Nieuwe bril, opticien uit Iroan…

14-02-19

Zojuist de tweejaarlijkse ‘nieuwe leesbril actie’ beleefd, bij een van de grote ketens.
Al 10 jaar bij dezelfde club, 5e keer bij hunnie dus.
Nieuwe opmeetdame, (vanuit ons westerse perspectief) allochtoon als wat, haar collega ook, die was zelfs bruin.
Ze heeft gitzwart haar, bleke huid, relaxte nepnagels, moet binnenkort weer even opnieuw maar het gaat nog, voldoende make up en – jawel – een modieuze bril op.
Ik schat goed dertig.
‘U’ wordt uitgesproken als ‘oe’.
Turks iets, Koerdish?
Ze runnen de toko samen op deze zonnige dag.
De opmeethandelingen gaan zorgvuldig en in prettige sfeer.
Daarna 2 brillen uitzoeken, want eentje zogenaamd ‘gratis’.
De 2e wordt er eentje voor TV enzo…
Multifocaal ga ik nog even niet doen want dat wordt pittig bijbetalen.
Nu blijft alles binnen de ‘2 kalenderjaar vergoeding’ van onze relatief luxe verzekering, incl. allerlei extraatjes op het glas, krasbestendig, blauw filter voor schermpjes gluren etc..
Voornaam wordt als ‘Jaroen’ ingeklopt, waarna haar vraag of die spelling wel klopt.
Cappuccino van de zaak en er ontspint zich bij gebrek aan drukte een machtig mooi ouwehoeren verhaal, het zal jullie niet verbazen.
– ‘Wat fijn dat oe zelf en snel beslist, meestal moeten partners ook nog meepraten enzo’
Ik hoef geen verzekering want al professioneel verzekerd – dat hoop je dan toch – vanuit beroep en reizen.
Ik laat haar zien in welk een prima conditie m’n huidige bril van 2 jaar oud nog is.
– ‘Je moet met mensen voorzichtig zijn, en ook met spullen!’
– ‘Grappig dat oe dat zegt, over mensen, dat hoor ik eigenlijk nooit’
Een extra 3e bril voor partner/vriend/collega/buurtype of wie ook krijgt vanwege actie een mooie startkorting.
Ik zal het mijn partner vragen….
– ‘Bent oe getrouwd?’
– ‘Nee, maar wel al bijna 37 met dezelfde leuke dame’
Hier eigenlijk succes gegarandeerd en in 98% van de gevallen meteen een en al bewondering, de situatie verdiept zich ter plekke.
En bovendien zijn mevrouwen dan meestal meteen gerustgesteld, niks te vrezen….
– ‘En mag ik oe vragen, hebben joellie kinderen?’
– ‘Jij mag alles vragen, en het antwoord is nee’
Vervolgens het hele relaas of waarom bij ons ja/nee kind(eren) en wat we om ons heen zoal ja/nee zien gebeuren. Vooral dat het ‘nee’ geen probleem is geworden brengt haar in een andere gemoedstoestand.
– ‘Ik heb een zoon van 13, en als ik had geweten dat de vader en ik uit elkaar zouden gaan had ik ook geen kind willen hebben’
– ‘Aha, een puber, enig kind, jongetje en dan ook nog met gescheiden ouders. Ben ik er zelf ook een van’

Dan is het dus begonnen, mijn beurt om persoonlijke vragen te gaan stellen:
Is de vader in de buurt, heb je verder familie, broers met puberjongetjesvoorbeeld bijvoorbeeld, ouders, afkomst van het gezin?, en meer van die klassiekers.
Antwoorden:
Vader in de buurt maar niet overdreven actief, valt mee te praten, maar dat is ’t dan wel.
Jongetje luistert niet, wil niet naar school en alleen maar gamen, is nooit dankbaar naar haar, luistert wel naar z’n vader qua op tijd naar bed, huiswerk, oprotten met dat gamen enzo., en dus niet naar haar.
Is hier alleen, geen broers maar wel 6 zussen, geen ouders.
Komt (alleen dus) uit ‘Iroan’, zoals alleen mensen uit Iran het zelf uitspreken.

– ‘Waarom laat je ‘m niet lekker voor minimaal de helft van de tijd bij z’n vader wonen?’
– ‘Dat wil mijn kind pas als z’n vader wifi heeft’
– ‘Weet je dat wetenschappelijk is vastgesteld dat een puberbrein elementair anders werkt dan dat van ons? Misschien moet je daar eens over praten met iemand die er voor doorgeleerd heeft zodat je wat vaker relaxt kunt blijven als de druk weer eens oploopt’
– We gaan al naar een therapeut, is trouwens ook een vrouw, maar daar zitten we alleen maar te praten, ik merk er verder niks van in het gewone leven. Ook hebben we al gezinstherapie met z’n drieën gehad, zelfde verhaal, er verandert niks. Ik zou wel eens wat meer tijd voor mezelf willen hebben, meer roest….’
– ‘Misschien is het een idee om een aantal van je ervaringen met die jongen voor jezelf op te schrijven, met name hoezeer jij inlevert en hij alleen maar met zichzelf bezig is. Zoals met dat voorbeeld dat je net gaf dat hij bij jou net zolang slijmt totdat jullie samen sushi gaan eten en hij even later alweer alleen met zichzelf bezig is en maling heeft aan jou. Dat kan je hem over een paar jaar nog eens laten zien, zodat hij hopelijk wat meer begrip voor jou en jullie krijgt’
– ‘Dank oe wel voor de tip! Dat ga ik vanaf vandaag doen! Verder doe ik gewoon alles voor mijn kind. Ik heb Benjamin zelf naar deze aarde gebracht, hij heeft nergens om gevraagd’

Het wordt ineens toch wat druk in de winkel.
Ik krijg een belletje als m’n brillen klaar zijn.
We zijn in totaal dik een uur bezig geweest, inclusief meten.
Haar naam staat op het bestelformulier: Mevr. Z….., gediplomeerd opticien, uit Iroan maar inmiddels gewoon uit Amsterdam.

Eenmaal thuis bedacht ik me dat ze om te beginnen de wifi eens een etmaaltje met een leugen onklaar zou moeten maken, gewoon om te zien hoe pubermans dat ondergaat.
Maar ja, de beste stuurlui hé?
#vandiedingen

_DSC1595Jeroen_bril_focusweb

Advertenties

Ziedut Zitte…

‘Ziedut Zitte’, Facebook bericht van maart 2016…

Ik zit even in een paar dagen zonder ‘zware agenda’ en kan dus wat freewheelen.
Dat betekent dat er onmiddellijk weer bonnen bij elkaar gezocht moeten worden, betalingen gecheckt, achterstallige communicatie opgepikt, zooi opgeruimd, oude aantekeningen bekeken of ‘alles’ nog op schema ligt, nieuwe plannen uitgewerkt en zo gaat het maar door….
De nieuwe website moet een keer de lucht in. #gaatgebeuren
Voor je het weet verkloot je een enorme boel tijd op fb e.d. en gebeurt er weinig constructiefs, of helemaal niks.
Ik heb een zeer natuurlijke neiging om bij het weglopen van druk ook onmiddellijk improductief te worden, en ik ben zeker niet de enige.
Ik moet dan denken aan wat er gebeurt als je ineens een hartaanval krijgt, of dat er iets anders vreselijks met je gebeurt, en dat je dan als laatste activiteit je bonnen bij elkaar zat te zoeken i.p.v. iets leuks te doen of gewoon lekker te lummelen.
Ook ben ik dan weer doordrongen van het eigen bedachte beginsel dat ‘nergens geschreven staat dat het leven efficiënt moet zijn, dat het moet renderen’.
Er zijn zoveel voorbeelden waarin renderen voorop staat en het tegendeel plaats vindt.
Het levert vooral stresskippen op, en plofkippen….
Dat hele gelul over efficiency, in het bedrijfsleven, woning corporaties, ziekenhuizen, thuiszorg, universiteiten, probleemfamilie hulpclubs, wetgeving, de politiek zelf… afijn de maatschappij als zodanig….
Het is voor velen door ons burgers zelf doorbetaalde bezigheidstherapie waar we als die zelfde burgers vervolgens weer geen reet mee opschieten.
We barsten van de mafkezen die allemaal maar grip op allerlei zaken willen hebben en volledig doorschieten in het gebrek aan besef van belang dat ‘breed kijken’ en daar echt tijd voor nemen vaak veel meer oplevert.
Maar goed, zeker met fb is het simpel: hoe meer drukte je veroorzaakt hoe meer je terug krijgt.
Wat dat aangaat is het een mooie metafoor voor het leven als zodanig.
Ik luister nu via de oude Nakamichi naar het prachtige stuk ‘Esperanza’ op een cassette waarop het hele concert staat dat ik met het Metropole, Vince Mendoza en Yellowjackets deed in 1996.
Ik hoor bij de afkondiging in het Tuinpaviljoen nog nét dat na ons Larry Coryell, Andy Summers en Trilok Gurtu spelen.
Ik was op zoek naar een cassette waarop Will Kennedy aan Hugo Pinksterboer uitleg geeft over de vraag of ‘ie het naar z’n zin had met me tijdens het concert.
Met cassettes is het inmiddels echt link geworden want ze zijn in principe ‘op’, breken, lopen vast, zijn gewoon verrot na al die jaren.
Ook daar ligt een metafoor….
Ik ben blij dat deze het nog deed en niet brak. #Willissuperpositief
Inmiddels knalt Zawinul’s ‘Vienna Nights, Live at Joe Zawinul’s Birdland’ weer door de speakers en is het in mijn ‘Percussion Today Home studio’ een nog grotere bende dan normaal – en da’s niet gering – omdat ik probeer wat op te ruimen tussen het zoeken naar specifieke cassettes door.
Mensen zijn verzamelaars, en wie wat bewaart heeft wat.
Je komt nogal wat tegen uit het muzikale verleden. #kijkmaareensgoed
Kwam bijvoorbeeld ook nog singletjes tegen waar ik op speel.
‘Dance Around The World’, en ‘Zwart Wit’ (voegen zich, aaneen, aaneen, aaneen!).
En zelfs eentje waarop ik lead op gezongen heb, in onvervalst Brabants, West Brabants….
Het is het B kantje van het Roosendaals carnavals lied uit 1976 ‘Ziedut Zitte’, 40 jaar terug alweer.
Nog immer een belangrijke vraag….
Maar ik ben in ieder geval lekker aan het klootviolen, en heb er toch nog een aantal constructieve mails uitgeknald.
Net als tijdens het huiswerk op de Havo gaat dat qua concentratie prima samen met Joe, als ‘ie volle bak tekeer gaat.
Buiten is het kutweer, net als 50 jaar geleden toen Jeroen Bosch ook in Den Bosch was. #HeavyWeather
Tijd voor de 2e set boterhammen vandaag, of toch een Cup A soepje.
Prima maatje ook, Cup A.

ziedut-zitte

Buiten is het koud, binnen ook…

17-12-18

Buiten is het koud, binnen ook.
De kachel is nog niet aan.
Ik was rond 10 u wakker, redelijk normale tijd.
Vast stramien, de plee op en de social media checken, en OK, ook het nieuws, oh ja, en ook de mail.
Opstaan terwijl het nog niet echt hoeft?
Nee!
Oude truck is dan plat op rug gaan liggen, oogjes toe, rustig en heel diep ademhalen en dan ‘bewust’ afwachten of er diepere inzichten dan wel hyper intelligente en vooral orginele gedachtes opdoemen uit het plaatselijk beruchte ram disk bloemkooltje, tevens bekend als ‘het brein’.
Geen moer…..
Dan over links draaien en een wegzakker van jewelste beleven waarin heel raar gedroomd wordt.
Daarnet bijvoorbeeld over staand bij de kassa in een parfumerie in m’n broek poepen.
Het was gelukkig maar een droom, en die zijn nogal eens bedrog.
Daar weten Marco B. en de stoere jongens achter zijn failliete Entertainment Group alles van.
Naast me onder hetzelfde dekbed is er een semi comateuze Netflix situatie gaande die hopelijk tot diepere ontspanning leidt, bij J dus.
Zappa zei het zo mooi: I am a human being, I need to be entertained.
Zojuist even de muziekjes voor straks op een rijtje gezet in de iPad waarop ik nu type.
Ik ga met aardige mensen Zaandam ietwat helpen in kerstsfeer te komen, in de Kapiteinshut.
Nu eerst kachel aan en koffie drinken, boterhammetje, sneetje kerststol, royaal besmeerd met ‘Bewust’ boter….. groot glas water met multi vitamines tabletje d’rin, voor een weerstand waar ze het nog lang over zullen hebben.
Massada live in de Q-Factory resoneert nog na van gisteravond…. Minum Sageru, Minum Sageru, Minum Sageru sampai…… (Sageru, Sageru, Sageru drinken tot…..)
We dronken ooit echte Sageru, lokaal gestookt zwaar spul, in Suli, op het eiland Ambon.
Iedereen drinkt uit hetzelfde glas ter versterking van het gemeenschapsgevoel.
Hier in Mokum Oost ligt sneeuw, voor het eerst dit jaar….
#vandiedingen

De minister van BZ…

21-08-18

Volgens Rutte kan Blok nog ‘prima doorfunctioneren’ en is onze zwemmende Maarten een reus, dat alles binnen ongeveer één dag. (Olympisch kampioen en ex-kankerpatient Maarten van der Weijden zwom bijna de hele Elfstedentocht in het kader van fundraising voor kankeronderzoek)
Het 2e klopt, het 1e niet.
Ik, stemgerechtigd en belasting betalend burger van Nederland, schaam mij diep voor de ons in het buitenland vertegenwoordigend minister Stef Blok en hoop dat ‘ie vervangen wordt door iemand die vanuit universeel humaan besef – doorvoeld besef – prikkelt en handelt.
En dat kan ook prima iemand van rechtse signatuur zijn trouwens.

Nog even waar onze Stef het zoal over had:
„Waarschijnlijk zit ergens diep in onze genen dat we een overzichtelijke groep willen hebben om mee te jagen of om een dorpje te onderhouden”.
– Bedankt Stef; na een leven lang omgaan met ongeveer alles wat multicultureel leven te bieden heeft, zowel professioneel als privé, op alle continenten behalve Australië, inclusief het al 36 jaar samenleven met een bruine, een bruine wiens voorgeschiedenis eentje van onvrijwillig hier terecht komen is, verordoneerd door keurige witte heren (zoals jij) vanuit een Nederlandsch machtsmonopolie.

„Loop eens over straat in Warschau of in Praag, daar lopen helemaal geen gekleurde mensen. […] Die hebben daar geen leven.”
– Bedankt Stef; na o.a. een prima bezoek aan Warschau een paar jaar geleden. Prachtige tijd gehad met een Pool en een daar wonende Cubaan die in een café werkt en een dansschool runt.
Ik heb alweer een paar jaar geen contact met ‘m, maar ik durf aan dat, als de situatie daar verslechterd is, dat komt door uitspraken als die van jou, Stef.
Die worden door benauwde zielen immers graag overgenomen, en liefst zonder de moeite te nemen om e.e.a. te verifiëren.
Uitspraken van bijvoorbeeld Mandela komen bij die types wat lastiger binnen.
Als je benauwd bent zie je immers liever bevestigd dat alles wat anders is dan jijzelf inderdaad eng is en weg moet.
We worden pas gelukkig en beschaafd als iedereen is zoals jij en er ‘overzicht’ is, ja toch?

„Suriname is a failed state en dat heeft ernstig te maken met de etnische opdeling”
– Bedankt Stef; als je nou eerdaags eens iets goeds wilt doen met je (hopelijk) riante wachtgeld regeling, geef dan héél veel aan YES, de stichting ‘Youth Empowerment Suriname’, opgezet door onze vriendin Apana van Leeuwaarde, hier opgegroeid en jaren geleden ‘terug’ gegaan om daar ‘Youth from all walks of life’ constructief te stimuleren middels onderwijsprogramma’s. Wij steunen YES vanuit ons Mokums dorpje al vanaf dag één. Hier de site: http://yes.sr
Kom ook eens langs op Kwaku.

Je woorden waren ‘onhandig’ gekozen, maar zelfs al neem je ze na een kamerdebat alsnog terug, het is te laat Stef, je hebt je ware aard laten zien, je hoort in een dubieus rijtje.
Jij staat met je partij voor zogenaamd ‘keurig rechts’, maar je zit feitelijk in de hoek van ‘fout rechts’, zoals we net zo goed ook ‘fout links’ kennen, het soort ‘fout’ dat steeds weer de geschiedenisboeken haalt als het om ontwrichte maatschappijen gaat die niet zelden naar ontmenselijking en destructie afzakken.

En je vriend Mark, onze volksvertegenwoordiger nummer één, blijft mediabewust opgewekt lachen, positiviteit uitstralen, maar dus niet onvoorwaardelijk genereren door afstand te nemen van jou en je abjecte gelul, Stef.
Hij hoopt net als jij en goed betaalde media adviseurs dat de luwte van het zommerreces er voor zorgt dat jouw prikkelende akkefietje over waait om jou vervolgens weer lekker de wereld rond te blijven sturen als ons boegbeeld op Buitenlandse Zaken.
Ik heb voor jullie beiden gek nieuws; of je het leuk vindt of niet: Nederland gaat NOOIT meer ‘wit’ zijn, laat staan ‘white only’, NOOIT MEER, en de rest van de wereld ook niet.
Het Holland van jouw en mijn witte voorouders, hardwerkende en God vrezende arbeiders, kolonialen, NSB’rs, Katholieken, handelaren, verraders én helpers van onderduikers, verzetshelden en alles wat daar tussen zit, is voorgoed voorbij.
We gaan het mét óf zonder types als jou, Halbe, Geert, Thierry en nog veel anderen, lekker multi cultureel samen uitstoeien verder, en ja,met vallen en opstaan.
Knoop dat maar goed in je witte oren.

_DSC1366NEWS_group_Hoorn_04-10-17web

Het Wilhelmus?…

 27-04-2018…

Ik lees de krant.
Er schuifelen 2 arische baardhipsters aarzelend langs onze border, hand op de rits van hun gulp.
Eentje ziet mij door een gat in de struiken.
Ik knik ‘NEE’.
‘Shit’ lees ik lip en ze lopen weer door.

De verjaarfuif rondom onze volwassen Prins Pils is dus weer begonnen.
Als iemand een zwarte smoking strik ‘voor weinig’ op de vrijmarkt tegen komt….. Ik hou me aanbevolen.
Die van mij raakte onlangs zoek, die van gisteren was geleend.
Overigens heb ik voor het eerst in mijn 40 jaar op een podium het Wilhelmus gespeeld, voor geld en mannen in ‘de houding in uniform met strepen’, geflankeerd door vrouwspersonen in galajurken.
Speciale gasten een klein en eveneens geüniformeerd clubje Yanken.
Allemaal aan de Oranjebitter. #zijlieverdan……
Overigens leuke mensen om voor te spelen, de catering was verpletterend.
Toen we binnen kwamen zei onze contactpersoon meteen ‘Jullie weten toch wel dat je na het welkomswoord het Wilhelmus moet spelen hé?’.
Ik keek hem aan alsof ik helemaal niet wist waarover hij het had.
‘Het Wilhelmus?’. #moetikwetenwatdatis? #altijdevendehumorcheck
Hij ‘Ha ha, dat komt wel goed dus!’.
Deed me denken aan de typische muzikanten anekdote over de dronken trompettist die ooit ‘Zie ginds komt de stoomboot’ inzette toen de mama van onze huidige vorst op een vergelijkbaar avondje binnen kwam. #fluitevenmee
Ik snap inmiddels ook dat sommige geledingen binnen defensie om meer geld vragen voor bijvoorbeeld communicatie apparatuur, alhoewel ik blij ben dat ze in ieder geval echt wel wat over hebben voor goede catering en topmuzikanten. #weetjewel

Zojuist werden de hipsters opgepikt door vrienden met bootje.
Jogster jogt langs, headphones on, helemaal onafhankelijk.
Eentje roept keihard ‘Hey Jill, Jill, Ji-ill!!’.
‘Oh hiiiiiiiii! Wow! Are you guys here for Kingsday? Oh wow, that’s so awesome!!!!’. #likmu…..
We hebben er met de buurt voor moeten knokken, maar wat ben ik blij dat we geen zogenaamde E-Harbor voor de deur hebben gekregen.

De eerste disco beuk boten met oranje mongolen komen langs, handjes en biertjes in de lucht.
Het is half 1, s’middags.
Maar goed, een zwarte James Bond strik dus.
Ik hou me aanbevolen en apprecieer dat we in vrijheid leven.

P1120055Volkel_proostweb

Bij het overlijden van Jan Mouthaan…

05-03-2018…

Afgelopen vrijdag gonst nog na…. het hele weekend al.

Ik was weer eens in Roosendaal, de plaats waar ik tot m’n 19e gewoond heb.
Het ging om een uitvaart.
Dit keer was de noodlottige beurt aan Jan Mouthaan, vader van m’n oude vriendjes Frenk en zus Brenda.
Geboren in Semarang in 1941 en in Holland vanaf z’n 15e, stierf hij onlangs aan een acute hartstilstand in zijn huis in een Roosendaalse buitenwijk.
Jan werd aan het eind van de middag gevonden door z’n schoondochter die de hond kwam halen of brengen, dat weet ik niet meer.
Z’n nasi goreng en loempiaatjes stonden klaar op het aanrecht, hij was niet bezig met (bijna) dood gaan.

Hoe vaak ik daar in mijn puberteit onwaarschijnlijk lekker heb gegeten kan ik me niet herinneren, maar het is heel vaak geweest.
En dan ook nog regelmatig bij oma Mouthaan, Jan’s moeder.
In principe was het elke vrijdag raak, en dan ook meteen met een hele ‘gang’.
Daarna gingen we op stap, de disco in en soms ook nog na sluiten van die disco naar Antwerpen.
Frenk had altijd al een auto, en een boel van die andere gasten ook, ik niet.
Eten deed ik trouwens ook om de haverklap bij diverse andere families waar ik op de een of andere manier met grote bek en al welkom was rond etenstijd.
Niet zelden ging er nog een tupperware bak vol heerlijks mee naar huis, voor vader/moeder en vanaf m’n 17e voor mezelf.
Ik woonde immers al zelfstandig vanaf die mooie leeftijd; een heel ander verhaal.
Zoals bij alle Indische/Molukse mensen is gastvrijheid iets van een heel eigen orde.
Weg zonder eten is lastig…. zit niet echt in ‘het systeem’.

Wat hebben mensen zoals Jan, maar ook m’n schoonvader, ooms en tantes van mijn meisje en de ouders van al die Indische/Molukse vrienden en familie toch moeten doormaken om in het na-oorlogse Nederland een waardige eigen plek te verwerven?
Wat is je identiteit en wat voor emotioneel, psychische krachten worden er relatief jong in je leven op je los gelaten in een compleet vreemde wereld?
Indo’s bijvoorbeeld werden ‘daar’ gepest en hier goeddeels smerig aangekeken, zoals we nu nog steeds doen met ‘vreemdelingen’, inmiddels deels aangemoedigd door wat zich politici noemt.

Jan was 15 toen ‘ie met z’n 1 jaar oudere broer ‘vooruit’ gestuurd werd vanuit Indonesië.
De rest van het gezin zou later komen.
Je bent dus 15 en wordt gelanceerd in een totaal onbekende wereld, komend uit Indonesië dat nauwelijks is bekomen van een oorlog c.q. een strijd om onafhankelijkheid.
Je hebt gehoord dat het er koud is en vraagt je af hoeveel blouses je over elkaar aan moet trekken om warm te blijven.
Je hebt het nog nooit koud gehad.
Je hebt geen besef dat de ‘witten’ uit Indonesië zijn niet representatief voor de ‘witten’ in Nederland.
Je komt terecht in een of ander pension, tussen wildvreemden.
Je hebt geen idee wat de toekomst gaat brengen maar bent wel alvast begonnen met een door het werk aan de Birma spoorlijn getraumatiseerde vader, eentje die uiteindelijk ook nog kort na aankomst sterft in dat koude land.
Je moeder is een jonge weduwe.
Je hebt nauwelijks mentaal gereedschap meegekregen om in een vertrouwde omgeving prettig door je jeugd te komen, laat staan in een compleet vreemde wereld, de zogenaamd westerse beschaving.

Waar is de flexibiliteit vandaan gekomen om ‘een of andere draad’ op te pikken?
Waar is de wilskracht vandaan gekomen om een hard werkend tolerant mens te worden, eentje die ambitieuze verantwoordelijkheden oppakt voor zichzelf en ook nog voor een eigen gezin, familie en een ‘gemeenschap’?

Die hele generatie is zwaar getest, en weer anders dan de generatie van mijn directe familie die immers vlak voor of in de oorlog zijn geboren, dan wel er jong volwassen en ‘gezin’ in geweest zijn.
‘Laat nooit iemand je vertellen dat het vroeger beter was’ zei ooit m’n opa tegen mij.
Mijn generatie en die erna zullen hopelijk nooit hoeven voelen wat het is om in zoveel onduidelijkheid en onzekerheid te moeten leven, en om zoveel traumatiserende ellende en destructie te moeten doorstaan.
Inderdaad, zoals nu weer mensen in Syrië en elders.
Dat je ‘blij’ mag zijn dat je het hebt overleefd.
Indo’s en andere ‘bruinen’ hebben dan na achterlaten van hun vertrouwde omgeving en cultuur ook nog even met een heel andere wereld te maken, een wereld met compleet andere omgangsvormen bijvoorbeeld.
Niet alleen de temperatuur buiten, maar ook de temperatuur in de alledaagse omgang is onvergelijkbaar anders.

Jan dronk veel, rookte heel veel, werkte heel hard en lang, sowieso tot z’n 69e.
Grote bek, groot hart, heel groot hart.
Z’n eerste huwelijk – uit de tijd dat ik er veel overhuis kwam – liep stuk.
Zoals bij al m’n vriendjes dacht ik dat het bij hun thuis allemaal wél in balans en ‘gezellig’ was, in tegenstelling tot bij mij thuis.
Later kom je er achter – in zekere zin gelukkig – dat het bijna overal gedoe was/is.

Jan’s tweede huwelijk eindigde met het overlijden van z’n vrouw Roos, na 23 jaar samenzijn.
Hij runde in die 70-er jaren ook nog ’Fun’, een zaalvoetbalclub voor de lokale Indische/Molukse pubers.
‘Hollandse jongens’ waren ook gewoon welkom.
Ik heb enorm gevoetbald in m’n jonge jeugd, ook in clubverband, maar heb het nooit tot Fun gered.
Waarschijnlijk was ik mede door angst voor blessures niet goed genoeg, en zeker niet fanatiek genoeg.
Die gasten gingen er altijd volle bak in, en bij ‘gedoe’ behoorde een matpartij zeer wel tot de mogelijkheden.
Ik was en ben bang om te vechten, deze gasten niet, een deel kreeg thuis ook nogal eens klappen.

Zoonlief, mijn vriend, was als puber niet overdreven ambitieus om er op het gebied van scholing echt álles uit te persen, dus het was thuis een doorgaande battle met een pa die minimaal ‘karakter’ verwachte.
Dochterlief was – en is nog steeds – een knapperd en had niet echt gebrek aan aandacht van de jongens, ook iets waar je je als een beetje vader al gauw druk over maakt.
Mijn schoonvader en ik weten er alles van.

Jan werkte, en werkte, en werkte, op booreilanden, ‘plants’ in den verre, fabrieken, uiteindelijk altijd op contractbasis  en in een leidende rol.
Een paar jaar geleden was er groot medisch leed, eerst een herseninfarct en later een 5 dubbele bypass (open) hartoperatie.
Vrijdag al kreeg ik uit diverse hoeken te horen dat hij de laatste tijd in een veel betere conditie was dan een paar jaar daarvoor.
Menigeen dacht dat ‘ie die fase sowieso niet zou overleven.
Eigenlijk waren de laatste jaren bonusjaren, zo werd beredeneerd, jaren waarin hij o.a. kon genieten van simpelweg opa zijn.

De uitvaart was enorm druk, het crematorium zat gewoon bomvol.
De enig nog levende broer, z’n 2 kinderen en een kleinkind spraken, uit hun hart.
De andere 2 broers zijn niet ouder geworden dan een stukje in de vijftig.
Er was muziek, uiteraard Indo rock, Emmylou Harris…… ‘C’est La Vie’…..
In ieder geval is hem het eindeloze gesleur langs revalidatiecentra, verzorgings-, en ziekenhuizen bespaard gebleven, tot in ieder geval de geruststelling van z’n kinderen en directe familie.
Ik zag en sprak een eindeloze groep lieve mensen uit mijn jeugd en puberteit.
Mensen die zelf ook al opa’s, oma’s, ouders, broers, zussen, ooms, tantes en zelfs eigen kinderen hebben verloren.
‘Jij kent ons niet meer’ zei een oude grijze pinda die met een andere grijze pinda stond te praten.
Zeker 25/30 jaar niet gezien, maar ik noemde ze alle twee uit stand bij hun voornaam, gelukkig raak.
Die kans is bij mij sowieso niet heel groot, maar ik ben toch ook al bijna 37 jaar weg daar.
Ze hebben kennelijk indruk gemaakt, al waren ze toen veel jonger waren dan ik nu.
Standaard vraag: ‘Hoe is het in de muziek?’.
En anders: ‘Hoe is het met Julia?’ of: ‘Hoe is het in Amsterdam?’.

Na de koffie met cake kwam er een uitgedund gezelschap naar het huis van Jan.
Bord nasi met kip, komkommer, kroepoek en sambal.
De huiskamer was nog helemaal ‘Jan’, goeddeels in Indische sferen, een fruitmand, schilderijen, foto’s, een computer….
Ik maakte nog een praatje met deze en gene, had zus/dochterlief nog even in m’n armen, sloeg het bier af en ging na de nasi maar weer op Mokum aan.
Er was ijzel en sneeuw voorspeld.
Nog even een piesen, op een wc die ik zo’n 40 jaar geleden regelmatig bezocht heb.
De tegeltjes met levenswijsheden kwamen me bekend voor.
Er stonden 6 volle flessen met water – botol cebok – , naar goede Indische traditie, klaar voor het afspoelen van het achterwerk na ‘number one’.
In de nog bomvolle huiskamer klonk het gezellig en rumoerig.
Ik liep de lichte sneeuw in en er beklom me een bevreemdend gevoel bij het besef dat het later die avond in de huiskamer leeg en koud zou zijn.

Jan had een lijfspreuk, bij voor-, én tegenspoed: ‘C’est la vie’.

Statushouders…

28-12-17…

Een vanuit de universiteit zelf opgestelde gedragscode voor ontgroeningen…. #nuookvoorhetvrouwenkorps
Want ja, wat moeten we in hemelsnaam zonder ontgroeningen in dit land? #jemoeternietaandenken #genderneutralecodesgraag
Echte Nederlandsche cultuur moet natuurlijk wel in ere gehouden worden.

Ik heb vanochtend samen met vrijwilligers Saïd en Annemieke met een geleende bus van ‘Streetsmart’ bij ons in Mokum Oost een paar uurtjes wat grotere spullen opgehaald bij gulle gevers voor de ‘weggeefmarkt’.
En deze vervolgens afgegeven bij een project waar jonge zgn. ‘statushouders’ hun begin in ons cultuur rijke land mogen beginnen.
Somaliers, een Egyptische, een Jemeniet of 3, een homo uit Trinidad en meer van dat spul, en allemaal jong dus.
Wat hebben deze mensen allemaal meegemaakt voordat ze hier kwamen?
Ik maakte mee dat ik op het eerste adres meteen koffie kreeg aangeboden van de stevige Turkse bouwvakkers die aan het werk waren in een gestripte woning alwaar we een ‘keuken’ konden komen ophalen.
D.w.z. wat oude keukenapparatuur en totaal verrotte kastjes.
Eigenaar ‘Jan’ had het per telefoon liefdevol aangeboden als een complete keuken, volgens mij in de wetenschap dat dan meteen al die oude zooi afgevoerd zou zijn van 3 hoog.
Verder een echte ‘Ivar’ – nooit van gehoord, bleek Ikea topper te zijn – van een vlotte grijze dame, een boel spul van ‘Hein’ waaronder een olifantje knuffel, een TV kastje en een enorm wijnrek onder het motto ‘Ik heb inmiddels een klimaatkast’.
Voorts een ‘dressoir van je oma’ van een andere keurige dame en flat computer screen van een buurvrouw die ter plekke kennis nam van de weggeefmarkt.
Het kleine spul moesten de nieuwkomers bij het buurtcentrum zelf gaan uitzoeken.
Wij hebben het grote spul rechtstreeks bij hun nieuwe studenten-achtige woningcomplex neergezet, aan de rand van het Oostelijk Havengebied, zo ongeveer tegenover de inmiddels vermaarde ‘Harbour Club’ waar Amsterdamse en Gooise beau monde kaviaar en champagne komt nuttigen in St. Tropezerige sferen.
Bij het woningcomplex zien we hip uitziende jonge mensen geïnteresseerd en licht verbaasd kijken naar ‘Ivar’, het oma dressoir, een badkamer spiegelkastje met slot én sleutel, een dubbele fietstas, een enorme magnetron, een enorm wijnrek, een rieten ‘BB TV stoel’, een oude fietsketting en nog zo wat.
Ze zeggen vriendelijk gedag en zijn vooral met elkaar bezig in een taal die je niet verstaat.
Een paar spreken al een heel aardig stukje Nederlands.
Een jongen zegt ‘Sorry, I don’t speak very well Dutch’….
‘Maar ik wel al beetje goed!’ zegt een hoofddoekje.
Ik hoop dat het erg lang gaat duren voordat ze de woorden ‘aspirant-lid’, ‘studentencorps’ en vooral het vermaledijde ‘ontgroening’ in hun Hollandsche vocabulaire geïncorporeerd hebben.

Astmamedicijnen zouden zijn afgepakt en een aspirant-lid van UVSV/NVVSU zou zijn bespuugd. De aflevering van Rambam wordt in januari uitgezonden.
P1110658Weggeefmarktweb