Vrijheid vieren…

En dan nu, 5 mei, dus de vrijheid ‘vieren’.
Vrijheid die mijn generatie, geboren in Nederland, bij toeval en door pure mazzel in de schoot geworpen heeft gekregen, zonder enige (tegen)prestatie kado heeft gekregen.
Vrijheid die vanzelfsprekend lijkt, totdat er documentaires de zwart wit TV uit kwamen, en uiteindelijk zelfs in kleur.
Vietnam bijvoorbeeld, Zuid Afrika, Oeganda, Argentinië, en ‘Shoah’ van Claude Lanzmann, uit 1985; 9 uur interviews met slachtoffers én daders vande holocaust. (Die door een huidig Franse presidentskandidaat tegen ontkennen aan gebagatelliseerd wordt)
Totdat m’n oma’s, opa’s en ouders begonnen te praten.
En m’n Molukse schoonouders begonnen te praten, van wie beide vaders trouwens in onvrijheid en door geweld gestorven zijn.
Vrijheid die een ander gezicht kreeg toen ik begon te reizen, met de muziek mee.
Op een ‘vrije dag’ een bezoekje aan Berlijn bijvoorbeeld, maar dan wel in voormalig in Oost Duitsland.
Maar ook privé.
Spanje, Hongarije, Indonesië, Maluku, Cuba, Cambodja……
Vrijheid die helemaal niet vanzelfsprekend bleek te zijn.
Al helemaal niet toen ik ook nog wat ging lezen.
Georgy Konrad’s ‘Tuinfeest’ bijvoorbeeld.
Vrijheid die in zekere zin abstract is omdat mijn generatie onvrijheid niet kent.
Vrijheid die ondanks gebrek aan wezenlijk besef wat onvrijheid is, ten koste van alles verdedigd moet worden.
Vrijheid waarvan wij, min of meer weldenkende napraters, het belang weer moeten doorgeven aan de volgende generaties.
Vrijheid die
 samenwerking vergt, en geduld, en die geen eenduidige formule kent maar wel de grondwet respecteert en naleeft.
Laten wij mazzelaars de vrijheid vieren maar zonder het belang er van te laten vieren.

P1090371Jeroen_Banksy2web

Nieuwe leesbril…

18-02-2017

Daarstraks m’n nieuwe leesbril opgehaald bij zo’n grote stuntwinkelketen, alweer de 4e die aangemeten is.
Ik kom er al iets van 8 jaar.
Er werken 3 mensen waarvan niet eentje ‘Arisch wit’.
Er zijn 2 dames met een voor mij niet in één keer uit spreken achternaam waarvan er eentje de bedrijfsleider is.
De andere heeft me opgemeten, ook alweer voor de 2e keer.
Ze spreekt nét niet foutloos Nederlands en met hetzelfde accent als onze Koerdische Ali die al tientallen jarenlang 2 Italiaanse restaurants op de Lindengracht heeft.
Ze is overigens hoger opgeleid dan ik, tot optometrist namelijk.
Op zich een inkopper want ik ben überhaupt niet opgeleid.
De man die er werkt is klein, bijzonder alert en prettig, geen idee wat voor etnische achtergrond hij heeft, maar het is een andere dan de mijne.
Hij zit al 18 jaar ‘in de brillen’, zo vertrouwde hij me toe.
Ze zijn alledrie zeer toegewijd, vriendelijk en dus 100% OK.
En er zit ook nog humor op.
We hebben terloops leuke gesprekken, zoals dat een van de dames me verteld dat ze extra vitamine D slikt sinds ze er als bloeddonor voor het Rode Kruis achter kwam dat haar futloosheid mede voortkwam uit vitamine gebrek.
Iedereen in Nederland moet eigenlijk extra vitamine D bijslikken, vanwege chronisch gebrek aan zon, zo mag ik begrijpen.
Het lijkt me sterk dat daar topsalarissen betaald worden.
Dat grote(re) geld wordt ongetwijfeld aan de onzichtbare management kant van het stuntconcern binnen geharkt.
Ik ga naar die winkel vanwege die mensen, die prettige mensen, niet vanwege de formule want al die schreeuw formules doen hetzelfde, zeker als je (zoals wij) goed verzekerd bent.
Ik hoor griezelig gevaarlijk paranoïde narcistische Geert net op het journaal zeggen dat hij ‘ons land’ wil terug veroveren.
Dat is dus op ‘groepen mensen’ waarmee hij niet omgaat maar wel vanaf wil.
Ik wil niet van deze mensen af en ben blij dat ze er zijn.
De mensenwereld heeft prettige en beschaafde mensen nodig, van alle verschijningsvormen.
#Geertziethetverkeerd #wearethepeoplenotyou #together

Nieuwe leesbril

Nieuwe leesbril

’Almost 55 and still alive’ #mazzelpikkie…

25-01-2017

Mij treft over 2 weken – glad ijs en weder dienende – het voorrecht om de leeftijd van 55 jaar te bereiken.
Een paar honderd jaar geleden was de gemiddelde leeftijd voor elke pas geborene 30 jaar.
Voor de ‘geluksvogels’ die überhaupt de 20 haalden liep het overigens behoorlijk op.
Persoonlijk ben ik meer van hoe groot sowiesó de kans is dat je geboren wordt, volgens mij namelijk verwaarloosbaar klein .
Dit gaat dus meteen ook over de volgens mij véél grotere kans dat je helemaal niet geboren wordt, en je ouders ook niet, en voorouders enzovoorts.
Het is mijns inziens één énorme kosmische loterij waarin wij achteraf logica optuigen. #daaroverlatermeer
Mijn denkwerk begint in deze (en al sinds jaren) vanaf het punt dat je beseft dat je een levend menselijk feit bent dat leeft zoals wij mensen ‘het leven kennen’, een mens dat zo charmant mogelijk heeft om te gaan met de ‘kennelijkheid van alles’.
Dit gaat een boel mensen te ver, zo heb ik gemerkt op de spaarzame momenten dat deze materie in het alledaags sociale verkeer voorbij komt. #wehoudenhetlievergezellig
Vooral hinkt men aan tegen dat het helemaal niet zó logisch is dat je er bent; ‘Want je bent er toch?, Nou, waar heb je het dan over?’ is dan een opmerking die nog wel eens wil volgen.
Je moet je eigenlijk liever niet té openbaar afvragen wat de logica is van dat wij mensen er zijn.
Afijn, ik merk dat ik onder het ook weer zelf bedachte motto ‘alles is therapie’ in deze tijden aan allerlei types semi laconiek, maar vooral ongevraagd, meld dat ‘ik over 2 weken 55 word’.
Het gesprek ging daar dan helemaal niet over, maar ik zoek het onderwerp gewoon zelf op alsof het toeval is dat het dáár over moet gaan. (‘Oh echt? Zou je niet zeggen!’ #wankwankwank)
Ik moet dat kennelijk kwijt, en het vooral hardop zeggen in gezelschap, om het, met aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid, zélf te geloven.
Het is domweg aandacht-vragerij, en dit schrijven dan trouwens ook, nietwaar?
Ik kan het namelijk makkelijk (geschreven en wel) allemaal lekker voor mezelf houden, of voor de kleine kring.
Alles is therapie dus.
Daarbij hoort ook mijn overtuiging dat de hele zin van het/ons bestaan simpelweg slechts gaat over de omgang met elkaar en dan nog een beetje met de natuur en de cosmos, meer niet en minder zeker ook niet.
In de cosmos resoneert e.e.a., maar wát precies weten we niet.
Maar ik dwaal af. #storyofmylife
Wat me in deze dagen nogal bezig houdt, behalve IJslandse Jazz Funk en die 55e, is dat ik een enorme weerstand tegen het tot mij nemen van media informatie voel opwellen.
Krantenkoppen, journaals, homepages van nieuws media etc..
Ik ken trouwens al een tijd mensen aan deze kant van de wereld die helemaal geen nieuws kijken en ook geen krant (meer) lezen, en gewoon hele OK-je en wel geïnformeerde mensen zijn.
En ja, het gaat in mijn geval nu inderdaad vooral over die narcistische psychopaat Trump en z’n gillend rijke vertunnelde zootje.
Mijn grootouders, ouders, schoonouders en andere generaties op korte afstand hebben al in een maatschappij geleefd met enge griezels aan de macht op het grondgebied waarop ze leefden, of waar ze nauw aan verwant waren.
Die hebben georganiseerde desintegratie en regelrecht ‘oorlog’ meegemaakt.
Dat hebben uiteraard vele miljoenen mensen over de wereld sinds mijn (toevallige) geboorte ook, maar niet ik, niet wij.
Hooguit komt het door ‘vluchtelingen’ wat dichterbij. #vandichtbijmeegemaakt
Nu hebben we dus wél te maken met een westerse psychopaat op een van de allerhoogste machtsposities in de wereld.
En dan hebben we in Europa bijvoorbeeld al een Berlusconi overleefd, ook zo’n megalomane en onzinnig rijke griezel.
Als die toch z’n hele zin had gehad….
We laten het als soort dus steeds weer gebeuren, los van geografische omstandigheden en tijdsgewrichten, dat griezels met hulp van ‘volk’ aan de macht kunnen komen en hun duivelse desintegratie agenda kunnen verwezenlijken.
In mijn tijdsgewricht en ook dat van jullie – anders las je dit niet – kennen we de griezelige Sadams, Muammars, Pollen, Erichs, Idis, Joseph-Désirés (Mobutu), Bashars en nog best een boel anderen maar al te goed.
Daar staat wel een prachtig koppeltje Nelsons, Mahatmas en Obamas tegenover, maar die zijn toch écht in de minderheid.
Hoe kan dat toch?
Wáárom laten we charismatische griezels begaan en luisteren we relatief gezien maar met mondjesmaat naar hun humane tegenpolen?
In hun eentje beginnen ze immers helemaal niks, ook de humane helden niet.
Toen ik 50 werd zei ik tegen m’n oudste vrienden ‘Zonder jullie kan ik niks, of hooguit een klein beetje, met jullie kan ik alles’.
Op mij kun je evenwel niet stemmen, anders dan bij de populariteitspoll van de Slagwerkkrant, ons trommelaars vakblad voor de Benelux. (Afgelopen jaar weer eens #2, #enbedankt)
Waar, vrees ik, de schoen wringt, is dat we als soort nu eenmaal niet goed genoeg in staat zijn om onze ‘volledige’ eigen persoonlijke realiteit onder ogen te zien.
Dat is bijvoorbeeld dat ‘het in het leven komt zoals het komt’, dat het in je leven uiteindelijk altijd anders loopt dan je denkt, het diepe besef dat je een keer sterft…..
Omdat dit soort zaken nu eenmaal niet volledig inzichtelijk te krijgen is, en zeker niet onder controle, hebben we er vanuit ons onderbewuste dan maar voor gekozen om ‘de onvermijdelijke realiteit’ met elementen van buiten onszelf tot ‘de orde’ te maken.
Dan wordt het wat makkelijker om toch minstens een deel van de verantwoordelijk voor je eigen realiteit buiten jezelf te plaatsen.
En ja, daar komt religie in het spel, en (politieke) helden, en astrologie, holistische filosofieën, en Ajax, en Feijenoord, en Barcelona, tattoos, de Bhagwan enzovoorts….
We nemen onszelf onbewust in de mailing en doen met ‘mentaal gereedschap van buiten onszelf’ alsof we wel degelijk ‘raad weten’ met wat we nu eenmaal écht níet weten, niet kunnen weten ook.
Het prachtige betoog van paleontheoloog Stephen Jay Gould († 2002) die in ‘Een Schitterend Ongeluk’ van de VPRO zoiets zei als ‘We stellen onze hersenen vragen waar ze niet op toegerust zijn. Evolutionair zijn we (nog) niet zover’. #held
En vanuit dat onvermogen, vanuit die zeer menselijke tekortkoming krijgen machtsbeluste griezels kans, griezels die ons uit elkaar halen i.p.v. verenigen.
Griezels die niet ‘doen alsof’, maar die het heel serieus menen, met zichzelf vooral, en hun kinderen, een paar oude ‘vrienden’.
Voor zelfreflectie even geen tijd, er moet wat belangrijks en groots buiten henzelf gered worden, (heel) Amerika bijvoorbeeld, Rusland, Turkije, of Nederland, of een of ander geloof, of subdivisie daarvan, een systeem….
Ze dealen niet met hun eigen menselijke onvermogen dan wel demonen; zit er niet op want we zijn afgetankt met megalomaan DNA zonder optie tot zelfreflectie dan wel bescheidenheid.
Mensen die gestoord dóen zíjn het meestal inderdaad ook, anders doe je het niet. (Jawel, een Cruijffiaanse)
Gelukkig hebben we André van Duijn als licht tegenwicht aangaande bovenstaande stelling.
Voor het eerst in ‘mijn tijd’ zit er een hoegenaamd democratisch gekozen oncorrigeerbare psychopaat op de stoel van een bevriende westerse natie, een naar eigen overtuiging ‘1e wereld land’.
Het kon dus nog erger dan 2 X Bush.
Ik vind dat zeer beangstigend en natuurlijk niet ik alleen, maar ik ben wel de enige die dit nu opschrijft. #bijdehandje
Het geeft het gevoel dat wat ouders, schoonouders, grootouders en sommige verre vrienden van mijn eigen generatie (Maluku, Zuid Afrika, Cambodja) gewoon hebben meegemaakt onvermijdelijk dichterbij komt.
En jammer genoeg heeft de geschiedenis, ook de destructieve, zich in de ontwikkeling van onze soort altijd nog netjes herhaald.
Ik dwaal nog even af, met/zonder permissie, maar bij ons thuis hing vroeger een poster waarop alle oorlogen over de afgelopen duizend jaar uitgetypt stonden.
Het was een hele grote poster met hele kleine lettertjes.
Maar OK, het lijkt me echt onwaarschijnlijk dat ik op m’n 56e met m’n leuke meisje in een soort Aleppo woon, of – vooruit – aan een kansloze kant van Detroit, maar het wordt er met de huidige stoere apen aan de macht niet frisser op.
Nogal wiedes dat ik voor iedereen hoop dat we geen oorlog in institutionele zin gaan meemaken, of toevallig op de verkeerde plek zijn als er weer eens zo’n gruwelijk terroristisch incident plaats grijpt, of dat er een geliefde in een MH17 zit, of er een Dutroux om de hoek woont.
Met institutioneel bedoel ik dat er met de huidige golf aanslagen – nu ook weer eens in onze directe omgeving – al lang een oorlog gaande is.
Dat is evenwel nog steeds van incidentele terroristische aard; enge splinter bewegingen, gerund door verknipte manipulatieve griezels, uitgevoerd door verdwaalde verknipte manipuleerbare zielen, – uiteraard niks minder gruwelijk voor betrokken – maar niet geïnitieerd door presidenten, koningen, keizers dan wel ‘gewone’ dictators die een heel land en dus het leger, inclusief geheime diensten, in hun macht hebben, én inzetten.
Met het huidige ‘I’m gonna fix it for you by dealing with them’ contingent aan leiderschap wordt het er niet beter op, zo voelt dat.
Nu hebben we Poetin, Erdogan, Trump en nog wat van die types op hele grote stoelen zitten.
Daar komen met een beetje pech wat Marietjes, Geertjes, Fraukjes, Filipjes, Christophjes, Viktorjes, en Jaroslawjes bij.
Dan wordt het inhumane intolerantie blok ook, op een volle 60 liter tank diesel rijden van Mokum Oost, lekker machtig en kan de desintegratie van ons allen op institutioneel – daar gaan we weer – niveau beginnen.
Gelukkig hebben ook deze types goed ontwikkelde ego’s en zit het vermogen om echt samen te werken er niet in, althans, voor wat ik uit de media mee heb gekregen. #papaendochterLePenbijvoorbeeld
Onze relatie heeft er gelukkig niet wezenlijk onder geleden, maar ik vond het al niet erg dat dat ik geen vader ben geworden en kan me dus onbevangen bezorgd maken over de toekomst van de planeet als zodanig en over al die mooie kinderen c.q. jongelui die we her en der meemaken.
Wat loopt daar toch een hoop mooi en slim spul tussen.
Ik hoop dat ook zij zich tot tenminste hun 55e, buiten bij mandaat geaccordeerde maatschappelijke griezeligheid, zonder angst kunnen ontwikkelen tot de volwassene die ze willen zijn terwijl ze goeddeels kunnen doen wat ze graag doen zonder dat dat iets of iemand anders in de weg zit.
Dat is overigens mijn definitie van succes: ‘Kunnen doen wat je wil en waar je goed in bent zonder dat iets en of iemand anders daar last van heeft’.
En ik heb er nog wel een: ‘Geluk is een gebrek aan pech’. #jaja#wezijnnoutochbezig
Op z’n best wordt dit een periode waarin we zonder ‘ouderwetse’ oorlog met elkaar kunnen blijven leven terwijl de tegenstellingen voorlopig toch aangewakkerd blijven worden en imagologie – ‘I’m gonna fix it for you by dealing with them’ – steeds belangrijker wordt.
Dat we het spel van de griezels en hun benauwde gevolg door de bocht krijgen zonder ‘geweld in uniform’ om vervolgens weer een fase in te gaan waarin intelligente mensen met hoge humane waarden, gekozen en wel, aan de macht kunnen zijn en ‘ons’ wezenlijk kunnen dienen i.p.v. hun eigen gestoorde wereld-, c.q. mensbeeld vorm te geven door vanuit een machtspositie ‘de gewone mensen’ te dienen door anderen etc etc….
Dat we met een sterk maatschappelijk middenveld kunnen kunnen soebatten over oplosbare problemen die niet in extremen wegzakken.
Dat we belasting betalen i.p.v. als miljardair én president je aangiftes niet openbaar willen maken.
Dat we voor iedereen minimaal goede gezondheidszorg hebben, scholing, schoon water, óók respect voor mensen die met hun handen werken (verpleegzorg, timmerlui, vakkenvullers) en nog wat van die keurige clichés die je kunt verwachten van een middenmoot geschoold – HAVO – mazzelpikkie (zie foto) die toevallig geboortegrond en tijdsgewricht mee heeft gehad, tot nu toe dus.
Ik ben met 1-0 vóór geboren, zoals bijna iedereen met wie ik in NL al bijna 55 optrek.
Vanavond heb ik geleerd dat je alles waar guacamole aan zit gewoon met de hand af moet wassen.
In de vaatwasser gaat het er niet af, niet van de lepels, schaaltjes of pannetjes waar het in aangemaakt is.
Bij het nalezen van het verhaal galmt Mezzoforte’s hit ‘Garden Party’ weer door de speakers, net als in 1983 toen ik voor het eerst met ze speelde.
Over 5 weken moet het in onze North Sea jazz Club en in Jakarta na bijna 30 jaar weer loos gaan met deze boys, inmiddels ook allemaal rond de 55.
De kachel brandt, m’n leuke meisje heeft zojuist de ‘4e kwartaal 2016 BTW papierzooi’ weer een beetje onder controle gekregen.
Morgen maak ik het af en gaat er een mailtje naar de fiscalist die dan ook weer gerustgesteld is. #standaardvergeetjejeBTWnietherinneringsmailtjes
Het schrijven van dit verhaal duurde ongeveer 3 uur en er zullen zoals altijd wel weer (spel)fouten in staan. #sorryhoor
‘Het blijft behelpen’ zei een Molukse vriend van 75 een tijd geleden. #ookeenheld
Volgende keer ga ik maar eens schrijven over m’n ‘onvolkomenheidstheorie’. #zelfbedachtwoord
Alles is therapie.

Mazzelpikkie

Mazzelpikkie

Peter van Straaten…

09-12-2016

Een fiks aantal jaar geleden ben ik op een mooie zomeravond eens een kroegentocht gaan houden met m’n vriend Cor Griffioen, ex kroegbaas en (eveneens) wijsneus.
We begonnen op de Nieuwmarkt bij De Waag en hadden als voornemen om bij elke kroeg onderweg naar eindpunt Café Elsa’s op de Middenweg minimaal één consumptie te nuttigen.
Hoe ik thuis ben gekomen weet ik niet meer, maar we hebben het gehaald.
Bij Café Ruk en Pluk op de Linaeusstraat zijn de laatste zaken besproken die ik me nog kan herinneren.
Dat ging over de ongewisse toekomst van zoonlief, ook wijsneus, en destijds werkzaam bij Elsa’s, inmiddels zelf ook horeca ondernemer en eigenaar van het prima etablissement Club Koffie aan het Krugerplein.
Als jong ventje had hij bijvoorbeeld eens gezegd ‘Pa, ik weet het nog niet, óf ik word crimineel, óf politie agent’.
Bij Café De Druif aan het Rapenburgerplein zaten we heerlijk bij een late zon te wijsneuzen toen er 2 wat oudere mensen bij ons aan het terras tafeltje kwamen zitten.
Ik zag het meteen, Cor niet.
We raakten in gesprek en dat werd heel gezellig en onderhoudend.
Er werden over en weer drankjes gehaald en daarmee was het ‘by far’ onze langste stop op de uitputtende tocht.
Mijn vriend kon z’n wijsneuzerij over onze stad en het universum als zodanig prima kwijt.
Met name het Scheepvaartmuseum werd uitgelicht, daar kijk je immers op uit vanaf dat terras.
Op een gegeven moment zegt Cor ineens ‘Maar wacht eens even, jij kunt volgens mij héél goed tekenen!’.
‘Ja, ach’, zegt de man ‘Dat lukt wel aardig inderdaad’.
‘Ja Jezus man, jij bent Peter van Straaten! Ik ben helemaal fan van jou!’
‘Nou, dat is heel mooi, zal ik nog maar wat te drinken halen dan?’.
Een held is gegaan, Peter is gisteren, 8 december 2016, overleden op 81 jarige leeftijd.

peter_van_straaten

The Bodyguard…

05-12-2016

Gisteren was mijn leuke dame met haar leuke zus bij de Whitney Houston musical.
Dat brengt mij dan weer terug bij de diverse keren dat ik vanwege de nauwe banden met haar percussionist, de weledelgestrenge heer Bashiri Johnson, in haar nabijheid ben geweest, zowel hier als in NYC, Radio City Hall om precies te zijn.
Het moeten in totaal een showtje of 10 geweest zijn, aan weerszijden van de oceaan.
Je staat dan midden op het podium van (6X uitverkocht) Ahoy bij de soundchecks, maar ook bij het Thanksgiving diner dat ze voor haar hele crew gaf in het Amstel Hotel, ongeveer 120 man/vrouw inclusief aanhang.
Daar schudde ik behalve háár hand, ook die van een in trainings pak gestoken – flesje Heerlijk Helder in de knuist – Bobby Brown, en van haar griezelig mooie nichtjes en andere goed verzorgde types uit haar entourage.
Daar ook kukelde er een kalkoen van één van de vele dienbladen – boven de schouders gedragen door Witte Pieten in de chique dinerzaal – op het hoogpolig. #oooohaaah
Whitney zong er met haar familie, mét eveneens waanzinnig zangeres mama Cissy, a capella een gospel die nu nog door merg en been gaat als ik er aan terug denk. #Thanksgivingdus
Alle gasten waren ‘of color’ behalve de vrachtwagenchauffeurs, ik en de manager, een kleine NY’se man – modelletje Danny DeVito – met een volledig met grote diamanten bezette ring ter grote van een servetring om de pink.
Maar goed, Julia dus naar de Bodyguard gisteren, waarvan ik er veel om de toen nog scheurend mooie Whitney heb zien lopen.
Ik mocht op een gegeven moment overal mee naar binnen zonder double checks: ‘Hi Jerome, U cool today?’.
Met name de soundchecks maakten indruk. #jeblijftmuzikant
Daar konden de giganten, Ricky Minor, Paul Jackson, Kirk Whalum, Michael Baker, ‘Bash’ en anderen even helemaal los en dingen uitproberen.
Ik vroeg MD Ricky of hij enig idee had hoe rijk hun mooie baas zou moeten zijn.
‘This is not about being rich, she just points at things’.
Ze zong in Ahoy op een gegeven moment welgeteld 7-8 liedjes, precies het minimum dat op het contract stond, op de minuut af.
Daarin stond ook dat het in héél Ahoy, óveral in het gebouw, 27 graden celsius moest zijn.
Ze was wat verkouden, zo mochten we begrijpen.
Maar neem van mij aan dat de achtergrond zangeressen – 20 feet from stardom – ook een beetje (lead) konden zingen.
Afijn, mooie tijden, allemaal vóór het selfie tijdperk, op die ene met ‘Bash’ na, in Ahoy, ergens begin jaren ’90, ik met zijn bril op en met een origineel Dick Backbeat Baars t-shirt aan!
Maar lieve jongens en meisjes, die a capella gospel in het Amstel…..
#realpeoplerealmusic

jeroen_bashiri_ahoy

Uurtarieven…

Uurtarieven…

Een tijdje terug sprak ik tijdens een concertbezoek een aantal toffe collega’s, zangers, zangeressen, toetsenist, drummer, bassist, gitarist enzovoorts, een soort dwarsdoorsnede van 35 jaar in de NL muziek scene.
Mensen met wie ook ik stoere dingen heb gedaan in de afgelopen jaren, van studio opnames tot spelen in de HMH en aan de Cote d’Azur bijvoorbeeld.
Het was zo’n ‘Hé, wat doe jij hier? Wat leuk om je te zien, hoe is het met jou?’ situatie.
Bijna iedereen heeft het economisch (nog steeds) moeilijk na de crisis.
De werkzaamheden hangen vaak van los zand aan elkaar, bedragen – dat mooie woord ‘budget’ – zijn lager, artiesten c.q. werkgevers opportuun, om over managers en managements maar te zwijgen. #eenrichtingsverkeer
‘Artiesten’, soms zonder bewezen staat van dienst, krijgen getikte bedragen voor een paar liedjes of een show(tje), al dan niet playback, en moeten liefst van tevoren betaald worden.
Ik maakte onlangs nog mee dat ik (als regelneef) de rekening van de artiest al 5 weken voor het contractueel vast gelegde optreden binnen had liggen en er van hún kant gecanceld werd.
Dit kan dan vanwege een bepaling in hun contract.
Jij moet vooruit betalen om je betrouwbaarheid te garanderen – nog nooit heeft bij mij iemand zijn/haar geld niet gekregen – en zij kunnen er onderuit als er een aantrekkelijker situatie voorbij komt.
Het was de 2e keer dit jaar dat een artiest cancelde terwijl de deal al bezegeld was.
In een ander geval heb je qua tijd en energie voor meer geld verstookt dan wat de hele uitkoop zelf rechtvaardigt.
Tenminste als je de uurtarieven van een gemiddelde baliemedewerker bij een verzekeraar hanteert.
Ergens is het gek dat veel van ons free lance musici zo onzeker moeten zijn en zo karig betaald krijgen voor iets waar we heel hard voor gewerkt hebben en écht goed in zijn.
Iets waar we onze hele ziel en zaligheid in leggen met als gevolg dat veel mensen blij worden van onze prestaties.
Het is een soort duivels dilemma: je bloedt voor waar je voor leeft.
Wat ben ik blij dat ik blij wordt van muziek maken, altijd weer, ook na 35 jaar.
Ik voel simpelweg de opwaartse energie als het gebeurt, of het nou in m’n eentje (zoals vandaag) in m’n eigen studio is, of als het met een mooie club mensen op een podium is.
Je bent dan intrinsiek gemotiveerd, als ik het goed begrijp.
Wel is het belangrijk dat je speelt met goede en eveneens gemotiveerde muzikanten.
M’n meisje zei het 25 jaar geleden al eens treffend: Het staat bij jou eigenlijk altijd 1-0, je doet precies wat je wil en bent wat je doet. Weet je wel hoeveel mensen daar jaloers op zijn?’.
Da’s allemaal waar en mooi, en ik waardeer het ook, maar ondertussen is het op z’n zachtst gezegd wel ‘lekker’ dat zij een baan heeft terwijl ik in m’n eigen universum rond zweef en gelukkig regelmatig wat rake knaken uit de rest van het universum kan plukken, als bongo boy en/of regelneef.
Het zou mooi zijn als er weer een soort vliegwiel zou komen in de ‘omzet’, zoals voor de crisis.
Dat is ook wat ik eigenlijk van zo ongeveer iedereen terug kreeg die avond.
We vinden het allemaal (nog steeds) prachtig wat we doen, maar er is nauwelijks structuur in de facturabiliteit. #nieuwwoorddenkik
Ondertussen is er een hele generatie prima (doorgestudeerde) talenten die het nog niet eens ooit hebben meegemaakt dat je je brood gewoon goed kunt verdienen als ‘uitvoerend musicus’.
Ik blijf me vanwege de aantekening ‘musicus’ in m’n paspoort, zowel praktisch, qua mindset en levenswandel, een bevoorrecht mens voelen.
M’n ouders en ieder volwassen mens eromheen hielden 35 jaar geleden hun hart vast, en terecht, maar wat ben ik blij dat het zo gegaan is.
De buikpijn hoort er bij, en de piep in je oren kennelijk ook.
www.jeroenderijk.com

_dsc1058zonnenbloem_jeroen2web

10-10-1991, bij het overlijden van m’n schoonmoeder…

10-10-1991

Vandaag precies 25 jaar geleden overleed de mama van mijn meisje, m’n schoonmoeder dus.
Er was nog maar een aantal weken daarvoor duidelijk geworden dat ze klachten had, serieuze klachten.
Bezoek aan de huisarts had haar een verwijzing naar een fysiotherapeut opgeleverd.
Ze had o.a. last van haar rug.
En ze slikte middelen tegen obstipatie, naar later bleek al een hele tijd.
Het bleek kanker, darmkanker.
Vanaf die diagnose is ze het zware medische traject in gegaan.
Er werd een kijkoperatie gedaan om te zien in hoeverre er verklevingen dan wel uitzaaiingen waren.
Die waren er zozeer dat er eigenlijk onmiddellijk besloten werd haar niet ‘echt’ te gaan opereren.
Weghalen van de tumor(en) was niet meer mogelijk vanwege de verklevingen.
We konden niets anders doen dan ons realiseren dat ze aan deze kanker zou overlijden, dat ze niet ‘oud’ zou worden.
Op verzoek van m’n schoonvader was ik bij de gesprekken met de specialist.
Ik praat nu eenmaal makkelijker dan hij en durf makkelijker lastige vragen te stellen, zo had hij geconcludeerd.
Hij had gelijk.
De specialist gaf ons weinig hoop na die kijkoperatie.
Er kwamen bij de gesprekken wat medische termen uit die ik kon verifiëren met m’n vriend Paul die anesthesist is en dit soort situaties heel goed kent.
Ook hij bevestigde het slechte, fatale nieuws.
Het was duidelijk dat ze nog maar een paar maanden had, of weken.
Inderdaad ging het vanaf een bepaald moment vreselijk snel.
Morfine werd belangrijk spul.
Het werden al gauw dagen, uren…..
Ik heb 2 dagen voor haar overlijden gezien hoe ze zich overgaf aan de dominee die aan haar ziekenhuisbed op z’n Moluks met/voor haar aan het bidden was.
Als niet gelovige was het wonderlijk en zeer indrukwekkend om te zien met hoeveel overgave dat ging.
Ze was werkelijk ergens anders toen de man op het hoogtepunt van z’n preek was, ik zag het in haar ogen.
Het werd me toen volstrekt duidelijk dat het geloof werkt voor wie gelooft.
Een dag later hebben we, uiteraard schoonpa, z’n 4 kinderen en uiteindelijk ook ik, één op één met haar gesproken.
Ze gaf aan me als volwaardig familielid te zien en vroeg me een steentje bij te (blijven) dragen aan de samenhang van de familie.
De volgende ochtend is ze overleden in het ziekenhuis.
Op het moment dat ze ‘verzorgd’ werd door o.a. m’n meisje stond ik met het toen 14 jarige zusje onder m’n arm van een afstandje te kijken.
‘Ma’ had al aangegeven wat ze in de kist wilde dragen.
Ze had nog nog meer aangeven, o.a. dat ik op de eerste rij in de kerk mocht zitten.
We hebben haar op een waardige manier kunnen begraven, na uiteraard de gewoontes zoals die gelden binnen de Molukse gemeenschap c.q. kerk te hebben eerbiedigd.
Er zijn nog een heleboel details die me nog zeer helder voor de geest staan.
Inderdaad kan ik daar een boek over schrijven, of toch tenminste een hoofdstuk van een boek.
Heel wat taferelen hebben zich afgespeeld, zowel binnen de ‘extended family’ zélf als op het gebied van het kerkelijke.
Er was schoonheid en er was ego, er was spijt, overtuiging, liefde, geduld, wijsheid en troost, en er was eten en drinken voor iedereen.
Gelukkig is de directe familie nog steeds één en hebben we onlangs de 80e verjaardag van (schoon) pa met elkaar kunnen vieren.
Ook in mijn leven speelt de overleden moeder na die 25 jaar nog steeds een rol, al is het alleen al omdat ik samen leef met haar mooie oudste kind, haar oudste dochter.
Een deel van het karakter komt terug, de – inderdaad Moluks – felle maar zeker ook de mooie kanten van dat karakter.
Ze was onvermoeibaar zorgzaam en trots op haar kinderen.
Bovendien had ze zich na een hersenbloeding op nog maar 35 jarige leeftijd, na tijdenlang half verlamd te zijn geweest, terug gevochten naar een bijna volledig fysiek herstel.
Vermoedelijk helpt het ons dat ik de sfeer binnen het gezin en de energie van m’n schoonmoeder nog goed voor de geest kan halen.
Ik ben dankbaar dat ik haar een kleine 10 jaar mee heb mogen maken, het was een bijzonder mens.
We begonnen in 1982 met een hoop tumult en opwinding, ze was immers bang dat haar dochter in de handen van een idioot was gevallen, of dat die dochter zélf idioot was geworden.
Ze was bang omdat haar oudste kind stilaan liever elders was dan thuis.
Ik was qua tumult en opwinding wel wat gewend maar bedacht me pas later dat dochterlief pas 17-18 was toen het allemaal begon en wat dat voor haar als moeder, die zelf opgroeide in een kazerne in Bandung, betekend moet hebben.
Toen wij van eigen gespaard geld naar Indonesië op vakantie gingen was het haar voorgoed duidelijk; dochterlief deed het goed, met een jongeman die het uiteindelijk ook redelijk bleek te doen.
We hebben een aantal prima jaren beleefd, sinterklaas, kerst, nieuwjaar, verjaardagen, Molukse hoogtijdagen enzo meer…
Zo herinner ik me de sidi – belijdenis voor de Molukse kerk – van m’n lieve en mooie schoonbroers nog goed.
Mijn meisje heeft op gezette tijden nog steeds pijn van het verlies, we komen een aantal keer per jaar op de begraafplaats.
Vandaag is het alweer 25 jaar geleden dat ze ons moest verlaten.
We zijn nu ongeveer even oud als zij was op dat moment.

kaarsen