Rond fladderende monddoekjes…

Juli 2020…

Er vallen me in de eerste uitwaaier van corona (in ons kleine Nederland) een paar dingen op.
Hopelijk blijft de 2e golf uit en hoeven we niet te wachten op een 2e uitwaaier…
Monddoekjes fladderen inmiddels over straat zoals plastic zakjes en over WC papier hoor je niemand meer.
Shoe disaster H. de Jonge wordt toch ook iets te blij van zichzelf.
Ik mis de voetbal nauwelijks, maar het huggen/knijpen/zoenen met goed volk des temeer.
Na Johnson en Bolsonaro mag het virus nog wel op/in wat types neerdwarrelen. Noem geen namen want ik hoop ooit toch Amerika nog wel een keer in te kunnen.
Op één dag zijn de economische prognoses bij het ene instituut rampzalig en vallen ze bij het volgende instituut weer reuze mee.
En daarover kwekt de media de ether dan weer vrolijk vol.
Allemaal krijgen ze rond de 22e van de maand gestort, rekenhelden en mediamensen, en momenteel ook vakantiegeld. (Nog nooit meegemaakt, vakantiegeld)

De ondernemers die ik spreek zijn nog immer zeer verontrust maar geven ook vaak zelf aan – eerlijk is eerlijk – altijd over het vele belasting betalen te hebben geklaagd terwijl ze nu wel snappen/voelen dat het goed is om nu in Nederland ondernemer te zijn met alle overheidssteun.
Een onderneemster met 100 mensen in vaste dienst had het over het begrip dat ze vanwege het uitstellen/uitsmeren van vakantiegeld betalen wél ‘volle bak’ van de oudere medewerkers kreeg, maar van de jongere in mindere mate.
Millennials noemen we dat.
Gisteren heb ik de laatste van de 3 uitzendingen over Srebrenica gezien, onwaarschijnlijk wat daar gebeurde, ben er nog ontdaan van.
OK, ik snap het, griezelig cynisch, en natuurlijk hoop ik van niet, maar moet er ook hier weer eens door mensen aangerichte kolossale destructie plaatsgrijpen voordat er wat ogen open gaan bij types die verworven rechten op comfort claimen zonder daarbij behorende opbouwende prestaties?
En daarbij m.b.t. wezenlijke verantwoordelijkheden liefst om zich heen kijken…
Mensen die over hun eigen geld gaan praten altijd anders.
Er zijn aardig wat piepende zzp’ers, zeker ook collega’s in de muziek, die aandacht vragen voor hun misére terwijl er bij een aantal naar mijn waarneming vrij onverstandig financieel beleid is geweest in tijden van relatieve voorspoed.

Toen ik een jaar of 23 was en al volop aan de bak zei eens iemand ‘Pas op, stel je levensstijl nu niet naar omhoog bij nu de inkomsten oplopen, hou altijd een forse reserve aan als het kan, pas op voor overmoed’.
Dit is 35 jaar terug.
Al vanaf de fase waarin ik voor mezelf denk luister ik in principe naar iedereen maar naar slechts een handvol mensen goed. (Geldt ook voor aanmerkingen én complimenten over m’n spel!)
Overigens was ik op m’n 17e het huis uit en daarmee keurig alleen verantwoordelijk voor alles wat ik wél én niet deed, en dus ook de daarmee samenhangende consequenties.
Trommelend en levensbeschouwelijk gaat dat écht goed luisteren in het begin van m’n leven in de muziek over bijvoorbeeld John Engels, Steve Boston & Martin Cohen.
Levensbeschouwelijk gaat dat over een enkel familielid en wat oudere vrienden, altijd mensen met meer algemene levenservaring dan ik.
Met de oudste en eerstegraads vrienden/vriendinnen van eigen leeftijd gaat/ging dat altijd over elkaar scherp houden door spiegelen, en dat graag met wat te eten en drinken erbij.
Dat zijn al 40/50 jaar dezelfde vrienden, allemaal buiten de muziek.
Mooi dat er nog een paar eerstegraads types bij zijn gekomen, op één na van buiten buiten de muziek.
M’n paspoort staat op zielsniveau voor 100% op naam van de muziek, maar de indentiteit van de alledaagse mens Jeroen hangt er gelukkig niet vanaf.

En dan is er corona en ben ik als zelfstandige ineens zonder inkomsten, net als zovelen.
Een ‘game changer’ van ongekende orde.
TOZO hielp, maar nu niet meer.
Voor de 2e ronde wordt immers de vermogenstoets – ja/nee spaargeld etc. – en partner inkomen meegenomen.
Dat maakt me kansloos.
Ja, m’n partner heeft (gelukkig) een inkomen.
Ook heb ik ‘vermogen’, lees spaargeld waarvan ik al jaren nét doe alsof het niet bestaat.
Ooit bijvoorbeeld ook een keer een extra garageplek gekocht van ‘overtollig’ spaargeld en die verhuur ik dan weer.
Je loopt er niet van binnen, maar het helpt.
Die huur werd trouwens wel weer van TOZO afgetrokken.

Verder draag ik oude (schone) onderbroeken, werd de 9 jaar oude ‘nieuwe’ auto van vorig jaar cash betaald (uiteraard per bank), wordt na elk kroegbezoek meteen betaald, heb ik geen tattoos, heb ik nog nooit een nieuwe iPhone gehad, worden kleren/schoenen afgedragen en wordt er niet op vakantie gegaan als het niet ‘makkelijk’ kan enzomeer…
In het verleden heb ik nog wel eens onredelijk veel geld aan horloges -enig overgebleven puberaal materialistische afwijking- uitgegeven, maar dat is al zeker 14 jaar niet meer gebeurd.

Praktisch is m’n leven qua ‘inkomen en zekerheden’ pas 40 jaar totaal ongewis.
Zowel in mentaal als financieel opzicht is er nooit ‘duidelijkheid’ geweest, prognoses zijn nog nooit uitgekomen.
Nooit grootverdiener geweest.
Ik ken niemand die voor de financiën zzp-end muzikant is geworden, kan aan mij liggen…
Die onzekerheid is dus al die tijd al een zekerheid en daarmee volledig vergroeid met de mindset. You never know what is next.
Wat nu gebeurt is niet meer dan een extreme variatie op een thema waar ik al m’n hele muzikanten leven mee opsta en neerplof na wéér een onvoorspelbare dag op weg naar de volgende.

V.w.b. aanvullende overheidssteun had ik er misschien beter een potje van kunnen maken, maar ik ben blij dat dat niet gebeurd is, ook voor m’n meisje trouwens.
Ik ga vanaf nu zo ongeveer rustig aan waarschijnlijk wat ‘armer’ worden, maar zeker niet ‘rijker’, tenzij er wondertjes gaan gebeuren natuurlijk.
Maar dat armer worden kan, er is geen paniek, en voorlopig ook niet.
De hypotheek en al die andere lasten gaan voorlopig gewoon gedragen worden.
Ook de goede doelen die vriendjes in Suriname en Zuid Afrika runnen blijven gewoon gesteund worden met een bescheiden maandelijkse bijdrage.
De kerst halen we altijd, en daarna ook nog wel even.
Ik hoop niet teveel in te gaan teren, uiteraard…
Blij dat ik geen tattoo hoef, scheelt weer.
En ja, er komt weer wat op gang qua ‘gewoon’ werk, heerlijk.
Dat ‘werk’ blijft in samenhang met samenzijn met mooie types het mooiste wat er is.

_DSC1595Jeroen_bril_focusweb

Het NL racisme debat anno 2020…

Juli 2020…

Op zich zijn m’n meisje en ik – 38 jaar bij elkaar – niet druk in de weer met het huidige racisme debat.

We leven met ‘iedereen’ en maken een enkele keer zomaar snoeiharde grappen, zonder enig mededogen voor onszelf, vrienden, collega’s en ook gewoon familie enzo.

Onderling dus, en ook wel in zeer vertrouwd gezelschap, en overigens ook over homo’s, intellectuelen, Belgen, Belgische intellectuele homo’s etc., Molukkers, lange/korte/dikke/dunne mensen, hun reet, (geen) tieten, hoofddoekjes, rijke mensen, arme mensen, (on)gelovigen, weduwes, alcoholisten of wat er in het gedeeld geestelijk leven ook voorhanden is op dat moment.

Humor ter verlichting van de zwaarte van het bestaan.

Ikzelf wind me er (al jaren) wel degelijk enorm over op, racisme en anderszins verwerpelijke bevooroordeeldheid, inwendig dus, en dat terwijl ik in de ogen van sommigen in de ‘triple A’ bedenkelijke hoek zit: witte 50-er, westerse man…

Is het schuldgevoel? Sorry dat ik besta? Bewonderenswaardige betrokkenheid bij ons allen, onze soort, de apen met een overspannen verwachtingspatroon?

Geen idee, anders dan dat ik ook maar gewoon in ‘De Mallemolen Van Het Leven’ aangeleverd ben zoals ik er nou eenmaal uit zie.

Laatst zaten we samen in de auto op weg naar m’n schoonvader en op Radio 1 ging het weer eens over al dan niet institutioneel en stelselmatig racisme in ons mooie Nederland.

Ergens had een ogenschijnlijk verstandige meneer het bij het opnoemen van e.e.a. aan wetenswaardigs en verwerpelijks terloops over ‘mensen met een andere kleur’.

We keken elkaar rustig aan als in ‘Hoor jij dat nou ook?’.

Tja, een andere kleur dan de kennelijke norm, wit.

We zijn er nog niet.

Eenzaam…

02-03-20…
Daarnet uitzending gemist bekeken van ‘Kijken In De Ziel’ van Coen Verbraak, interviews met toptrainers in dit geval, van een aantal jaar terug, dat wel.
Sowieso erg interessante TV, die reeks interviews van Coen, wat mij betreft dan. (Maar even niemand voor het hoofd stoten zo aan het begin van de week, vorige week al genoeg beleefd)
Militairen, psychologen, ondernemers, rechters en nog wel meer kwam aan bod in zijn reeks, TV waarbij het tempo een beetje in bedwang gehouden wordt.
Toptrainers dus, in het voetbal wel te verstaan; Van Gaal, Van Marwijk, Hiddink, De Haan, Van Hanegem, Adriaansen, Beenhakker…
Bij het onderdeel ‘eenzaamheid binnen je beroep’ kwam ik ineens bij mezelf uit.
Alleen Hiddink ervoer het niet als eenzaam.
In hoeverre is ons/mijn beroep, ZZP’r, free lancer, ‘loodgieter in de eredivisie’ – persoonlijke omschrijving die ik regelmatig hanteer om te omschrijven dat ik mij zie als een ambachtsman – eenzaam?
Ook in het licht van de vorige post kom ik onmiddellijk uit bij het voor mij persoonlijk enorme belang van oude vriendschappen hebben, die van vóór ‘de muziek’, dus van vóór dat ik 15/16 jaar was en het roer godzijdank al omging naar ‘de muziek’.
Vanaf ongeveer die tijd konden school en andere zaken als sport me steeds minder boeien.
Geld ging naar trommels – eerst naar een ‘normaal’ drumstel trouwens – en niet naar brommers, ook toen al dure merkkleding en zaken als cola tik in de discos.
Gewoon bier drinken is er overigens aardig ingesleten vanaf die tijd.
Dromen van optreden in Paradiso, daar kwam het op neer.
Iets met je stoer voelen terwijl je geen idee hebt wat het allemaal impliceert.
Ik had en heb vriendschappen van voor de trommeltijd.
Overigens ben ik enig kind, dus geen organische broeder/zuster band.
En ja, er is er maar één met wie ik al iets van 38 jaar dagelijks mag meemaken wat onvoorwaardelijke liefde is. #umag1keerraden
Inmiddels ken ik ongeveer 1159 muzikanten, artiesten, managers, techneuten, directeuren, secretaresses, make-up mensen, fotografen, roadies, security mensen, A&R types, instrumenten handelaars, fabrikanten, cateraars, taxi chauffeurs en allerlei andere belangwekkende persoonlijkheden die ‘the so called music business’ zo enerverend maken, en dat in binnen-, én buitenland.
En da’s los van alle ‘zogenaamde vrienden’ binnen ons alles FB, Insta etc..
Met hoeveel van die ongeveer 1159 mensen heb ik dan door de afgelopen 40 jaar een wezenlijk persoonlijke band?
Eentje waarbij nooit een andere agenda bestaat dan elkaars welzijn, met nog steeds muziek als startpunt in elkaars levenswandel.
Je voelt het komen, ze zijn op één hand te tellen.
Met een beetje fantasie twéé handen.
Het slechte nieuws?
Vluchtige en opportune wereld, dubbele agendas, domme dan wel naïeve romantici die toevallig alleen hun eigen doel voor ogen hebben, schijnoprechtheid, geldgedoe, sowieso regelmatig zielige tarieven, slecht eten en nog zo wat.
Het goede nieuws?
Heel veel geweldige muziek, interessante types, super intense momenten, veel humor, onalledaagse intelligentie (al dan niet coherent), heerlijk eten, veel van de wereld zien, en veel collegiale vriendschappen als je eenmaal weer eens samenwerkt.
Prachtig om met relatief veel super getalenteerde fanaten, op het manische af, te maken te hebben zonder dat je ‘last’ van ze hebt.
Ik ben veel mensen veel dank verschuldigd.
Er zijn er een paar die daadwerkelijk wel eens voor me opgestaan zijn, zoals ik hoop dat ook wel eens gedaan te hebben.
‘Je doet niet snel een diepte investering door goed te zijn voor mensen’ zei eens een collega terecht.
Een paar types hoef ik niet echt meer zien, en voor een enkeling werk ik alleen als er vooruit betaald wordt (dus nooit meer).
Waar ik ook wel content mee ben is het besef, dik 10 jaar rustig binnen gezwommen, dat ik hoe dan ook muzikant ben, trommelaap, of ik nou wel of niet speel.
Dus (niet spelende) muzikant woont samen, zit op racefiets, in kroeg, kijkt naar VPRO, of voetbal, loopt door Jumbo voor dagelijkse boodschappen, ergert zich aan het nodige, doet boekhouding, ruimt vaatwasser uit, veegt dagelijks z’n hol af…. dat werk.
Al die tijd is het een alledaags mens die muzikant is, en niks anders.
En dat musiceren zélf – ja, het mooiste wat er is – komt heus wel weer.
Het is het geluk hebben intrinsiek gemotiveerd te zijn, van binnen uit moeiteloos gemotiveerd, echt mazzel.
Ik trek ook graag op met muzikanten bij je ouwehoerend helemaal vergeet hoe goed ze zijn op hun instrument, ken er gelukkig een boel.
Dan hoef je het er ook niet steeds over te hebben.
Het is een beetje als omgaan met diep gelovige mensen – en dat gebeurt ook – zonder dat dat diepe geloof er af spat.
Als je het voor jezelf doorvoeld weet kun je weer gewoon door, met alles en iedereen.
Zonder de ‘no matter what people’ buiten de muziek had ik zomaar ergens verward om me heen kunnen zitten kijken, eenzaam, en zonder de bankrekening van een toptrainer.
Met de ‘no matter what people’ binnen de muziek wil ik nog graag een tijdje door, op podium, in studio of gewoon in de kroeg.
Sowieso interesseert het met ‘ja/nee in een goede zone zitten’ me steeds meer, waar dan ook, wel of geen muziek in de buurt.
Dat zit in de sfeer van ‘Het is vandaag maandag, niet meer en niet minder, voor alles en iedereen, stroomt er energie of stagneert ‘ie?’.
Uiteindelijk ben ik nog nooit iemand tegen gekomen bij wie het leven precies is gegaan zoals hij/zij dacht, bij mij zeker ook niet, dus probeer ik maar goed in de gaten te houden of ik – even soort evolutie theorie, ‘we zijn apen met een overspannen verwachtingspatroon’ – op een goede tak in het juiste deel van het bos zit, in de buurt van het goede fruit.
Goede vriend van buiten de muziek zei eens ‘Je moet er eigenlijk voor zorgen dat het toevallig goed gaat’.
Dat ging letterlijk over het inrichten van een zeer complexe IT-omgeving, zijn business, maar ik vind het sowieso wel een aardige gedachte om een beetje mee te stoeien.
De foto is van een molen in Delft waar ik vrijdag laat langs liep om m’n auto na dat heerlijke optreden voor studenten met Palestijnse zangeres op te halen uit een ‘vrij parkeren zone’.
Het leven is al duur genoeg.
Het iPhonetje stond op B&W, kennelijk.
Tot zover de maandagavond in Amsterdam Oost.
IMG_5665Molen_Delftweb

Prof. Dr. kinderkanker de wereld uit in 5 jaar…

02-01-2020…

Gisteren stonden we traditiegetrouw weer in onze ‘kroeg der kroegen’, Papeneiland.
Meesterlijke accordeonist én maat André Vrolijk speelde wederom de sterren van de hemel, alweer iets van de 23e achtereenvolgende keer op 1 januari.
Mijn meisje zong er ook weer twee, en hoe! O.a. haar standaard ‘Summertime’.
We zoenen, we lachen, we lullen, vooral met (hele) goede bekenden zonet gewoon vrienden, mensen gaan zingen en André begeleid ze allemaal zonder blikken of blozen.
Allemaal het ‘Amsterdamse repertoire’, van ‘Oh Johnny’ t/m ‘Zij Gelooft In Mij’ enzovoorts.
Iedereen zingt mee, en ik niet.
Ik kom er nou zo’n 38 jaar, en samen komen we er iets van 37 jaar.
Gisteren zomaar wat mensen gesproken die ik er nog nooit gezien had, en uitvoerig gesproken ook.
– een half Antilliaans/Amsterdams-Joodse hele brede meneer van 66 die behalve 3 jaar commando in Roosendaal – waar ik opgroeide – , ook nog ff 3 jaar portier op het Leidse Plein was.
Type ‘Jerommeke’, maar dan een licht bruine variant, worstelaar ook, heet Gerrit.
‘Amsterdam is thuis, weetje?, ik ben overal geweest maar Amsterdam is gewoon thuis! Jammer dat het ook in onze stad steeds meer om het grote geld gaat, dat de hogere machten daar niks aan doen’.
– aardige dame, voor het eerst meegekomen met goede vriend, die het hele gebeuren verwonderd en vol plezier aanzag, terwijl ze naar mijn pseudo psychologisch-filosofisch gelul luisterde en ik niet wist dat ze psychiater is.
Ze zei op een gegeven moment ‘Wow, ik zou willen dat ik dit gesprek had opgenomen’.
– een aardige vent die van iemand had begrepen dat ik goed ben qua trommelen.
Van daaruit een leuk gesprek over ‘alles’, waarbij best een boel te delen was want hij bleek een jaar jonger dan ik, generatiegenoot dus.
Ondertussen stevig doordrinken en ik na een boel opscheppen dan maar eens vragen wat hij eigenlijk doet.
Prof. Dr. kinderarts oncoloog die het zich met wat mensen tot het niet waarschijnlijk haalbare doel – zijn woorden – heeft gesteld om binnen 5 jaar kinderkanker uit de wereld te hebben.
– een Marokkaan met grote 70-ties bril en stoer vliegeniersjack die met 2 nogal mooie Caraïbische dames later op de avond binnen kwam en de organisator bleek van een van de grootste Latin festivals die we in Nederland hebben.
Toen ik m.b.t. die muziek meteen de naam van Gilberto Santarosa noemde begrepen ze dat ik het begreep.

En dat dus los van al het heerlijke gelul met oude bekenden, en ook dat zijn mensen van ‘all walks of life’, van bajesklant tot KLM captain op zo’n heel groot vliegtuig.
Oh ja, en niet verder vertellen, maar de shoarma in klein comité na afloop was ook weer onvergetelijk.
Niet te vaak doen, shoarma, maar op zo’n moment vooral wel.
Nog even helpen met het sjouwen van André’s spullen en een soort van rechtdoor weer naar Oost fietsen, door de kou en een stad die nog steeds doordesemd is van vuurwerk meur.
Stel je voor dat je zo’n avond weer eens naar het geouwehoer van allerlei BN’rs en over betaalde presentatoren had zitten kijken, of een of andere domme serie?
En ja, ik heb godzijdank een kater!

IMG_4798Tiel_shoarmaweb

Gore fijnroetstofcrimineel…

(Dit bericht is ‘praktisch’ achterhaald want auto op plaatje is reeds gekocht en rijdt vrolijk rond)

Als er nou niet heel snel iemand met een briljant voorstel komt voor een super toffe auto van minimaal het niveau op de foto, inclusief inruil van m’n Top Mercedes C220 CDI, dan koop ik deze.
Dat briljante voorstel mag komen vanuit medelijden dan wel bewondering voor alles waar ik voor sta, het maakt me geen reet uit.
Mooi dat ze ‘m alvast gepimpt hadden voor me, deze B Klasse benzinebak, daardoor is ‘ie al bijna van mij. (Geintje)
Op de oude zit nog anderhalf uur APK.
Verder is ‘ie klaar voor de volgende 200.000 km’s, maar ik word er uit gepest vanwege dieselschande.
Ik rij gemiddeld (!) bijna 1 op 20 en word continu voorbij geraasd door TestosterTeslas en andere geile toetoets die het milieu alleen maar vooruit helpen, zo lijkt het.
Ik denk namelijk snel maar handel en zéker rij over het algemeen langzaam, behalve als er getrommeld wordt dan. #jeweettoch
Electrisch is het heilige woord, de gospel van de energie neutrale vooruitgang.
Maar goed, ik ben dus een verwerpelijke ZZP-ende gore fijnroetstofcrimineel die in deze fase vele DUIZENDEN Euri’s achteruit gezet wordt vanwege het window dressing beleid van onze overheid, bestaand uit opportune fatsoenrakkers die voor hun eigen situatie helemaal niet over dit soort problemen, laat staan de financiële consequenties hoeven na te denken.
Aan het eind van de maand worden er steeds weer knaken in overvloed gestort, waarbij prima pensioenopbouw een vanzelfsprekende bijzaak is.
Ze hebben geen idee wat wij (free lance) musici meemaken, en tegen wat voor tarieven.
De elektrische wonderbakken worden meestal bestuurd door druk in (uiteraard ook) volledig energie neutrale witte bluetooth pijltjes lullende vooruithelpers van onze – laat me niet lachen – aarde, en taxi chauffeurs zonder stropdas.
Gelukkig wordt voor Schiphol gezocht naar manieren om méér én tegelijk ‘groener’ te gaan vliegen dus daar gaan wij en de bloemetjes/beestjes de milieu winst zeker nog van meemaken. #kissmyyouknowwhat
Om het verhaal rond te maken kan ik nog melden dat het feit dat ik me niet heb voortgeplant de meest energie neutrale situatie oplevert die voor te stellen is.
Na mijn zondvloed vervuil ik niks meer en kan de planeet in gebalanceerde energieneutraliteit vrolijk verder.
#hartelijkdankentotziensbeiUthois

Steve Boston, mentor…

Vandaag is zijn verjaardag.
Hij zou 84 jaar oud zijn geworden.
Op 2 weken na is 2 jaar geleden meester (hand) drummer Steve Boston gestorven.
Toen al wist ik dat ik iets ter nagedachtenis zou gaan schrijven.
Het kwam er niet van, in het begin vooral omdat het me te zeer emotioneerde.
Later vanuit het besef dat het er écht wel een keer van zou komen.
Nu dus.

Steve is een van de allerbelangrijkste mensen in mijn leven als het gaat om de ontwikkeling als muzikant en vooral ook als mens.
Meester drummer John Engels, gelukkig nog bij ons, is een andere man die bepalend is geweest in het zelfde kader.
Maar van Steve leerde ik ook nog de basispatronen voor congas, bongos en timbales, in 3 lessen om precies te zijn.
En ook hoe hoe m’n handen te gebruiken, oftewel m’n basistechniek.

Van m’n 17e t/m 19e paste ik in Roosendaal op de bungalow van Jack van Poll, welgesteld zakenman en hoog niveau amateur jazz pianist die naar België was verhuisd na de verkoop van z’n bedrijven.
Hij speelde regelmatig met ‘de groten’ waaronder voornoemde John Engels, maar ook Toots Thielemans bijvoorbeeld.
Ik ging heel vaak mee om z’n piano te sjouwen en ontmoette zo al jong ‘groten’.
Voor een lokaal 2 daags jazz festival – 40 jaar geleden – werd ‘ene’ Steve Boston uitgenodigd als gastsolist.
Ik kende hem niet en dacht dat het om een Amerikaan ging.
Het bleek een Surinamer uit Almere te zijn.
Jack had bedacht dat het voor mij, maar ook voor Steve, een goed idee zou zijn als hij dat weekend bij mij in de bungalow zou logeren.
Aangezien Steve met de trein ging komen heb ik ‘m gebeld om aan te bieden dat hij op mijn nét aangeschafte super profi congas mocht spelen.
Dit ter voorkomen van gezeul met die loodzware dingen.
En toen wist ik nog niet eens dat Steve de magerste man zou zijn én blijven die ik ooit persoonlijk gekend heb.
Hij maakte er dankbaar gebruik van.

Ik had van jeugdidool Nippy Noya al geleerd hoe je hét basisritme voor congas – ‘tumbao’ – moest spelen, nog vóór ik zelf congas had.
Dus had ik die 8 slagenwisselingen al op m’n knieën ingestudeerd, zonder ‘sound’.
Eenmaal in het bezit van echte congas ben ik maniakaal gaan meppen op die dingen, met blaren en pijn als gevolg.
Steve nam me meteen onder handen, letterlijk, en heeft er daardoor voor gezorgd dat ik al 40 jaar lang met een goede – al zeg ik het zelf – techniek speel zonder dat m’n handen kapot zijn gegaan.
Vanaf die dag heeft Steve me letterlijk onder zijn hoede genomen.
Ik kwam al regelmatig in Amsterdam en ben nog 2 keer naar Almere gegaan voor vervolg lessen, bongos en timbales.
Daar leerde ik z’n vrouw – ‘Zeeuws Meisje’ – Gonny en dochters Joyce en Sylvia kennen, en ook Steve’s moeder en andere familie leden.
Er was ook nog een zoon, ook Steve, bij een andere vrouw, maar die heb ik pas veel later leren kennen.
Er kwam ongevraagd advies:
’Luister neef, je bent een sterke fanatieke jongen met een hele grote mond.
Als je echt verder wil als percussionist zul je naar Amsterdam moeten gaan, maar dan kom je in een heel andere wereld terecht en zullen bepaalde mensen, waaronder een deel van mijn donkere broeders, je niet mogen.
Die zullen jouw persoonlijkheid niet trekken.
Maar trek je daar niets van aan, doe je eigen ‘ding’’.
Dat dus tegen een 17 jarige…. geen idee waar hij het over had, tot een paar jaar later….

Op m’n 19e ging ik, iedereen in vertwijfeling achter latend.
In hoeveel sloten zou ik terecht komen met die grote mond?
In welk deel van het muzikanten riool zou ik stranden?
We bleven onregelmatig met elkaar in contact waarbij de bezoekjes aan Almere altijd gepaard gingen met ‘home cooked soul food’ van de eerste Surinaamse orde.
Ik sprak van ’roti from heaven’, hij moest er om lachen.
Altijd waren er de verhalen over ‘zijn tijd’ als muzikant, en letterlijk ook als ‘exoot’, donkere man in een witte wereld.
Van discriminatie had hij geen last, althans daar getuigde hij naar mij toe niet van.
‘Weet je neef, je kent het gezegde: met de hoed in de hand komt men door het ganse land’.
Altijd waren er super dunne zelf gerolde shaggies.
Altijd was er support.
‘Neef, je hebt jezelf nu op de kaart gespeeld, blijf in je eigen baan, laat je niet gek maken’.
Ik had al snel verkering met mijn Julia.
‘Molukse vrouwen zijn heel lief neef, en ze koken heerlijk, maar maak ze niet boos’.
‘Als het ooit mis gaat, weet dan neef, je bent hier altijd welkom, er staat voor jou altijd een bed klaar’.
Altijd ging het over vissen – liefst in de gierende kou op zee – en jagen.
‘Zorg dat je goed vlees hebt, dan ga je de kracht van dat beest over nemen’.
Altijd werd er geïnformeerd naar m’n vader én moeder, en naar Julia, voor wie er altijd ‘1000 zoentjes’ waren, ook bij ingesproken voicemail berichten.
Maar ook was er een maagzweer, naar eigen zeggen vanwege de drugsproblematiek waarmee een van z’n kinderen van doen had.
Gelukkig is ze voor z’n overlijden clean geworden, hetgeen voor ieders zielenrust goed is.

Het werk nam voor hem af, ook omdat er een nieuwe generatie was die kansen kreeg en pakte.
Ik ben er zelf een voorbeeld van.
Gelukkig heeft hij een baan aan het conservatorium gekregen.
Eindeloos vaak heb ik van allerlei muzikanten, ook niet percussionisten, gehoord wat een geweldige man hij was.
Altijd weer dat support en die positiviteit.
Hij kreeg een vreselijk brommer ongeluk door in de polder, verblind door het groot licht van een auto, tegen een lantaarnpaal te rijden.
Verbrijzelde schouder, maanden revalideren, niet meer kunnen spelen, en al helemaal niet op volle kracht.
Het was ook mentaal een enorme klap, geen trommelaar meer kunnen zijn.
Een bezoek aan hem in het ziekenhuis was ontluisterend, diep droevig.
Maar na een aantal maanden en eenmaal thuis:
‘Weet je neef, ik heb geleerd, van die Chinezen, dat je dat ding moet omarmen, er niet tegen vechten’. (Alsof ik wist welke Chinezen hij bedoelde)
Hij ging Tai Chi doen voor z’n balans.
Ooit liet hij me zien hoe bedreven hij er in was en sloeg me bijna een gebroken neus, maar dat terzijde.
Ik zei graag eens met ‘m naar Suriname te gaan.
Hij had niet veel behoefte om naar z’n moederland terug te gaan.
Wel is ‘ie met meester trommelaar Ponda O’Bryan naar West Afrika geweest om een trommel zomerkamp te bezoeken.
Van Gonny was ‘ie vanaf een bepaald punt gescheiden, maar ze onderhielden goed contact.
Helaas is zij relatief jong in dementie en daardoor in een instelling terecht gekomen.

Voor z’n 75e verjaardag heeft percussionist Jaime Rodriquez, ook een ‘discipel’, een geweldige surprise party voor Steve georganiseerd in het Bimhuis.
Hij was door z’n kinderen met een smoes naar Amsterdam gelokt en liep een bomvolle zaal in, de man die nooit aandacht voor zichzelf had opgeëist.
We hebben allemaal spelend een persoonlijke ode aan hem gebracht en afgesloten met een gezamenlijk slagwerk spektakel.
Het heeft hem tot tranen toe geroerd.

In de afgelopen jaren ben ik ook een aantal keer met andere percussionisten naar hem toe gegaan.
Hij vond de aandacht geweldig en hield niet op met verhalen vertellen.
Graag liet hij nog eens zien en horen hoe je ‘rumba’ speelt.
Ook ben ik nog eens mee geweest naar het ziekenhuis omdat hij iets aan z’n oog had.
Geweldig om te zien hoe hij steeds ‘de leukste patient van die dag’ wilde zijn voor het personeel.
‘Weet je neef, die mensen hebben een heel zwaar beroep’.

Ja, hij werd ouder, kwam in/rond 2014 een aantal keer met ernstige maag/darmproblemen in het ziekenhuis terecht, onderging zware operaties, was een paar keer op het randje, woonde een tijd lang bij dochter Joyce in om te herstellen.
Toen ik hem daar eens opzocht liep ‘ie vanwege z’n kouwelijkheid op Uggs, nogal een apart gezicht, die broodmagere beentjes in van die grote met bont omrande sloffen.
Hoe kon de magerste man van Nederland toch nog afvallen?
Uiteindelijk kon ‘ie weer terug naar z’n eigen huis aan het Middenhof 189.
Het was het 2e onderkomen in Almere waar hij als een van de eerste 100 bewoners was gaan wonen.

‘Alsjeblief neef, kom wat vaker langs. Weet je, ik ga er niet lang meer zijn’.
Maar ook lachend ’Ach neef, ik ben gewoon een versleten oude bosneger’.
Hij wilde het liefst dat ik een hele dag zou blijven, hetgeen er nou eenmaal niet steeds in zat.
Hoe dan ook werd er gegeten en eten mee naar huis genomen.
‘De volgende keer, neef, gril ik een olifant voor je en mag je pas weg als ‘ie op is’.
Had ik vaker naar ‘m toe moeten gaan, langer moeten blijven?
Ik sprak 2 jaar geleden op deze dag z’n voicemail in met het voornemen ‘m snel weer te zien.
2 weken later is ‘ie overleden zonder dat ik ‘m nog gezien heb.

Hij zag op tegen de dood.
Een hersenbloeding werd ‘m fataal, waarschijnlijk heeft ‘ie er weinig tot niks van meegekregen, zo mochten we begrijpen.
We hebben bij z’n uitvaart met z’n allen voor ‘m getrommeld in de aula van Westgaarde.
Hij lag er in z’n kist ‘relaxed’ bij, een mooi pak aan.
Eervol dat de foto op z’n kist er eentje was die ik gemaakt heb.

Ik denk dat hij trots was op mij en alle andere ’succesvolle’ percussionisten die hij onvoorwaardelijk en eindeloos heeft geholpen en gesteund.
En natuurlijk ook op z’n lieve kinderen die ‘m in de laatste fase met liefde hebben kunnen omgeven.
Ik hoor nog steeds z’n donkere stem, z’n Surinaamse accent.
Nog steeds voel ik hem, en alles wat ‘ie gegeven heeft.
Ook 2 jaar later emotioneert het wéér als ik aan hem denk of, zoals nu, over hem schrijf.
Gisteren nog maar heb ik aan een aantal mensen bij een winkeldemonstratie weer eens uitgelegd hoe je een tumbao speelt, Steve’s tumbao.

‘He’s in a better place now’ zeggen Boeddhisten dan.
Onvergetelijk mens, onze Steve.

Eric Timmermans…

Eric…

Vandaag precies een maand geleden overleed, zoals velen weten, bassist, ondernemer en maatje Eric Timmermans, veel te vroeg, veel te ziek.
Hij werd maar 60.
Ik wist toen al dat ik er iets over wilde schrijven.
Uiteindelijk heb ik zowel spelend als ‘in zaken’ vele jaren met Eric van doen gehad.
Altijd met veel plezier en altijd zeer constructief en bereidwillig.
Met z’n ‘You Name It’ bedrijf deed hij vanaf dag 1 alle verloningen voor mijn bedrijf Baileo Music Productions.
Ooit zag ik dat we van zo’n 200 muzikanten rekeningen hebben gekregen, waarvan een goed deel van hem vanwege de verloning die hij dan voor ze deed.
Dat moeten honderden, zo niet duizenden verloningen zijn geweest in ongeveer 21 jaar.
Ook hebben we talloze keren live gespeeld en in de studio gezeten.
Hij financierde mee aan 2 albums die op m’n label zijn verschenen.

Vorig jaar bezocht ik Eric 3 keer 1 op 1, in september, oktober en december.
De eerste 2 keer was het in het ziekenhuis in Haarlem, de laatste keer was het bij hem thuis.
We spraken elkaar een aantal keer telefonisch en we deden nog een paar optredens.
In april vorig jaar speelden we bijvoorbeeld op de Luchtmachtbasis in Volkel, voor de officieren, paspoort mee, door een slagboom, mannen in uniform, dames in gala en wij in smoking.
‘We’ is, naast Eric en ikzelf, Jean Louis van Dam en Rebecca Lobry.
Zoals vaker gingen we carpoolen en zoals vaker vroeg hij of ik in zijn bus wilde rijden.
Hij was moe vanwege allerlei vormen van drukte en vond het relaxed als ‘ie even niet scherp hoefde te zijn.
Het optreden ging goed en ook op de terugweg reed ik.
Hij vertelde toen dat het niet zo goed met hem ging maar dat het allemaal wel goed zou komen, en dat ‘ie het vooral zelf op moest lossen.
In ieder geval – zoals een aantal jaar ervoor – een burnout voorkomen.
Dat moest nooit meer gebeuren.

Niet veel later ging het mis en is ‘ie letterlijk omgevallen om in een onwaarschijnlijk diep dal terecht te komen, fysiek maar vooral ook geestelijk.
Toen ik Eric in september opzocht in het ziekenhuis in Haarlem was ‘ie nog maar kort daarvoor weer ‘wakker’ geworden na een hele tijd geen idee te hebben gehad van wat er allemaal gebeurd was.
Daarbij was hij z’n geheugen over die ‘niet wakkere’ periode ook volledig kwijt.
Hij wist helemaal niet wat er allemaal wel of niet gebeurd was, zat in een rolstoel vastgegespt in een 5 punts gordel omdat ‘ie simpelweg niet op z’n benen kon staan en anders om zou vallen.
Ook van het samen met z’n vrouw naar het ziekenhuis gaan en z’n eigen intake ondertekenen wist ‘ie bijvoorbeeld niets meer.
Hij onderging meer dan 30 zogenaamde Electro Convulsie Therapieën (ECT), een zeer zware en belastende methode om de hersenen een soort van te ‘resetten’.
40 is sowieso het maximum dat er gegeven wordt, zo mocht ik begrijpen.
Ik had van een bevriende anesthesioloog al eens begrepen dat ze zo’n ECT alleen in zeer uiterste gevallen toepassen bij diep depressieve mensen bij wie niks anders meer werkt.
De aandoening heet catatonie en Eric had de zwaarste van 5 varianten, zo wist ‘ie te melden, letale catatonie.
Een zoekactie op Wikipedia maakte snel duidelijk dat het om een zeer ernstige aandoening gaat, een soort – mijn woorden – shock met als gevolg een werkelijk complete kortsluiting van de hersenen, waarbij het geheugen volledig op tilt gaat en ook lichaamsfuncties uitvallen. (https://nl.wikipedia.org/wiki/Catatonie)
Je komt ook uit bij ‘Awakenings’, de film met Robin Williams en Robert de Niro, op basis van het boek van de meesterlijke Oliver Sacks. (https://en.wikipedia.org/wiki/Awakenings)
Dat gaat over ‘slaapzieke’ patiënten die met het medicijn L-Dopa uit hun catatoniese staat gehaald werden.
Toen ik Eric de eerste keer sprak was hij volledig coherent en vertelde bijzonder openhartig over het proces waar ‘ie op dat moment in zat, inclusief het enorme drama dat zijn ziekte en periode van niet ‘wakker’ zijn voor z’n gezin was.
Hij had zich in die periode erg vreemd en niet ‘des Eric’s’ gedragen, en dat vond ‘ie erg pijnlijk en beschamend, uiteraard naar z’n vrouw en kinderen.
‘Maar ik weet er dus niks meer van, deed het écht niet express en kon er ook echt niks aan doen’.
Hij was erg hoopvol over z’n herstel dat ook volgens de dokters ongekend positief verliep, zeker afgezet tegenover soortgelijke gevallen.
Op dat moment waren er nog intense therapieën, zware medicijnen en moest hij erg veel rusten, en aankomen want hij was enorm afgevallen.
Hij zat in Haarlem op een afdeling voor zeer zwaar depressieve mensen, niet zijn ‘soort’, maar het kon even niet anders.
Zijn leven moest deels over een andere boeg waarbij er minder stress zou zijn en er meer tijd voor muziek moest gaan komen.
Hij had erg veel gelezen over de aandoening en het mocht nooit, nooit, nooit meer zover komen.
Muziek was de beste therapie, zoveel werd weer eens duidelijk.
Het was op een eigenaardige manier een soort van gezellig zelfs.
Eric was ‘opener’ dan ik hem ooit had meegemaakt en verzegelde z’n appreciatie voor mijn bezoek steeds met echte ‘hugs’, ook iets wat nooit was voorgekomen.
Het bleef altijd bij stoere ‘high fives’ en welgemeend schouderkloppen.
Ik was erg ontdaan toen ik die eerste keer van Haarlem weer naar huis fietste, het was enorm aangrijpend om hem zo mager te horen en zien vertellen over het noodlot dat hem en zeker ook ‘hun’ getroffen had.
Van het optreden in Volkel wist ‘ie trouwens helemaal niets meer “Toen had ik het dus al”.

Maar hij herstelde verder en ging weer wat meer hooi op z’n vork nemen.
De bedoeling bleef meer spelen en minder bezig zijn met verloon zaken.
Zwager en zus hadden het bedrijf al ter hand genomen voor de alledaagse operatie, hij zou iets meer aan de zijlijn gaan opereren, meer adviserend.
Vooral ook ging het hem om de rust en het vertrouwen in z’n relatie en gezin herstellen.
Het abnormale gedrag en zijn volledig ongrijpbaar ziek zijn was immers voor iedereen een ’shock’ geweest, niet in de laatste plaats voor z’n vrouw.
Maar toch wel weer veel hooi op die vork, schnabbelen, ‘klassiek’ studeren en concerten organiseren…
Er kwam een paar maanden terug een genadeloze terugval, samenhangend met depressiviteit.
Niets hielp nog, geen medicijnen en ook die Electro Convulsie Therapieën niet.
Je hoort het allemaal als leek aan en grijpt in het duister voor wat betreft inzicht in wat er zich allemaal afspeelde in zijn hoofd.
En dan was er iets meer dan een maand geleden het punt dat hij nooit meer de oude zou worden.
Morfine opvoeren.

De uitvaart in Haarlem Noord was druk, erg druk, en er werd gespeecht en gespeeld.
Mooi gespeeld, uit het hart en dus ingrijpend gesproken, ook door z’n vrouw.
Natuurlijk waren er heel veel andere bekenden, al dan niet oude….
Ik had zowaar een van onze leukste en belangrijkste opdrachtgeefsters – een dame op stand en leeftijd – huilend in m’n armen.
We speelden 2 jaar terug op haar bruiloft.
De nazit in een mooie tent op het Zandvoortse strand was prima.
Ook daar weer live muziek, jammen, witte wijn, ik niet trouwens.
Prachtig weer, Eric kwam graag aan het strand.
Er waren ook veel vrienden van de 2 kinderen, erg mooi om te zien.
Ik heb die dag alles op m’n racefietsje gedaan, net als de bezoekjes in het ziekenhuis en bij hun thuis.
Voelde als een soort voltooien, je moet wat.
Ik denk elke dag aan Eric en hoor ‘m nog steeds praten.
Nog maar 2 jaar geleden onderzochten we serieus of we écht constructief en strategisch konden gaan samen werken om meer optredens vóór én mét ‘the right guys’ te zoeken.
Diverse koppen koffie en veel ouwehoeren, specialiteit van beiden.

Zolang iemand nog resoneert in je hoofd en in de gesprekken met anderen, is ‘ie er nog.
Maar ook weer niet, want dood is dood.
We zullen elkaar nooit meer zien en dat doet pijn.
Maar dan, wat een drama voor z’n vrouw, kinderen, beste vrienden en directe familie.
Het leven is soms zo meedogenloos, ik weet het al langer.
Niks mis met ouder worden, in sommige opzichten erg prettig zelfs.
Ik heb het gevoel dat ik nog beter kan doorgronden dat met name ook het goede nieuws niet vanzelfsprekend is.
Dat maakt genieten intenser.
Maar ‘ongewenste bijvangst’ is het vaker moeten meemaken van de dood van mensen met wie je leeft, leefde, om wie je geeft, gaf, die om jou geven, gaven.
Vriend Kees M., 74 inmiddels, zei ooit “Ja Meneer de Rijk, de dood went nooit”.
Dapper doorstappen maar weer en de mooie mensen die nu ‘in a better place’ zijn zo snel mogelijk met een glimlach gedenken.
Eric is/was er daar een van.

De foto is in 2015 gemaakt op een heerlijke avond in een jazzclub in Brabant.
V.l.n.r. Eric, Jean Louis van Dam, André Vrolijk en ik.

Hotemetoten…

12-03-2019

Gisteravond de Buma Awards in Studio 21, Hilversum.
Mijn 2e keer, wederom in smoking en op uitnodiging van vriend en meesterlijk maker van opdracht-, en andere muziek Ivo Witteveen, van MOST___original soundtracks___audio post.

Zoals bekend verondersteld heb ik voor wat betreft de muziek een prima CV, maar een groot (verdienend) componist, platenbons, uitgever, promotor dan wel anderszins hotemetoot ben ik niet.
Gelukkig vind ik ‘trommelen, produceren, beetje componeren en regelen’ nog steeds erg leuk; klassiek gevalletje intrinsiek gemotiveerd.

Je dineert op deze Buma avond met de top van de Nederlandse artiesten, componisten, producers, studio bonzen, directeuren van belangenorganisaties en algemene zakenmetoten, de grote zakenjongens.
Om uit de losse percussiepols een paar zakenmetoten te noemen: J vd Ende, L Ramakers, J Smeets, T Berk.

Er worden belangwekkende awards in allerlei categorieën uitgereikt die het (eigen)belang van de industrie onderstrepen.
De ene hotemetoot prijst de ander.
Je moet zelf de slingers ophangen.

Sommigen hotemetoten zijn leuk; J van Koningsbruggen die Guus Meeuwis toesprak bijvoorbeeld.
Ooit een ‘Draadstaal’ album genaamd ‘Jurk’ voor deze naamgenoot ingespeeld en in 2015 ‘The Passion’ mee beleefd in Enschede.
Ook Guus nog wel eens live begeleid in Tros radio combo, inderdaad ‘Kedeng Kedeng’.

Andere hotemetoten horen zichzelf toch iets te graag praten met een microfoon voor de mond.
Veel is legendarisch, toch zeker voor de hotemetoten zelf.
Er is gelukkig ook oprechte ontroering, vooral bij winnaars die het nooit hadden gedacht en in de minder (met geld) beladen categorieën.

Ik ontmoet nieuwe mensen en kom nogal wat bekenden tegen en ook ooit bekenden.
Met de een schud je opgewekt de hand, met de ander is er een hug, en ook zomaar een geanimeerd gesprek.

Zeker ook zijn er mensen, zonder uitzondering hotemetoten, al dan niet BN-rs, aan wie ik in de afgelopen ± 37 jaar al talloze keren ben voorgesteld en die je straal voorbij lopen.
De gelegenheden omtrent kennismaking zijn studios, meetings bij platenmaatschappijen, vergaderingen van belangenorganisaties zoals Sena, events, backstage, afterparties, repetities, soms ook óp podia zoals Ahoy bij een concertreeks, TV shows, radio promos, catering ruimtes, golfbanen etc..

Namen noem ik hier niet, maar het zijn wel altijd dezelfden.
Ze hebben een feilloos gevoel voor waar het rendement zit, waar ze hun belang(en) kunnen bestendigen, waar de knaken te halen en/of te verdelen vallen.
Ik heb een erg leuke avond gehad, prima gegeten en een aantal erg aardige mensen gesproken, waaronder ook hotemetoten en een verdwaalde BN’er, en uiteraard Ivo.

Ik ambieer niet elke week zo’n Hollywood op z’n Hollands event, zal niet snel door alle homemoten op de schouder geslagen worden, bij de muur van roem staande gehouden worden door (roddel)fotografen, maar ik ben er volgend jaar graag weer bij, zeker als het weer op een maandagavond is.

Bobby, en iets met zwart, en kanker…

24-02-19, na eerdere publicatie op Facebook…

Ik kom er niet los van, item op 8 u journaal gisteren, vooral filmfragment van ene Bobby; ging er mee naar bed, werd er tussentijds wakker van en stond er mee op.
De ‘gewonnen’ rechtzaak van een vrouw met eethuis die een jongeman van 20 jaar klappen met een bezemsteel heeft gegeven na langdurig en extreem treiteren.
Uitspraak: wel schuldig, niet vervolgd, geen strafblad.
Vrijspraak op basis van ‘putatief noodweerexces’, ik moest het even opzoeken.
Voornoemde Bobby – een van de treiteraars – filmt dat hij de vrouw o.a. voor kankerzwarte en kankernegerin uitmaakt.
Kankerzwarte, kankernegerin.
Filmpje komt op internet en haalt het journaal.
Ik begrijp dat puberbreinen nog niet alle connecties hebben gemaakt en daardoor gestoord gedrag vertonen.
Elkaar opjutten, grenzen opzoeken, provoceren en daarbij ongenuanceerd onderwerpen kiezen…..
Kankerzwarte, kankernegerin.
De zaak kreeg kennelijk veel media aandacht.
Alleen was dat bij media die ik niet volg, die kwekprogrammas waarin hetgeen – volgens kijkcijfer gestuurde redacties – media waardig is als een magnetron hap wordt aangeboden.
De advocaat van de vrouw is een procedure begonnen bij het gerechtshof om het OM te dwingen niet alleen Bobby, maar de hele groep te vervolgen voor discriminatie.
De rechtbank wil de uitkomst van die procedure eerst afwachten voordat de zaak verder gaat.
Afwachten dus.
Als ‘de rechtbank’ na dat afwachten tot de conclusie komt dat er niet vervolgd hoeft te worden ben ik benieuwd wanneer dat wel het geval gaat zijn.
Weer zo’n gefotoshopt plaatje waarin ze aan een boom hangt met witte puntmutsen eromheen?
Deze loosers beseffen zich in ieder geval hoogstwaarschijnlijk niet hoe blij ze mogen zijn dat ze niet ‘toevallig’ een Molukse zijn gaan treiteren.
Het lijkt me sterk dat ze dan anderhalf jaar lang hun gang hadden kunnen gaan om dán pas een bezemsteel te zien.
En daar laat ik het hier verder even bij, daar kan ik later nog wel eens wat over schrijven.

Deze beklagenswaardige vrouw kan na anderhalf jaar (!) door met haar leven en is ‘blij’ dat de rechtstaat achter haar staat.
Daar wens ik haar alle goeds bij, inkopper.
Aandoenlijk dat er als verzwarende omstandigheid bij werd gehaald dat haar kind ten tijde van het meppen in de auto zat, alsof het allemaal niet al heel lang erg genoeg was geweest, na aangiftes te hebben gedaan ook.
De emotionele schade zal nog lang resoneren in haar en haar omgeving.

Bobby, je bent nog jong en moet nog een heel leven door, met jezelf, vrienden, familie, een relatie, wie weet als ouder…
En wij moeten ook door met types zoals jij.
Kankerzwarte, kanker, kankernegerin, kanker.
Is er een begin van besef wat er gezegd wordt, van wat deze gasten aan het doen zijn?
In ieder geval gooit Bobby er uit wat er in zit, en maakt daar dan een filmpje van want dat doen we inmiddels bij de hoogtepunten, anders is het niet ‘legendarsich’.
Bij een aantal van ons gaat het er subtieler aan toe.
Zo sprak ik laatst iemand die helemaal gek is op vissen en dat in z’n vrije tijd veel doet.
Toen ik zei dat er bij ons aan de kade ook regelmatig Surinaamse mensen staan te vissen was de logische, zacht en met vriendelijke glimlach uitgesproken, niet cynisch bedoelde conclusie ‘Ja, die hebben natuurlijk niks beters te doen’.
Iets steviger is een ouderwets biergelag in – eerlijk is eerlijk – de kroeg der kroegen ‘Rottop, al dat geseik, Swarte Piet is gewoon swart, geen gelul, kloar!’
Waarna z’n maat zegt ‘Gewoon loaten lulle, t’is een goeie gozer, hij bedoeltut niet so’.
Dat gebeurt dan weer niet waar m’n leuke dame bij zit.
Één keer gebeurde dat wel, toen we er net kwamen, minstens 30 jaar geleden, toen was het racisme ‘straight in the face’.
Oude man, ‘Ome Jan’, zit er niet bij aan ronde tafel maar krijgt aan ‘zijn kleine tafel’ wel een jenevertje bij elk ronde tafel rondje.
Hij dan ook maar eens een rondje geven ‘behalve die bruine’, mijn J.
Gesprek verdwaasd stil, eigenaar (inmiddels) oude Tiel zegt niets, brengt rondje, loopt rustig terug en geeft mijn J 2 witte wijn, met knipoog en vervolgens hardop ‘So, die heb je van mein’.
En later tegen ons ‘En die hep dan sogenaamd in ’t verset geseten, sekreet’.

Zorgelijk, wat er bij een deel van ons in zit, zat, blijft zitten.
Hoe krijg je het uit je systeem? Kankerzwarte, kankernegerin.
Als het er niet in zit komt het er niet uit.
Waar komt het vandaan?
Thuis, papa, mama?
Ook Bobby heeft zichzelf niet gemaakt.
En z’n treiterende vrienden ook niet.
Komen allemaal ook weer ergens vandaan.
Ja/nee toerekeningsvatbaar?
En ja, ik weet het, het komt overal voor, in alle gemeenschappen, over de hele wereld, en al sinds we rechtop zijn lopen.
Het hoort bij de soort.
Ik weet het ook allemaal niet en schrijf dit dan ook uit therapeutische overwegingen op, dan is het er maar uit.
Ik word er soms moedeloos van en ben een soort van misselijk.
Nu knallen de albums ‘Immigrants’ en ‘Lost Tribes’ van ‘The Zawinul Syndicate’ hard uit de speakers om de misselijkheid eruit te masseren.
Ik kan me gek genoeg het best op moeilijke materie als deze concentreren bij complexe muziek, vanaf de puberteit al.
Weather Report en Zawinul zijn al decennia lang ‘medicijn’ in deze.
Straks EW&F maar weer eens hard opzetten, om weer in ‘the Groove’ te komen, ook al van diezelfde puberteit.
We hebben nog een hoop (af) te leren.

Nawoord 24-02-19: Bobby bleek in opleiding te zijn bij de ‘Koninklijke Mareschausee’.
Daar zou hij inmiddels weg gestuurd zijn.

Voor meer wat aan deze materie schurkt:
https://derijksvoorlichtingsdienst.wordpress.com/…/de-mini…/

https://derijksvoorlichtingsdienst.wordpress.com/…/hakenkr…/

Nieuwe bril, opticien uit Iroan…

14-02-19

Zojuist de tweejaarlijkse ‘nieuwe leesbril actie’ beleefd, bij een van de grote ketens.
Al 10 jaar bij dezelfde club, 5e keer bij hunnie dus.
Nieuwe opmeetdame, (vanuit ons westerse perspectief) allochtoon als wat, haar collega ook, die was zelfs bruin.
Ze heeft gitzwart haar, bleke huid, relaxte nepnagels, moet binnenkort weer even opnieuw maar het gaat nog, voldoende make up en – jawel – een modieuze bril op.
Ik schat goed dertig.
‘U’ wordt uitgesproken als ‘oe’.
Turks iets, Koerdish?
Ze runnen de toko samen op deze zonnige dag.
De opmeethandelingen gaan zorgvuldig en in prettige sfeer.
Daarna 2 brillen uitzoeken, want eentje zogenaamd ‘gratis’.
De 2e wordt er eentje voor TV enzo…
Multifocaal ga ik nog even niet doen want dat wordt pittig bijbetalen.
Nu blijft alles binnen de ‘2 kalenderjaar vergoeding’ van onze relatief luxe verzekering, incl. allerlei extraatjes op het glas, krasbestendig, blauw filter voor schermpjes gluren etc..
Voornaam wordt als ‘Jaroen’ ingeklopt, waarna haar vraag of die spelling wel klopt.
Cappuccino van de zaak en er ontspint zich bij gebrek aan drukte een machtig mooi ouwehoeren verhaal, het zal jullie niet verbazen.
– ‘Wat fijn dat oe zelf en snel beslist, meestal moeten partners ook nog meepraten enzo’
Ik hoef geen verzekering want al professioneel verzekerd – dat hoop je dan toch – vanuit beroep en reizen.
Ik laat haar zien in welk een prima conditie m’n huidige bril van 2 jaar oud nog is.
– ‘Je moet met mensen voorzichtig zijn, en ook met spullen!’
– ‘Grappig dat oe dat zegt, over mensen, dat hoor ik eigenlijk nooit’
Een extra 3e bril voor partner/vriend/collega/buurtype of wie ook krijgt vanwege actie een mooie startkorting.
Ik zal het mijn partner vragen….
– ‘Bent oe getrouwd?’
– ‘Nee, maar wel al bijna 37 met dezelfde leuke dame’
Hier eigenlijk succes gegarandeerd en in 98% van de gevallen meteen een en al bewondering, de situatie verdiept zich ter plekke.
En bovendien zijn mevrouwen dan meestal meteen gerustgesteld, niks te vrezen….
– ‘En mag ik oe vragen, hebben joellie kinderen?’
– ‘Jij mag alles vragen, en het antwoord is nee’
Vervolgens het hele relaas of waarom bij ons ja/nee kind(eren) en wat we om ons heen zoal ja/nee zien gebeuren. Vooral dat het ‘nee’ geen probleem is geworden brengt haar in een andere gemoedstoestand.
– ‘Ik heb een zoon van 13, en als ik had geweten dat de vader en ik uit elkaar zouden gaan had ik ook geen kind willen hebben’
– ‘Aha, een puber, enig kind, jongetje en dan ook nog met gescheiden ouders. Ben ik er zelf ook een van’

Dan is het dus begonnen, mijn beurt om persoonlijke vragen te gaan stellen:
Is de vader in de buurt, heb je verder familie, broers met puberjongetjesvoorbeeld bijvoorbeeld, ouders, afkomst van het gezin?, en meer van die klassiekers.
Antwoorden:
Vader in de buurt maar niet overdreven actief, valt mee te praten, maar dat is ’t dan wel.
Jongetje luistert niet, wil niet naar school en alleen maar gamen, is nooit dankbaar naar haar, luistert wel naar z’n vader qua op tijd naar bed, huiswerk, oprotten met dat gamen enzo., en dus niet naar haar.
Is hier alleen, geen broers maar wel 6 zussen, geen ouders.
Komt (alleen dus) uit ‘Iroan’, zoals alleen mensen uit Iran het zelf uitspreken.

– ‘Waarom laat je ‘m niet lekker voor minimaal de helft van de tijd bij z’n vader wonen?’
– ‘Dat wil mijn kind pas als z’n vader wifi heeft’
– ‘Weet je dat wetenschappelijk is vastgesteld dat een puberbrein elementair anders werkt dan dat van ons? Misschien moet je daar eens over praten met iemand die er voor doorgeleerd heeft zodat je wat vaker relaxt kunt blijven als de druk weer eens oploopt’
– We gaan al naar een therapeut, is trouwens ook een vrouw, maar daar zitten we alleen maar te praten, ik merk er verder niks van in het gewone leven. Ook hebben we al gezinstherapie met z’n drieën gehad, zelfde verhaal, er verandert niks. Ik zou wel eens wat meer tijd voor mezelf willen hebben, meer roest….’
– ‘Misschien is het een idee om een aantal van je ervaringen met die jongen voor jezelf op te schrijven, met name hoezeer jij inlevert en hij alleen maar met zichzelf bezig is. Zoals met dat voorbeeld dat je net gaf dat hij bij jou net zolang slijmt totdat jullie samen sushi gaan eten en hij even later alweer alleen met zichzelf bezig is en maling heeft aan jou. Dat kan je hem over een paar jaar nog eens laten zien, zodat hij hopelijk wat meer begrip voor jou en jullie krijgt’
– ‘Dank oe wel voor de tip! Dat ga ik vanaf vandaag doen! Verder doe ik gewoon alles voor mijn kind. Ik heb Benjamin zelf naar deze aarde gebracht, hij heeft nergens om gevraagd’

Het wordt ineens toch wat druk in de winkel.
Ik krijg een belletje als m’n brillen klaar zijn.
We zijn in totaal dik een uur bezig geweest, inclusief meten.
Haar naam staat op het bestelformulier: Mevr. Z….., gediplomeerd opticien, uit Iroan maar inmiddels gewoon uit Amsterdam.

Eenmaal thuis bedacht ik me dat ze om te beginnen de wifi eens een etmaaltje met een leugen onklaar zou moeten maken, gewoon om te zien hoe pubermans dat ondergaat.
Maar ja, de beste stuurlui hé?
#vandiedingen

_DSC1595Jeroen_bril_focusweb