Vindicat…

23-11-2017

Ik heb erg lang geleden nog eens een paar keer op feesten gespeeld daar in het noorden (en ook in Utrecht, Rotterdam, Amsterdam, Leiden en Den Haag, en ook Arnhem, Nijmegen en Wageningen, geloof ik. Oh ja, en Maastricht ook nog…. #dagjeouder).
Dat was dan om 04.00 uur des nachts beginnen met ‘Relight My Fire’ en ‘Sex Machine’ enzo coveren. #canIthrowthemofthebridge
Voor Vindicat – omgedoopt tot Vintiekut’ – betekende dat om 23.00 u s’avonds vanuit A’dam met het busje door de polder naar Groningen om rond 01.00 u des nachts spullen binnen te gaan brengen over trappen met brallende en kotsende Wouters in smoking en verdwaasde Anne Marietjes in feestelijke jurkjes.
Ze gooiden bij één gelegenheid nog eens de vleugel vanaf het balkon op de meegeleverde foto op de Grote Markt.
Dat had iets te maken met het bijtijds opvoeren van kosten om het jaar daarop weer verzekerd te zijn van voldoende ‘funding’.
Ik heb het nooit begrepen.
De warme croissants die we bij het terugkomst in A’dam om 09.00 u des ochtends op het Rokin aten waren hemels.
De ‘aardige’ Corps verhalen ken ik ook, van vrienden zelfs.
Dat gaat over meteen anschluss en geborgenheid in vreemde stad – vooral ook een ‘zekerheidje’ voor de ouders die het meestal ook zo heerlijk hadden gehad met mede ballen in hun ónvergetelijke studententijd – , lachen/gieren/brullen in de ontgroening en verder een beetje zuipen, neuken, hockeyen, desnoods studeren en het ontluikende netwerk gestalte geven. #vriendenvoorhetleven
Ik heb nooit op iemands hoofd gestaan, niet mét en ook niet zonder controle. #notme
Ik heb het nooit begrepen, en destijds waren we ook nog maar 20-21-22 jaar oud.
Het hield bij mij op met zuipen, studerend trommelen, en ja, neuken.
Met hockeyen was ik op m’n 16e al gestopt.
Zullen we ‘m d’r in gooien, #notme?

 

https://www.nrc.nl/nieuws/2017/11/23/240-uur-taakstraf-voor-vindicat-lid-dat-op-hoofd-aspirant-ging-staan-a1582281

Advertenties

#dezogenaamdewestersebeschaving…

21-11-2017

De enige groep ‘anderen’ ooit op millitair dienstbevel hier gekomen, in naam van de koningin, na 350 jaar koloniale uitbuiting.
Beide opa’s van mijn meisje waren al lang ‘dood onder onze vlag’ voordat zij geboren werd.
Ik heb 2 opa’s beleefd.
Waarom toch dat decennia lang lafhartig en respectloos traineren van minimaal een aantal van de billijke belangen van deze groep onteerde en besodemieterde mensen, dienaren van ons landsbelang?
Daarbij neem ik ook de her en der behoorlijk verdeelde onderlinge Molukse verhoudingen binnen zowel de 1e alsook de 2e en zelfs de 3e generatie mee.
Dat is/was niet mis, maar wat wil je als je een groep van 4000 militairen en hun gezinnen in de steek laat, letterlijk en figuurlijk in de kou laat staan.
En dat is nog los van de beschamenswaardige behandeling in het alledaagse die zich inderdaad vreemd verhoudt tot ‘groepen anderen’ die om wat voor reden ook hier vrijwillig heen kwamen/komen.
En dat is met alle respect voor de vaak beklagenswaardige omstandigheden die de ‘nieuwe anderen’ achter (proberen te) laten.
Welk hoger hoger doel werd/wordt hiermee gediend?
Is het belang het voorkomen van ‘claims op zelfbeschikking dan wel hulp daarbij’ van nieuwe groepen militairen die hier ooit nog eens op dienstbevel zouden gaan komen?
Angst voor precedent werking?
Gaat nooit meer gebeuren, lijkt me.
Het waren ooit arrogant regenteske bobo’s zonder innerlijke beschaving die het beleid bepaalden, maar dat was 65 jaar (!) geleden.
Je kunt het met wat fantasie nog een gevolg van het ‘tijdsbeeld’ noemen.
Hele generaties institutionele bobo’s hebben nadien evenwel ernstig veel kansen laten liggen om een vorm van innerlijke beschaving in het beleid breien, opdat er iets van respect voor deze groep tevoorschijn zou komen.
Nee, je had niet alles op kunnen lossen, iedereen blij kunnen maken, de Molukken ‘even’ onafhankelijk maken van Indonesië.
Maar het had letterlijk een hoop leed aan weerskanten gescheeld als er om te beginnen meer ‘respect voor zeer begrijpelijke sentimenten’ was geweest.
Dat had al lang geleden gekund, met het betalen van achterstallige soldij, pensioen, veteranenstatus, maar ook met het serieus nemen van hun kant van het verhaal.
Dat verhaal wordt dan niet gauw verteld zoals ik het kan, met een hoop verbaal vermogen, maar wel met heel veel menselijkheid gevoel en sentiment, met veel ervaring onder barre omstandigheden, in dienst van….. ontslagen op een boot tussen Indonesië en Nederland.
Overigens heb ik in 35 jaar met mijn meisje ook regelmatig zeer wel bespraakte oudere Molukse mensen horen praten over deze en andere kwesties, in een soort Nederlands, ABN, waar een verdwaalde PVV stemmer nog aardig wat van op kan steken.
Probleem is dat zij zomaar meer innerlijke beschaving in zich kunnen/konden hebben dan het instituut dat zij dienden.
En ja, in deze ‘het voorkomen van leed beschouwing’ neem ik ook de kapingen in mee.
Bij innerlijke beschaving hoort ook dat je simpelweg ‘sorry’ kunt zeggen, dat je het verkeerd hebt gezien, destijds…
Daar hadden ze eens mee kunnen beginnen, die latere bobo’s, niet eens voor persoonlijke rekening maar lekker veilig voor institutionele rekening, in het licht van ‘achterhaald regeringsbeleid uit het verleden’.
Je weet wel, van die keurige dames/heren in (mantel)pak die ‘hun verantwoordelijkheid nemen’ door publiekelijk te uiten dat er veel leerzame conclusies te trekken zijn uit hetgeen is voorgevallen, onder voorgangers.
Soms stappen ze zelfs op, heel dapper, om elders weer in de buurt van liefst minimaal de (VOC) Balkende norm verder te leren in het leven.
#dezogenaamdewestersebeschaving

https://www.nrc.nl/nieuws/2017/11/20/ambonezen-zijn-ook-veteranen-14128401-a1581888

Koffie en lege bierkratten

12-08-2017…

Toch ook weer een momentje….
Mijn lieve J koopt Nespresso via het net.
De nieuwe stack zou gisteren gebracht worden tussen 13:00 en 18:00 hrs.
Nee dus, want ik was al die tijd thuis aan het werk.
Na thuiskomst uit haar mooie mond een krachtterm met als eindstation DHL.
Via net geregeld dat het dan vandaag tussen 09:00 en 13:00 hrs alsnog afgeleverd zou worden.
Zij is de deur uit wegens schoonheidstaferelen, iets met nagels.
13:15 hrs, een lijzige vent van een jaar of 25 met een lastig te duiden afkomst, los van hoeveelste generatie.
Ik maakte er ter plekke een Tunesiër van, maar dat is zoals altijd geheel voor eigen rekening.
‘Op jou werd gewacht’ grapte ik, want we zullen met alle middelen die we hebben communiceren met lotgenoten in dit aards bestaan!
We zullen zo goed mogelijk het gevoel en besef voeden dat we één zijn, allemaal dezelfde aapjes in hetzelfde bos.
‘Op mij?’ lachte hij terug?
‘Nou OK, op jou omdat je de koffie brengt’.
‘Had u nog geen koffie gedronken dan?’.
‘Nou nee, maar ik heb nog 2 kuipjes’.
‘OK, dan is het zo goed toch?’.
‘Zeker! En we hebben het sowieso over luxe problemen, nietwaar?’.
‘Ja, die heb ik ook wel eens….’
‘Werkze’.
‘OK man’.
En met z’n blik op z’n telefoon liep ‘ie de hal uit.


Even voor de liefhebbers en doordouwers m.b.t. mijn geschrijf.
Deze zaterdag vraagt er kennelijk om. #jemoethetzelfweten
Het was vandaag na de koffie postbode nog niet klaar met ‘situaties’.
De casus: 2 lege kratten terug brengen, eentje letterlijk leeg vanwege iets met homo’s en boten, zie post van een week geleden. #koeltasmetvrieselementen #langedag #veelbier
Overigens was al dat bier nog over van mijn verjaardag in februari, dus ja, er wordt in ieder geval hier thuis niet doorgezopen.
Op het fietspad word ik door een bewust gezond en ook nog sportief gezin van buiten aangestaard met m’n 2 kratten op de fiets, in de lengte voor me vastgehouden over het stuur.
Waar ben ik nou helemaal mee bezig?, zo’n blik.
5/6 mensen, 2 ouders, met allemaal helmpjes op, bepakking aan weerskanten van de ‘hybrid all terrain bikes’, regenkleding aan (tot in ieder geval 18 u geen regen), een paar met Lance Armstrong zonnebrilletjes, geen zon te bekennen.
En – niet onbelangrijk – ZIJ rijden tegen de rijrichting van het éénrichting verkeer fietspad in. #fuckyouandthehorseyourodeinon#overbewustgesproken
Vóór onze bloedeigen Jumbo – heb ik iets mee – maak ik even een fotootje want ik voelde kennelijk meligheid komen.
Krat 1 met flesjes gaat het gat in, € 3,90 op de teller.
Krat 1 komt terug want niet genoeg flesjes in. #nieteen
Bonnetje € 3,90 pakken en met lege krat naar Assad van de groente afdeling. #staatopjenaamplaatje
Hij snapt het, niks aan te doen, sorry.
‘No worries man, ik neem jou sowieso niks kwalijk’.
‘Ok man’.
Had ik nou maar een paar flesjes uit krat 1 overgeheveld…
OK Assad, ik los het op.
Even wachten op volgende emballage types, komen vanzelf.
Een milde vorm van ‘Dirk’ Koot & Bie) laat mij voor € 1,00 6 flesjes aftroggelen. ‘Jij bent gered’, levert heel rustig z’n handel in en loopt totaal ongeïnteresseerd weg.
Ik wil m’n semi lege krat in het statiegat plaatsen.
‘Hé, ff op je beurt wachten’. Barry Manilow in (huis)schilderstenue achter me.
‘Je hebt gelijk!’. Het feest raakt compleet, denk ik dan. #hetleveniseenavontuur
‘Ja, fatsoen hé?’.
‘Ik weet het, maar soms moet je er weer even op gewezen worden! Bedankt. Ik was even in m’n eigen wereld’.
‘Kan ook heel lekker zijn!’.
Hij gooit 2 tassen met lege flesjes in de rolbuis boven het statiegat.
‘Ja, ik doe niet aan kratten!’.
‘Je hebt gelijk’. En sodemieter nou maar op, voel ik.
‘Mijn krat 2 met 6 flesjes van Dirk – berust op toeval – erin.
Krat weer terug, want display zegt ‘verkeerde flessen’ in krat.
#likmereet
Ik geef op, gooi 6 flesjes (Jupiler) in rolbuis en pak een bonnetje van € 0,60. Dirk heeft € 0,40 op de deal.
Een nieuwkomer, althans in mijn leven, heeft ook gezeik met z’n kratje.
Er staan 2 andersoortige flesjes in.
Dus krat minus die flesjes OK en daarna de 2 losse flesjes ook.
Heerlijk al die systematiek in ons alledaags leven. #meermenselijkheidinbouwengraag
Eenmaal bij kassa de held van dit verhaal, de Belgische homo op (ongeveer mijn) leeftijd die al een hele tijd voor extra ambiance zorgt in het kassapark.
Niks mis met de overwegend exotische al dan niet gesluierde Medelanders trouwens. #allemaaltop
‘Ah ja, soms pakt da systêm zo’n leeg kratje nie’éh?, Moar da goan we oplossen éh?’. Na wat gepuzzel op zijn kassa heb € 1,50 in cash in m’n knuisten.
Ik geniet tussentijds van z’n armbandjes, grote zilveren ringen, uitgelopen tattoos en gebit op (ongeveer mijn) leeftijd.
Waar zouden we zijn zonder Belgische homoos van ongeveer mijn leeftijd?
#wereldtent #wistikalheellang
Vanavond o.a. (door haar pa) op het Hongaarse platteland eigen gemaakte Hongaarse worst in het vooruitzicht.
Wat zijn ook deze vrienden geweldig! #inderdaadHongaarszij
Doen niet aan halfslachtig culinair consumeren, zowel vloeibaar als vast, en kunnen mijn gelul ook alweer járen verdragen.
Wie Julia niet kan verdragen moet sowieso opgesloten worden.
We gaan het zeer waarschijnlijk ook weer even over bongos hebben want hij heeft zich midden in een briljante loopbaan in ‘big data en aanverwanten’ ook nog op bongos gestort. #vrijetijdsbesteding

P1110173Lege_Krat_Jumboweb.jpg

 

Kwaku Maluku 2017

30-07-2017

OK, gisteren Kwaku.
Goeddeels verregend, maar wat een leuke ‘warme’ dag.
Parbo bier dik in orde, de Mojito’s kennelijk ook, de bara’s onwaarschijnlijk en de bami kip helemaal top!
Natuurlijk komen (vooral) mijn J en ik héél veel bekenden en familie tegen.
Het is immers de Molukse dag.
Ik word erg gelukkig van de openheid en hartelijkheid waarmee men elkaar tegemoet treedt, omarmt, zoent, hugt enzo meer.
Voor mij persoonlijk is het heerlijk om de tijd van leven te hebben waarin je meemaakt dat er m.b.t. de omgang(vormen) een wezenlijk verschil bestaat met 35 jaar geleden.
Toen ik voor het eerst m’n intrede deed in de wereld van (wijk) Molukkers waren de oudjes open en hartelijk, maar de jongere rest was meer ‘kat uit de boom kijkerig’.
Er was meer verstild wantrouwen en gecultiveerde bescheidenheid, natuurlijk niet overal en niet bij iedereen, maar toch.
De grote klap voor mij kwam toen we voor het eerst op de Molukken waren, 1993.
Daar zag ik een lawaaierige, drukke, brutale, goedlachse, vrijpostige, nieuwsgierige en open ‘volksaard’ die ik in NL tot dan toe nauwelijks gezien had.
In m’n dagboek van destijds staat ‘Ik heb nu Molukkers gezien zoals onze lieve heer ze bedoeld heeft’.
Natuurlijk is alles wat ik hier observeer – zoals altijd – vanuit ‘mijn raam bezien en voor eigen rekening’, maar we zijn op een organische manier wezenlijk naar elkaar toe gegroeid.
De kinderen van de KNIL-ers zijn relaxter geworden, hún kinderen zijn standaard opener en zelfverzekerder, zo voelt dat.
En dat staat helemaal los van dat er van de geschiedenis als zodanig nog steeds geen moer klopt, dat de opa’s en oma’s van de meeste van (inmiddels ook) mijn Molukse familie en vrienden zwaar besodemieterd zijn door Nederlandsche koloniale paternalistische lafbekken die hun verantwoordelijkheden ontliepen, om opgevolgd te worden door een klein legioen aan schijnheilige politieke beroepsgoochelaars. #schande
Ik word blijer van anderen dan van mezelf en zo’n dag maakt me blij en dankbaar.
Het wezenlijk in je armen sluiten van (onredelijk mooie) nichten en (mooie en sommige vreselijk sterke) neven, en ook hún kinderen zo letterlijk tegen je aanvoelen versterkt mijn ‘welkom in de wereld gevoel’. #volgendekeer20selfies
Ook ontmoet je nieuwe mensen en omdat we allemaal ‘familie’ zijn is het meteen goed en kan het slap gelul beginnen.
Ik snap dat Kwaku een concentratie van ‘bruinen’ is, maar neem toch ook even mee dat het voor de (98% witte) heren en spaarzame dames politici van nu goed zou zijn zich héél goed te realiseren dat ons verwende landje al lang niet ‘wit’ meer is, en dat ook niet meer gaat worden.
Van de week zei een trommelend collega ‘Maar jij bent helemaal geen Belanda!’. #Nederlander
Lachen natuurlijk, maar ik ben het toch écht wel, een Belanda, en ook nog eentje met een grote muil, maar wat is het tof om te zien dat we wel degelijk ‘in elkaar schuiven’, dat het er minder toe doet hoe je eruit ziet en waar je precies geboren bent, en uit wie.
Jammer dat de rij bij de ‘Roedjak Soeli’ (voor mij ‘Rudjak Suli) stand zo idioot lang was dat we die ter plekke handgemaakt lekkernij hebben moeten overslaan.
Troostend dat het niet bestaat dat dié rudjak (Facebook maakt er met autospelling ‘rugjak’ van) de rudjak die we ter plekke in Suli dagelijks aten verslaat. (https://youtu.be/pux2vIutrVk)
En dat is met alle respect voor de mensen die zich op Kwaku de blaren op hun handen aan het rudjakken waren.
Dat schoonpa Ferry op z’n 81e en iedereen om door de scanning te komen anderhalf uur in de rij moest staan, met uitgeprinte tickets, is minder en iets voor de organisatie om over na te denken. #logistiekeshit#zijnwezogenaamdgoedin
Mooi dat hij z’n sago cake-achtige boodschappen heeft kunnen doen.
Het spul is keihard en niet persé smaakvol, maar het gebeurt helemaal als je het in koffie dipt en als halve pap naar binnen werkt.
Maar eens even kijken wat multi culti burgervader ‘onze Eberhard’ er vanavond in Zomergasten van bakt.

‘Für Elise’…

20-07-2017

Onlangs logeerden we in een klein dorp in Brabant in een hotelletje, ‘last minute en random’ via het net gevonden.
Klassiek gevalletje geen idee waar je terecht komt.
Er werd in de warme ochtendzon liefdevol een type ontbijt geserveerd waarvan ik niet wist dat dat nog bestond.
Er reden grote supermarkt vrachtwagens door de verder stille dorpsstraat.
De melkkuipjes waren licht over datum, de koffie goed.
Het eten op de avond ervoor was simpel en OK.
Een Leffe Blond in een mooie kelk kost € 2,30, minder dan een fluitje in Mokum.
Het mooie gebouw, een oude pastorie, was al erg lang niet onder handen genomen.
In verval is wat veel gezegd, alles was schoon, deed het, maar was al een tijdje niet vervangen en/of gemoderniseerd.
Daar is het zo ongeveer mee gezegd.
De kerk ernaast was wel bijgehouden en de klok sloeg ‘elk half uurtje, ook in de nacht’ zoals de vrouw ons licht gegeneerd bevestigde.
Die klok werkt op een computer signaal en ‘dat knopje kan niet uit’.
Ik wilde m’n vondst op het net mondeling boeken en bevestigd krijgen en belde het nummer op de keurige site.
De man die de telefoon opnam had al een accent dat niet echt als Brabants te identificeren was.
Het bleek een gezin van 3 te zijn, vader, moeder en puberdochter.
Enorm vriendelijke en beschaafde mensen.
De dochter speelde ‘Für Elise’ op de oude piano in het restaurant terwijl hij naar een PC scherm zat te staren en moeder in de keuken stond.
We waren de enige gasten.
Julia herkende al iets Arabisch in het keurige maar technisch zwakke Nederlands van de vrouw.
Ik dacht aan Zuid Amerikaans.
Hij was taalkundig technisch beter en gooide er achteloos kreten als ‘ietsiepietsie’ e.d. in, een typisch niet bij de inburgering horend soort van taalgebruik.
Hij kwam 34 jaar jaar geleden in Nederland, van haar was het niet helemaal duidelijk, ook omdat vooral hij – de man – aan het woord was.
Hij was ook nog even jarig die dag, 65 geworden.
De hier geboren dochter sprak 1 op 1 accentloos Nederlands.
Dit zijn Syriërs, uit Damascus en ze spraken onderling Arabisch.
Geen idee waar ze terecht zouden komen bij vertrek uit Syrië.
Het werd na eerst een provincieplaats een klein dorp in Brabant.
Het werd een hotel annex restaurant, in een oude pastorie.
Ze willen na 34 jaar wel weg, naar Amsterdam.
Hij was in die 34 jaar iets van 5 keer in een theater geweest, in Damascus gebeurde dat om de haverklap.
Ze vermoeden dat het in de stad cultureel en sociaal wat makkelijker gaat zijn, met meer verschillende mensen om je heen.
Momenteel zijn ze met z’n 3-en, is er geen verdere familie, hebben ze alleen elkaar en ‘hier hoor je er toch nooit helemaal bij’, ook na 34 jaar niet dus.
Hij informeerde naar hoe VVE’s georganiseerd zijn bij ons, in de stad dus.
Bij winkeliersverenigingen waar hij mee te maken had verdwijnt er altijd een keer geld en zijn er steeds weer allerlei al dan niet verborgen belangen. ‘Mensen zijn niet te vertrouwen’.
Dochterlief fietst elke dag op/neer en studeert volgend jaar af op een Montessori school in de provincieplaats.
Ze wil communicatie wetenschappen gaan studeren, in Amsterdam.
Die richting kwam tevoorschijn uit testen op school, het lijkt haar ook inderdaad erg interessant en zij heeft er dus ook écht zin in.
Eigenlijk zou ze wel alleen naar de stad willen, zo sijpelde tussen vaders woordenstroom door, maar dat gaan pa en ma niet laten gebeuren, zo wist pa te melden.
De grote stad….. hun kleine meid alleen…. criminaliteit, drugs….
Nee, dan Brabant, denk ik dan, maar goed.
Ik vermoed dat zij op zielsniveau ‘de last van de toekomst’ voor het gezin van 3 op haar schouders heeft, dat zij het moet doen.
Ik had zomaar weer eens niét het hoogste woord – inderdaad, gebeurt niet vaak – en bedacht me ook maar weer eens dat we allemaal mensen zijn die ‘gehoord en gezien’ willen worden.
En dat is ook zo als je 34 jaar geleden uit Damascus bent gekomen, om wat voor reden dan ook, of ‘Für Elise’ op een oude piano in een oude pastorie speelt.

P1110010Ontbijt_Rosarioweb

Vrijheid vieren…

En dan nu, 5 mei, dus de vrijheid ‘vieren’.
Vrijheid die mijn generatie, geboren in Nederland, bij toeval en door pure mazzel in de schoot geworpen heeft gekregen, zonder enige (tegen)prestatie kado heeft gekregen.
Vrijheid die vanzelfsprekend lijkt, totdat er documentaires de zwart wit TV uit kwamen, en uiteindelijk zelfs in kleur.
Vietnam bijvoorbeeld, Zuid Afrika, Oeganda, Argentinië, en ‘Shoah’ van Claude Lanzmann, uit 1985; 9 uur interviews met slachtoffers én daders vande holocaust. (Die door een huidig Franse presidentskandidaat tegen ontkennen aan gebagatelliseerd wordt)
Totdat m’n oma’s, opa’s en ouders begonnen te praten.
En m’n Molukse schoonouders begonnen te praten, van wie beide vaders trouwens in onvrijheid en door geweld gestorven zijn.
Vrijheid die een ander gezicht kreeg toen ik begon te reizen, met de muziek mee.
Op een ‘vrije dag’ een bezoekje aan Berlijn bijvoorbeeld, maar dan wel in voormalig in Oost Duitsland.
Maar ook privé.
Spanje, Hongarije, Indonesië, Maluku, Cuba, Cambodja……
Vrijheid die helemaal niet vanzelfsprekend bleek te zijn.
Al helemaal niet toen ik ook nog wat ging lezen.
Georgy Konrad’s ‘Tuinfeest’ bijvoorbeeld.
Vrijheid die in zekere zin abstract is omdat mijn generatie onvrijheid niet kent.
Vrijheid die ondanks gebrek aan wezenlijk besef wat onvrijheid is, ten koste van alles verdedigd moet worden.
Vrijheid waarvan wij, min of meer weldenkende napraters, het belang weer moeten doorgeven aan de volgende generaties.
Vrijheid die
 samenwerking vergt, en geduld, en die geen eenduidige formule kent maar wel de grondwet respecteert en naleeft.
Laten wij mazzelaars de vrijheid vieren maar zonder het belang er van te laten vieren.

P1090371Jeroen_Banksy2web

Nieuwe leesbril…

18-02-2017

Daarstraks m’n nieuwe leesbril opgehaald bij zo’n grote stuntwinkelketen, alweer de 4e die aangemeten is.
Ik kom er al iets van 8 jaar.
Er werken 3 mensen waarvan niet eentje ‘Arisch wit’.
Er zijn 2 dames met een voor mij niet in één keer uit spreken achternaam waarvan er eentje de bedrijfsleider is.
De andere heeft me opgemeten, ook alweer voor de 2e keer.
Ze spreekt nét niet foutloos Nederlands en met hetzelfde accent als onze Koerdische Ali die al tientallen jarenlang 2 Italiaanse restaurants op de Lindengracht heeft.
Ze is overigens hoger opgeleid dan ik, tot optometrist namelijk.
Op zich een inkopper want ik ben überhaupt niet opgeleid.
De man die er werkt is klein, bijzonder alert en prettig, geen idee wat voor etnische achtergrond hij heeft, maar het is een andere dan de mijne.
Hij zit al 18 jaar ‘in de brillen’, zo vertrouwde hij me toe.
Ze zijn alledrie zeer toegewijd, vriendelijk en dus 100% OK.
En er zit ook nog humor op.
We hebben terloops leuke gesprekken, zoals dat een van de dames me verteld dat ze extra vitamine D slikt sinds ze er als bloeddonor voor het Rode Kruis achter kwam dat haar futloosheid mede voortkwam uit vitamine gebrek.
Iedereen in Nederland moet eigenlijk extra vitamine D bijslikken, vanwege chronisch gebrek aan zon, zo mag ik begrijpen.
Het lijkt me sterk dat daar topsalarissen betaald worden.
Dat grote(re) geld wordt ongetwijfeld aan de onzichtbare management kant van het stuntconcern binnen geharkt.
Ik ga naar die winkel vanwege die mensen, die prettige mensen, niet vanwege de formule want al die schreeuw formules doen hetzelfde, zeker als je (zoals wij) goed verzekerd bent.
Ik hoor griezelig gevaarlijk paranoïde narcistische Geert net op het journaal zeggen dat hij ‘ons land’ wil terug veroveren.
Dat is dus op ‘groepen mensen’ waarmee hij niet omgaat maar wel vanaf wil.
Ik wil niet van deze mensen af en ben blij dat ze er zijn.
De mensenwereld heeft prettige en beschaafde mensen nodig, van alle verschijningsvormen.
#Geertziethetverkeerd #wearethepeoplenotyou #together

Nieuwe leesbril

Nieuwe leesbril