij was een Molukker. Nooit van gehoord.
En dan Mary als mannelijke voornaam?
Ja.
En Hé? Hoe? Wat? Hehuat als achternaam?
Ja.
Ik was diep onder de indruk van zoveel ‘exotisme’.
Los daarvan was hij toen al een charismatische man, en dat is ‘ie altijd gebleven.

Uiteindelijk heb ik en hebben we het voorrecht gehad een relatie met Mary op te bouwen, niet het soort ‘3 keer in de week’ relatie, maar wel eentje van 50 jaar duurzaamheid.
Hij speelde altijd vol overgave en liefst met z’n ogen dicht, had humor, was benaderbaar maar liet zich niet makkelijk in de kaart kijken, bescheiden over zichzelf en uitgesproken op sommige vlakken, maakte toffe foto’s en belangwekkende documentaires over o.a. de Molukse kwestie(s) en begon het mooiste Jazz café van Antwerpen en wijde omgeving.
In de beginjaren heb ik er regelmatig opgetreden op de woensdagavond of zondagmiddag.
Altijd als Julia en ik in Antwerpen waren ‘moesten’ we langs Hopper, het Jazz café.
En altijd in de hoop dat ‘ie er was, even een kop koffie en een beetje bijkleppen.
Mary was ook typisch zo iemand die het voor mij cruciale belang van ‘niet productieve tijd met elkaar doorbrengen’ heel goed kende.
Vanaf de ‘sms-tijd’ werd er ook van tevoren nog wel eens een oriënterend bericht gestuurd om het toeval een handje te helpen.
Mary woonde jarenlang boven het café totdat ‘ie een aantal jaar geleden terug ging naar Breda.
Ik heb er ook nog een aantal keer gelogeerd, o.a. toen ik dagenlang in Antwerpen was om een percussie instructievideo op te nemen.
We hadden mooie gesprekken over alles wat er zich in de muziek en daarbuiten afspeelde.
Ik herinner me mooie gesprekken over mijn leven als schoonzoon van een Molukse man, nota bene eentje van zijn eigen generatie.
Het was altijd een combinatie van lachen, en het nodige meekrijgen om nog eens goed over na te denken.
Regelmatig herhaal ik zijn met een glimlach uitgesproken en mijns inziens zeer wijze woorden met betrekking tot het leven als zodanig ‘Het blijft behelpen’.
Toen zaten we later op de avond op het terras van het café na lekker eten en aan de koffie met cognac.
Toen ik Mary vertelde over het benefiet dat ik samen met een aantal Molukse vrienden in Zeeland in 2009 optuigde ging ‘ie ‘even’ naar boven en kwam terug met een envelop met daarin een substantiële bijdrage.
Verder geen woord over vuil gemaakt, op zijn aangeven.
De laatste keer dat ik in Hopper speelde, augustus 2018, was Mary vanuit Breda gekomen om nog eens even te horen wie en wat ik had meegebracht.
Dat kwam volgens een van z’n 2 zonen, inmiddels uitbaters van het café, erg weinig meer voor, ‘helemaal uit Breda’ komen voor een beetje live muziek in z’n café.
Alleen aan een tafeltje, stilzwijgend, observerend, kopje koffie, hippe bril op, hip sjaaltje om, hippe relaxte kleding aan, tof horloge, zoals altijd.

Vorige week is Mary overleden, 79 jaar oud.
Vanwege vooral longproblemen, een leven lang zware astma, is hij het laatste jaar in een erg slechte conditie geraakt en heeft hij zich ook vanwege corona weg gehouden van sociaal contact met ‘buiten’.
Zojuist heb ik thuis in Amsterdam naar z’n uitvaart in Breda zitten kijken en luisteren.
Er werd mooi gesproken en gespeeld, de fotocollages waren even geweldig als ontroerend, een goede reflectie van z’n over vele schijven verlopen leven.
O.a. z’n oudste vriend Jack van Poll speelde op de vleugel, inmiddels zeer bejaard, maar swingend als altijd.
Maar ook was er de voor mij zeer bekende Harry Happel, 1e lijn vriend van Mary, die prachtig speechte en speelde.

We zijn nog steeds regelmatig in Antwerpen en zullen langs Hopper ‘moeten’ blijven gaan, in de hoop dat z’n mooie zoons Boet en Mercy er zijn, of toch tenminste eentje.
Mary is iemand die we dankbaar zullen gedenken, quoten, missen…
‘Het blijft behelpen’.

(De foto maakte ik in 2001 toen ‘ie optrad in z’n eigen Hopper)

George Kooymans, De Earring…

06-02-2021…

Laat ook ik hier een eerbetoon aan George Kooymans en uiteraard ‘De Earring’ plaatsen.
Ze waren ‘rondom de brugklas’ met Alice Cooper, Deep Purple, Rainbow, David Bowie, Stones, Santana en nog wat eendagsvliegen m’n absolute helden.
Van m’n spaarcenten -auto’s wassen- heb ik destijds de LP’s gekocht die ik te pakken kon krijgen.
Hun albums ‘Golden Earring’ & ‘Eight Miles High’ heb ik grijs gedraaid op het oude MONO Lenco pickup meubel op m’n kamertje, met één speaker dus ook.
Visnet aan het plafond, vol met gespaarde sleutelhangers, ontluikend erotisch zélfs in de war van de vrouw van de visboer in Asterix & Obelix, laat staan Brigitte Bardot.
Van Ajax en Cruijff toen nog nét iets zwaarder in de war.
Ik was gek op chocola en bananen met Bastognekoeken (tegelijk), zat op badminton en biljarten.
Carnaval ging met cola.


‘Back Home’ was de bom.
De albums heb ik véél later in m’n ontwikkeling, toen ik al 17 was, aan een meisje meegegeven waar ik de passie voor de Earring mee deelde.
Het was een boerendochter die op dezelfde middelbare school zat.
Ze zocht me wel eens op in de enorm luxe bungalow waar ik destijds op paste, 2 jaar lang, zoals voor velen bekend.
Het werd een beetje zoenen maar verder wilde het niet zo.
Ze had anorexia, was dus griezelig dun en ze rook naar de paarden die ze thuis hielden en waar ze óók gek op was.
Ze droeg alleen maar lange wollen coltruien die naar die paarden én stro roken.
Ze had het altijd koud, heel gek.
Op zich niet eens een vervelende lucht, maar nou ook weer niet dat je zegt… ik zet nog eens aan…
Een echte lefgozer ben ik op dat vlak sowieso nooit geweest.
Stoerdere vrienden zeiden nog wel eens dat ik gek was omdat die ‘thee visite meisjes’ juist naar die bungalow kwamen om geneukt te worden.
‘Kweenie….’ dacht ik dan.
We zullen het nooit meer weten, wie nou precies wáár voor op de thee kwam.
In de hoop dat het haar wat zielsrust -of is het zielenrust?- zou brengen heb ik haar alles wat ik ik van de Earring had meegegeven.
En OK, ook vanuit eigenbelang om zo charmant mogelijk van haar af te geraken.
Ik wist me op een gegeven moment ook geen raad meer met met name het anorexia deel, dat gruwelijke anorexia dat nog immer toeslaat zo her en der.
Nooit meer gezien en daarmee wég Earring uit m’n collectie van nog steeds zeker 800 keer vinyl.
Haar naam weet ik even niet meer.
Ze was overigens 1 van de 3 meisjes met anorexia die ik me nu nog voor de geest kan halen uit die tijd.
Eentje heb ik later nog wel eens gezien in een ook voor sommigen opgaande fase dat je je na ‘herstel’ van anorexia juist weer helemaal te pletter vreet en veel te dik wordt.
Daar heb ik nog eens ‘Boulimia Rhapsody’ omheen bedacht, leuk gevonden, verder dramatisch natuurlijk.
Ook nog 2 meisjes die met scheermesjes in hun polsen aan het krassen waren, ook zoiets verschrikkelijks, soort van aandachtvragerij.
En dan moet je nog ‘volwassen’ zien te worden.
Ik hoop dat het goed met ze gaat.


Toen speelde ik in m’n eerste serieuze band ‘Staged’, later goeddeels over gegaan in ‘Nancy Works On payday’.
We speelden in het keldergewelf van de beroemde ‘Basiliek van Oudenbosch’, een copy van de Sint-Pieter in Rome.
Hoe verzin je het, copy St. Pieter in klein Brabants dorpje.
Daaronder zat een jongeren sociëteit.
En wie kwam daar naar ons kijken vanwege een mogelijke platendeal of zoiets?
George Kooymans! Met nutteloze bril zonder geslepen glazen om zichzelf iets onherkenbaarder te maken.
Diep onder indruk, wij allemaal.
Ik vroeg hem heel cool in de kleedkamer of hij last had van ‘de tol van de beroemdheid’.
‘Ach, met deze bril en een petje op kan ik best relaxed de Bijenkorf in’, woorden van een buitenaardse grootsheid.
De deal kwam er niet alhoewel de band zonder mij nog wel in het voorprogramma van de Earring heeft gespeeld, dus het heeft allemaal zin gehad daar in de kelder van de basiliek.
Misschien ging het überhaupt wel over het ja/nee voorprogramma waardig zijn van de band, geen idee meer.


Vele jaren later nog eens in z’n studio aan huis in België een album ingespeeld voor de zoon van Peter Koelewijn, Joep.
In 1998 sprak ik deze Peter daar op aan toen ik ‘m had begeleid met een orkest in Het Kurhaus voor de Baan Company, en wel op de dag dat hun aandelen 40% kelderden.
Hij beloofde me het album dat ik nooit gezien had toe te sturen.
Is niet gebeurd.
Die avond was Randy Crawford zelf de grote gast, en ja, we speelden ‘One Day I’ll Fly Away’ en ‘Streetlife’.
Kom van dat dak af dat er met name door Randy af ging.
2400 gasten van over de hele wereld ingevlogen.
Niet heel veel gasten kenden Peter.
Dat was anders toen ik ‘m in 2008 nog eens begeleidde in de ‘HMH’, Heineken Music Hall, net als Ali B. gast van Starkoo XL, een soort ‘aprés ski hut hits held’.
Op een dinsdagavond 5000 ‘types’ uit hun dit keer wél Peter’s dak.


Ach, en gelukkig heb ik mooie dingen met Cesar beleefd, waaronder z’n 65e verjaardag.
Nog steeds vind ik het soort van jammer dat ik geen ‘ja’ heb gezegd op z’n vraag of ik één van de vele ‘groepshoofden’ wilde zijn tijdens zijn onvoorstelbaar stoere ‘1000 drummers op de Maas’ project.
Ik koos voor ‘bandjes trouw’, optreden met voornoemde ‘Nancy’.
Jammer, maar ook wel weer strak en goed, bandjes trouw.


Met Rinus ooit in een jam project gezeten ergens in de bollenstreek, aantal keer gespeeld, details kwijt.
Super aardige gast ook!


Met Barry 5 keer een knallende Earring medley eruit gegooid in de Arena tijdens de Toppers.
Wat een feest was dat! En hoe tof was hij daar!
Tipje van de sluier… Tijdens het repeteren zei Froger goedbedoeld dat ‘ie ook wel een stukje kon zingen in de medley.
‘Hoezo, krijg jij nog niet genoeg aandacht tijdens die shows?’
Iedereen lachen.
De nazit in de naar een disco omgebouwde uit Londen geïmporteerde double-decker van een sponsor ging niet op melk en ik weet alleen nog dat de zon alweer scheen toen ik van de Arena naar huis fietste.


En toen in augustus 2019 hun single ‘Say When’ inspelen, met producer John Sonneveld in zijn studio in Wisseloord, én met George want die wilde er wél bij zijn.
Paar uur heerlijk slap lullen over vanallus, en moeiteloos zoeken naar wat werkt voor de track zelf, simpele dingen maar raak, zoals zo vaak.
‘Alsof je elkaar al jaren goed kent’ zo zei George bij het uiteengaan.
1 week later was m’n rekening betaald.
Ik ben er echt enorm trots op dat ik op een track van de Earring speel.
Het is immers voorbij de jongensdroom omdat ik er destijds onder het motto ‘onbestaanbaar’ niet eens van droomde.
Toen ik naar Amsterdam trok droomde ik maar van één ding, in Paradiso spelen, met wie kon me niet schelen.
Inmiddels weet ik dat (dag)dromen zin heeft.
Alle goeds voor George en direct betrokkenen.
Het leven is soms ineens genadeloos.

Foto is met George en producer John Sonneveld toen ik de single ‘Say When’ had ingespeeld in 20190

Brood op de planken…

31-01-2021…

Natuurlijk, broodplanken en brood, brood op de plank…

Afgelopen week bedacht ik me dat deze 4 teak houten broodplanken de oudste onderdelen van m’n uitzet zijn, de enige onderdelen die er überhaupt nog zijn zelfs.
Die planken gaan al vanaf m’n 17e mee, het moment dat ik op mezelf ging wonen.
Om op gang te komen ben ik toen met m’n moeder naar de Roosendaalse Hema gegaan en daar zijn gekocht:
– 4 borden.- 4 messen, vorken, lepels, lepeltjes en kaasschaaf.
– slaschaal met slabestek.- glazen koffiepot met filter en filters, koffie en thee.
– 4 glazen koffie/theeglazen.
Zowel pot als glazen met plastic handvaten hadden een ‘taille’ en werden bijeen gehouden door een dunne plaatstalen ring.- brood en beleg, o.a. aardbeienjam, pindakaas, salami en jonge kaas.
– suiker, koffiemelk en schoonmaakmiddelen.
– en dus die 4 diep bruine teak houten brood planken.

Ik meen dat m’n moeder betaald heeft, maar weet dat niet meer zeker.
Het kan ook zijn dat ik het zelf betaald heb van geld dat ik van m’n vader had gekregen, startkapitaal.
Ze waren toen iets van 2 jaar gescheiden en niet op briljant sprekende termen.
Ik had die 2 jaar op 2 adressen -in dezelfde (Molen)straat – met m’n moeder gewoond, hetgeen vooral achteraf heel leerzaam was terwijl niet de meest sfeervolle fase qua geborgenheid.
Dat op mezelf gaan was dus een goed idee.

Wat ik me vooral van die uitzet actie herinner is dat we op het pleintje voor de Hema ‘Oma Sigtermans’ tegen kwamen.
Deze voor m’n gevoel van een 17 jarige al oudere dame was de Molukse moeder én oma van veel van m’n vrienden uit de Indisch/Molukse Brabo hoek.
De gezinnen waren zo groot dat het gebeurde dat een neef zomaar ouder was dan z’n oom…
Ik kwam graag en veel overhuis bij deze familie(s) omdat daar juist wél altijd leven in de brouwerij was, en waanzinnig lekker eten.
Er werd in kleine flatjes of rijtjeshuizen muziek gemaakt, muziek gedraaid, stoere verhalen verteld, niet zelden over blonde meisjes, heel hard en veel gelachen, voetbal gekeken en gepokerd.
Er waren in de weekenden vaak pokertoernooien die 48 uur non stop door gingen.
Aan dat laatste deed ik dan niet mee, niet gok gevoelig.
De meesten hadden al snel een eigen auto, dronken baco’s, rookten of het gratis was, incl. e.e.a. aan drugs, tatoeëerden zichzelf, elkaar, mepten er nog wel eens driftig op los.
Met hun broers maar vooral zussen moest je niet sollen.
Eagles, Jackson Browne, Poco, Massada, Daniel Sahuleka, Jan Akkerman, James Taylor, George Benson, Al Jarreu, AWB, EW&F…
Ik was participerend eigenlijk een heel langzame qua ontwikkeling in het grote leven, vond ‘hun muziek’ te gek maar zat ook al in Weather Report, Miles en Jazz als zodanig.
Had ook niet zoveel geld want ik werkte niet en verdeed nogal wat tijd, vooral ook van het lerarengilde, om een middelbare school toestand onder controle te krijgen, met een HAVO diploma als gevolg.
Dit overigens snel daarna vervolgd met een keurige S5 na 2e keuring voor het leger.
Inmiddels overigens bevriend met ex-commando’s, dus ja…
De in mij meegegeven verhoogde slokdrang zorgde wel ook toen al voor niet mis te verstane bierige situaties.
Dat alcoholische facet is in de afgelopen veertig jaar min of meer redelijk binnen de perken gebleven, meer dagen niet dan wel aan de haal, maar ik geef nog steeds regelmatig toe aan het gerammel aan het hekwerk van de in mij verblijvende aap met die verhoogde slokdrang.
Inmiddels gaan ook wijn en soms voor menselijke consumptie geschikte kerosine erin.
Erg blij dat er geen enkele aanvechting bestaat m.b.t. nicotine, gokken, manisch sporten, drugs, godsdienstwaanzin, ‘fan’ zijn, chips, aandelen, tattoos, in algemene zin ‘belangrijk zijn’ en ‘meer van die soort dingen’ (zoals een mij goed bekende supermarkt uitbater dan zegt).
Ik hou het op mazzel.

Deze lieve en goedlachse Oma Sigtermans, geboren Paliama, had mij nooit met m’n moeder gezien en begreep van haar dat het ‘tijd’ was, dat de vogel ging vliegen.
Met het onmiskenbare accent en een grote lach op haar gezicht ‘Ach mevrouw, weet u, je moet ze laten gaan…’.
Hoeveel kinderen ze zelf hadden ben ik kwijt, maar het waren er veel.
Al bij leven hebben ze moeten meemaken dat er (klein)kinderen stierven.
Ze zei daar op dat plein al meteen ‘Kom maar elke maandagavond bij mij eten, dan hoef jij 2 dagen niet zelf te koken want je krijgt dan meteen eten mee voor dinsdag!’
Dat nam ik nogal letterlijk en dat liep na verloop van tijd een beetje mis, ook omdat vroeg op de maandagavond ‘Dallas’ uitgezonden werd, met haar held J.R. Ewing.
Kan ook Pamela geweest, ben ik even kwijt.
Nooit meer hetere sambal getroffen.
Er is mij door een van de kinderen Aziatisch subtiel duidelijk gemaakt dat ik altijd welkom was en bleef maar dat het maandag regime wat losser geïnterpreteerd zou moeten worden zodat het haar wat meer lucht gaf en ze niet voor mij in de keuken bordjes met mini rijsttafel hoefde op te scheppen terwijl J.R. en Pamela hun ding deden op Southfork Ranch.
Ik schaamde me dood en durfde meteen niet meer naar de familie toe te gaan.
Dat loste zich weer op omdat ik meegesleept werd door m’n vrienden.
Nog immer een gevoelig punt ‘Je doet het allemaal (weer) niet goed Jeroen’.
In die jaren kwam ik veel overhuis bij ook andere Indisch/Molukse Brabo gezinnen, zelfs in de Molukse wijk in Breda, in de verste verte niet wetende dat het leven zich uiteindelijk sowieso goeddeels in die sferen zou gaan voltrekken, tot vanochtend nog toen we wakker werden.
Roosendaal werd Amsterdam, de muziek in.

Maar goed, broodplanken en brood, brood op de plank…Broodplanken die onder het goedkeurende ook van lieve Oma Sigtermans mee gingen met mij, tot nu aan toe.
Volgens mij kwam teak hout ook gewoon uit Indonesie.
De rest van de uitzet is een korter leven beschoren geweest.
Spullen zelf hebben mijns inziens geen ziel, maar houden je eigen ziel wel wakker, of een gezamenlijke ziel.
Dat ik nog kan meepraten over ‘Dallas’ heeft ook wel wat.Vanuit 70-er jaren hetero puber perspectief behoorlijk lekker wijf, die Pamela.
Dat je weet dat het maar TV is en dan toch wel eens dacht, wat moet ze met die J.R.?
Zelfs ‘Falcon Crest’ heb ik nog vanuit Indisch/Molukse Brabo huiskamers tot me gekregen, Joan Collins, minder.

En door maar weer, niet plankgas, zonder momenteel sowieso zinloze plankenkoorts, met het advies om qua fitheid ook te gaan planken, en met nog steeds brood op die oude planken en tegelijk geen brood op de plank.
Wat hebben ze het toch veel en veel moeilijker gehad dan wij, die generatie van lieve Oma en Opa Sigtermans.
En wat kwam er bij die oma’s en moeders toch lekker eten uit de kleine keukentjes.

Dieper moeten graven…

14-12-20…

We gaan weer dieper moeten graven voor het zien maar vooral voelen van kleur in ons leven, om positieve energie te kunnen blijven bijtanken.
De flexibiliteit van de geest gaat wederom en voorlopig nog steviger op de proef gesteld worden.
Ik zal ook de komende koude maanden nog héél veel tijd in m’n homestudio doorbrengen, gelukkig vooral bezig met wat ik al m’n hele leven met plezier doe, muziek mooier maken en/of überhaupt (nieuwe) muziek in de wereld brengen.
En dat alles gelukkig met m’n meisje in de nabijheid.
Vandaag gaat het over een benefiet single voor ‘De Parade’, óók weer zoiets moois dat gewoon kapot dreigt te gaan.
Ik hoor een zingende keur aan nationale bekendheden door m’n koptelefoon en voeg er wederom naar eer en geweten m’n ‘Percussive Rumble From The Jungle’ aan toe.
We zijn er nog lang niet.
80 jaar geleden nog maar zat een deel van de bevolking eindeloos op zolders, in schuren, kelders, in kasten, of waren anderszins ‘van de straat’, tenzij het was om vanuit de stad lopend bij de bommen vandaan te komen en op het platteland eten te vinden. (Zoals mijn vader)
Kinderen gingen zomaar 4 jaar niet naar school.
Mijn ten opzichte van (voor)ouders verwende generatie heeft op school geleerd over de wederopbouw, goeddeels opgetuigd door mensen die het zo zwaar te verduren hebben gehad.
Die hadden naar de inzichten van nu een ‘onoverbrugbare’ leerachterstand opgelopen.
Vervolgens zijn we opgegroeid met allerlei vormen van gewoonterecht, dak boven je hoofd, (warm) water uit de kraan, een douche in huis, medisch vangnet, tandarts, eigen slaapkamer, onderwijs, vakantie, huisdieren, snoepjes, stemrecht, WW, bijstand, TV, wifi, een auto…
Ook de aanstaande fase moet te doen zijn, waarbij aangetekend dat het voor wie alleen leeft op sommige momenten gekmakend moet zijn, daar zie ik al een hele tijd de jammerlijke tekenen van.
Ook acute geldzorgen zijn vreselijk, je huis moeten verkopen, de bijstand in…
Voor zorgen op de lange termijn gaat de wet van Maup Caransa -mijn duiding- weer eens op: ‘Neem geen voorschot op je sores’.
Maak je zorgen, lig wakker, zucht regelmatig heel diep en ga door.
Pak elk moment van warmte en ‘verlichting’, lach open als het kan, vreet/zuip/blow etc. met volle teugen maar jezelf niet te pletter, blijf bewegen, verwacht niet teveel, wees lief vóór en geduldig mét jezelf, elkaar…
Sterkte allemaal.

Een kroegvriend, kroegvrienden, vriend, vrienden…

16-11-2020…

Een kroegvriend kende je voor die tijd nog niet.
Hij komt vanaf een bepaald moment zomaar ineens in dezelfde kroeg, jouw stamkroeg, en bij herhaling.
Kennelijk voelt hij iets bij die kroeg, zoals jij dat ooit ook ging voelen.
Pas na een tijd spreek je elkaar dan maar eens, door toeval of omdat er inmiddels aansluiting is gekomen via een andere kroegvriend.
Je denkt er niet veel van want hoeveel types heb je in die bijna 40 jaar dat je er komt niet al gesproken en ook mee gezopen in je stamkroeg, random types.
Na de nodige in bier gedrenkte etappes begint er gesnuffel, beetje vriendelijk mannetjes gesnuffel.
Het wordt wat persoonlijker.
Je wordt voorgesteld aan de partner van je toekomstige kroegvriend, en hij aan de jouwe, en zij aan elkaar.Je vindt elkaar over en weer leuk, het zuipen en lullen gaat vanzelf, de onbewuste ballotage gaat geruisloos.
Ook na flink zuipen blijft het leuk met je toekomstige kroegvriend.
Niemand gaat onnodig hard praten, opscheppen, opzichtig rondjes geven, bijdehand doen tegen anderen, laat staan tegen je partners, dom roddelen, je eruit sjanghaien met afrekenen.
Bij een volgende etappe vind je het meteen leuk om elkaar te zien, maar je gaat ook niet overdreven amicaal doen.
De gesprekken verdiepen zich her en der.Je scheelt maar een goede week in leeftijd.
Er begint iets van opscheppen, of tenminste bevestigen dan wel ontkennen wat andere kroegvrienden over je gezegd hebben waar je niet bij bent geweest.
Er wordt in dronkenschap iets beloofd en dat wordt later ogenschijnlijk achteloos nagekomen, of er wordt tenminste op terug gekomen.
Je kroegvriend blijkt Feijenoord fan en als die van Ajax gewonnen hebben laat ‘ie (in z’n onder een trui aangetrokken Feijenoord shirt) champagne schenken in jouw stamkroeg, voor iedereen, inderdaad in #dekroegderkroegen, midden in de Jordaan.
Je kroegvriend is gewoon een geweldige gast, niet de volgende semi bijdehante lamlul met een kroegtijger reputatie complex, en eigenlijk een drankprobleem, al dan niet in combinatie met andersoortig psychiatrisch ego gedoe.
Wie je kroegvriend ook bij heeft, het zijn altijd óók leuke mensen.
Met hem kun je lachen, oprecht belangstelling naar elkaar tonen, over maatschappelijke zaken debiteren, het oneens zijn, op dingen terug komen en hilarisch dronken worden.
Met je kroegvriend kun je zoals met je ‘echte’ vrienden traploos schakelen tussen allerlei mentale versnellingen.
Zoals met je andere echte kroegvrienden geef je elkaar naar verloop van tijd en bier een zoen bij weerzien, een stevige hug en een echte mannenzoen, gewoon omdat dat goed voelt, een extraatje bij het genot vanwege het spontaan weerzien.
Je kroegvriend blijkt ook sponsor te zijn van Het Zwanenkoor, en niet zomaar sponsor maar serieus sponsor.
Het wordt na een paar jaar tijd dat je kroegvriend gewoon ‘vriend’ wordt.
Dat betekent dat je elkaar ook buiten de stamkroeg gaat treffen, bij elkaar thuis, bij concerten, in het stadion, desnoods bij Ajax – Fijenoord…
Dan moet ‘ie geopereerd worden en daar komen complicaties bij.
En zomaar ineens is ‘ie er niet meer, je kroegvriend.
Hij is overleden.
Er is iemand gegaan waar we er méér van zouden moeten hebben in plaats van minder.
Op z’n rouwkaart staat o.a.:
“We’re not in control of life. Life controls us.”
Dat klopt, maar het is genadeloos, en het doet enorm pijn en we gaan hem vreselijk missen, onze machtig mooie vriend Franco Jansen. (Links op de foto)

Agility…

18-09-20…

Laatst was ik bij een congres van een grote organisatie waar het ging over ‘werken’ en ‘managen’.
Al een tijdje hoor/lees ik over ‘agility’ en ‘agile werken’ als een nieuw mantra om alles beter te laten lopen.
Ook op dit congres ontvouwde zich een soort geloofsbelijdenis voor het voornoemde fenomeen.

Als je er op zoekt krijg je dit soort dingen te zien:
“Wat is Agile?Behendig en lenig. Dat zijn de letterlijke vertalingen van Agile. Agile is dan ook een aanpak waarbij behendigheid voorop staat. Het team dat een project uitvoert door middel van een Agile-aanpak gaat ervan uit dat de omstandigheden tijdens het project veranderen, weet hier op in te spelen en zorgt er zo voor dat het eindresultaat niet in gevaar komt. Lenig toch?”

Ik ben agile geboren, zo is inmiddels m’n vaste overtuiging en ook te zien op de bijgevoegde foto uit een tijd die reeds lang achter ons ligt.
Als je als free-lance muzikant en muziek producent niet structureel behendig, wendbaar en lenig etc.. bent -zo agile als wat dus- dan had je al lang gewerkt voor het soort organisaties die er de laatste jaren achter komen dat we allemaal de gospel van de agility moeten incorporeren in onze work flow, in onszelf.

In de kern gaat het over een ‘Jazzmind’ en daar zei ik in 2013 voor een promofilmpje het volgende over
:’A Jazzmind is about building up competence & skills. It’s about making plans with your life and know that these plans will evolve differently. You’ll have to deal with ever changing circumstances, you’ll have to tolerant, flexible and you’ll have to improvise to keep yourself and everyone around you happy’.

Dus wie agile les wil, of een agile (homestudio) session of een agile muziek productie, of een workshop over ‘flow & agility deluxe’, ik ben er helemaal klaar voor! (Mee uit eten nemen mag ook)
Contactinfo genoegzaam bekend, naar ik aanneem.
Zo niet: http://www.jeroenderijk.comhttp://www.baileo.nl